#buhaydh

Gusto ko lang ishare tong nararamdaman ko, it happened this December 29 2013 on Mandarin Oriental Hotel at Makati kung san ininvite ang tita ko, si ante sela at mama ko ng amo ng tita ko dati sa Hongkong (dati kasi silang DH/OFW doon)

Nung nakita na nila ang isa’t isa naramdaman ang sabik sa kanilang mga mukha, na para bang nawalay sila sa kanilang pamilya. Nagwentuhan, nagpakita ng mga larawan na para bang kahapon lang ang nagdaan noong simulan nilang alagaan ang anak ng amo nila, which is Anton, forgot the middle one, and Daegan.

Saksi ako kung pano nila sinariwa ang nakaraan, kung pano sila nagalak na makita ang mga taong nagsilbi sa kanilang pamilya way back 1980’s at kung pano nila na-appreciate ang mga ito. Dito ko napagtanto na kahit iba ang lahi nila natututo pa rin silang magpahalaga at magpasalamat sa mga kasambahay na nag-aruga sa kanila at tinatrato nila itong parang tunay na pamilya.

At dahil sa pangyayaring ito mas lalong tumaas ang tingin ko sa mga OFW particularly sa mga kasambahay na tulad nila. They deserve a big respect from all the people around them. Siguro masaya rin sa part ng mga kasambahay na makita nila yung dating inosenteng baby na inalagaan nila noon ay malalaki na at kaya ng harapin ang buhay ng mag-isa ngayon.