zihnimde ağaçlar yeşeriyor

kökler sarıyor dört bir yanımızı

yapraklar, eril dişil

iyilik safında yer tutuyorum bu şiirde;

sonumuz yeşil

bir güvercin uçuşuyor derken

bir dalın kırılmasından ürkmüş

sonsuzluğa kanat çırpıyor

bunun da kimyası güzel, çünkü hür

belli ki sonumuz özgür

  derken bir sessizlik bitiyor gecede

avcılar avına çekiliyor

müzik ve ses sevişiyor hecede

Yıldızlar tek bir dokunuşla dağılıyor

bakıyoruz ki şemsiyemizde yıldızlı sular

yani sonumuzda aydınlık

az uzağımda duruyor düş ve gölge dişlerime kadar bir beste besliyor gözlerim, iki tane mavi giyinmiş omuzları bütün bir okyanusu tamamlamak üzere her bir teli farkli bir nehir gibi akan saçlarını usulca taşıyor üzerinde onumsuyorum, gözlerim gülüyor, ikisi de bulut kokuyor, benimsiyorum bugün perşembe

başında derin bir batma eğrisi

bir zaman yosması, gibi muamma

el altında öfke biliyor bilmece

gaipten kızarıyor erik ve menekşe

seriliyor boydan huya bulanmış, gibi ah ve ab’a  

bir avuç kum ve toprak

ve tüyleri ürperten derin bir yalnızlık esintisi

gökten eteğini çekmiş

dökmüş demirin kemiğini

bir damla donuk su, gibi ihtiyar

saydam bir hakikat ile kaplı üzeri

kağnısında görece bir boşluk, bir zemheri

elim bir batma eğrisi

indikçe şekle son şekli veriyor, gibi şekilsiz

ve sinire ve damara dokunur gibi ucu açık

ay üzer

ay düşer

ay uzar

ve kızağına sarılır bir muamma, kadar büyür hiçlik

kalmaz sunturlu fideler ve sofular

korkmaktan geliyorum bir süredir

içimdeki zaman aşırı raylardan

banliyö duvarlardan

öyle sıkışıyor ki kalbim

dokunsam elimi kaptıracak gibi kokuyorum

şanslıyım ki yerinde tüfek yok ve fişek

ve damlamıyor sokağıma çatı

yalnız gövdemde bir ağrı sızıyorum

devinimin hep aynı renk bir yanılsamadan ibaret olduğunu gösteren bir ayrıntı

ve tüm ağırlığıyla yeniden örülüyor taş kapı

şu hep aynı yoldan yoluşan ama binlerce yola ayrılan

kapkara, kupkuru, kaskatı

ağır ağır battığım bir bataklık katı

rayında belki ama kahır kayıplar vermiş bir aykırı

bir hiç bir kim

kimsin diyorum sen ey ehl-i kendime

kimsem korkma çık o raya

iki çift laf edelim soytarı  

hişt diyor ve durayor zaman

o zaman sığınamıyorum bile kendime

ve ürkekçe kaçıyorum

süresiz tünellerden

vakitsiz sirenlerden

el ayak direyenlerden

yalın ay ve

ak gölgelerden

ve bilcümle bilinmeyen üzerimde eziyet

nasıl tedirgin olmuyorsa raylar biletsiz yolculardan

nasıl kanat çırpıyorsa gezegen kuşlardan

kitaplar, el yazmaları yeniden yazılıyorsa nasıl

ve dükkanlar ve barakalar açık kapı bırakıyorlarsa nasıl

ve dahi en çok marangozlar yeniden soluyorsa taze talaşların kokusunu

ve artık telaşsız işlenmiyorsa uhrevi cinayetler

ve dahi kundurasına ayak sürmemiş dünyanın

ormanından koparılmamış

molozlaşmamış kabileler

ile nasılsa yolumuz kesişir diye bir gün

bir gün görüşürüz deyip de sarılıyorsak nasıl

ezcümle umut derler adına üzerinize afiyet

oysa ok yaydan çoktu bir kere

ve tavanı taştı bütün bir evlerin

ıslandım

ısıtamadım bir süredir

aldanmayın görünüşüne

dolunayı bile küstürebilir bilir bir kelebek

eğer buysa meziyet

diyorum ki düşsek düşten içeri bir süre ve

korkmasa bilfiil vaziyet

ehleri

ve bilekleri

kesilmiş ustaca

öylece kanıyor bir Aralıktan

bir soluk benizlinin.. 

üstüne hapsolması bunca acının

ve tabi kahvelerde ve mekteplerde hep b’yalnız takılması

belki bundan

derisine berisine işliyor şeytan

işte o sıralar şakıyor parmakları

ve yaşlı bir bunağın öksürüğünden sonra

ağzıyla dişlerini saklaması

bir solukta

bundan

geceye düşen yansıması

bunca diş ağrısı bunca ayak yanığı

ve boşaltılmamış kül tablaları

kimi kessen boşa akıyor şu sıralar bundan

içimde bir düş sıkıntısı

bir eski çağ

bir deli gömlek yaması

ah ellerim titrer kendimi okşarken

ve kararır gece belki bundan 

toprağında siyahın, hatta bir gün ve koştum naçizane

bir elim belimde ve biliyorum benim tarafımda annem ve yağmur

ve yerçekimi birkaç tane

koştum ve tuttum

kıçıma düşen pantolunun

belimi ayna gibi saran semerinden

ki hava yeterince soğuktu

ve midem, üstelik ve bulanıyordu naçizane

bir atın sabahında

bir yol yorganında

ve sarmalında tepelerin

tutmuştum belimden düşen pantolunun

kaç kuşak kemerinden

öylece koştum, okşadım rüzgarı, kanat açtım, uç tum

  keşke diyorum şimdi elimden geldiğince

hiç gelmese

hiç gelmese yolundan dönen meçhul gezgin

uçkun hiç gelmese, ansızın

dönmese, duvara çarpan rüzgar

savrulmasa

daha çok kanat çırpsa annem ve yağmur

susmasa dilimize tüneyen türkü

ve terk etse bizi şehir naçizane

ini bir türlü insandan ayırsa

ve dokunsa, kutsasa, kim varsa yoksa

bir güzel yıkasa

ve yeniden doğursa bizi buğday tekmili birden