#buhaj

Remont wesołego domku trwa, malarze przechodzą z pokoju do pokoju, a resident evile wykorzystują tę okazję, żeby móc wybuchnąć, czyli zamanifestować swoje zdezorientowanie sytuacją w najbardziej znany im sposób. Agresją.

Wczoraj wybuchł Buhaj - mogę powiedzieć, że z jakąś niezdrową ciekawością na to podświadomie oczekiwałem, bo był jedynym, którego eksplozji jeszcze mi się nie zdarzyło obserwować. I teraz już wiem. Pojawia się szybko, bez żadnych znaków, trwa bardzo długo i choć nie jest tak nasilona jak u Sikora czy Kamyczka, którzy zajmują ex aequo pierwsze miejsce na podium, to jednak miałem wczoraj moment zwątpienia.

Bo jestem w ogrodzie, razem ze mną Mike i Lee - i szarżuje na nas 140-kilogramowy facet o zdolności rozumowania kalosza i z wielkim kamieniem w łapie (zbiory Kamyczka, rzecz jasna, który w drugim kącie ogrodu przesiewa sobie ziemię przez ręce,jak gdyby nigdy nic). I wszyscy wiemy, że zaraz tym kamieniem rzuci. Pytanie, w kogo.

W takich sytuacjach człowiek czuje się… niewyraźnie.

Miało być we mnie, ale tragicznie spudłował i poleciało w okno. To, że nie został przyglebiony, wynikało głównie z lejącego deszczu. W zamian za to pokierowaliśmy go na huśtawkę, której mało nie urwał, tak rozładowywał negatywne emocje. Na szczęście Buhaj daje się łatwo kierować i wystarczyło wypchnąć go z objęć w stronę tego przyrządu. Oczywiście, najpierw musiał być unieruchomiony, a mimo że składa się głównie z tkanki tłuszczowej, to siły mu nie odmówię. Dwa razy nam się wyrwał - ja mały nie jestem, a Mike to zawodowy żołnierz, więc macie skalę.

Jednak końca jeszcze nie było. Buhaj zeskoczył z huśtawki… i poleciał z łapskami na Kamyczka. O mało co doszłoby do reakcji łańcuchowej - jednak udało się go przechwycić i załadować na huśtawkę ponownie. I tak czekaliśmy sobie, aż się wywrzeszczy, wybije po rozmaitych partiach ciała i uspokoi. Pół godziny w deszczu.

W domu obejrzałem sobie siniaki. Przyzwyczajam się. Naszła mnie myśl, że niektórzy lubią mieć ślady na tyłku za darmo. Mnie za moje płacą i to jest dla mnie lepszy układ. Zwłaszcza, że kiedy ich nie otrzymuję, mogę całkowicie legalnie pooglądać w pracy mistrzostwa świata w snookerze.

Pokój obok Kineskopa zajmuje Buhaj. Tu będę miał o wiele mniej do powiedzenia, bo jest postacią mniej barwną niż jego sąsiad.

Boje z Buhajem toczą się wokół jedzenia. Jeśli się nie mylę, waży koło 150 kilo i jest oczywiście zaklasyfikowany jako klinicznie otyły. Tym niemniej nie jest w stanie zrozumieć tego, co się z nim dzieje, i wykorzysta każdą okazję, żeby zjeść literalnie wszystko, co się dookoła niego znajduje. Dlatego nasza kuchnia ma wszystkie szafki zamykane na klucz, a kiedy się z nim pracuje, należy chodzić za nim krok w krok, bo wykorzysta każdą sekundę nieuwagi, żeby pobiec do kuchni i wsypać do jamy gębowej pół cukiernicy. Ostatnio starał się wyżerać pozostałości po batoniku Marsa w wersji lodowej, który na pół wsiąkł w siedzenie naszego służbowego Seata, którym wozimy resident evili na kontakty ze światem.

Buhaj nie mówi prawie wcale, komunikuje się za pomocą pojedynczych, urywanych słów. Mocno działa u niego za to echolalia, czyli powtarzanie słów, które usłyszał. Mimo tego, jest jednym z najbardziej ogarniętych podopiecznych, gdyż jako jedyny uczęszcza do szkoły (specjalnej oczywiście, ale jednak jest w kontakcie z obcymi ludźmi, nauczycielem, potrafi wykonywać zadania i podporządkować się reżimowi lekcji). Poza tym fakt, że nie mówi, wcale nie wpływa na jego zdolności rozumienia. Rozumie praktycznie wszystko, co się do niego mówi i potrafi działać na wysokim poziomie abstrakcji – sam z siebie napisze maila do rodziców albo puści posta na Twitterze. Sporo opiekunów podejrzewa, że nauczył się wykorzystywać specjalne traktowanie i uwagę, którą się mu poświęca, żeby być tak leniwym, jak tylko można.

Uwaga – nie dyskredytuję jego autyzmu. Jest nim dotknięty na sto procent. Rzecz w tym, że mógłby być o wiele lepszy, bo ma po temu wszelkie możliwości. Ale nauczył się, że wygodnie jest być obsługiwanym – i dlatego się roztył, a każdą sekundę wolnego spędza śpiąc, jedząc, oglądając telewizornię albo grając w ogłupiająco prymitywne gierki na DS-ie.