#bouwval

Maar al kort na de nog steeds onveranderde retro introtune (waarvoor hulde), wordt duidelijk dat ook in Ik Vertrek niets meer is wat het lijkt. Het dieptepunt van de omgevallen Port en Anita die het even niet meer ziet zitten, blijkt niet voor te komen uit een geschil met de makelaar, een lekkage of te weinig boekingen. Het blijkt de vermoeidheid van een maar liefst dertig uur durende reis in de auto te zijn. De kijker zakt teleurgesteld terug in zijn stoel… Iedereen zou z’n beker omstoten na zo’n reis.

Drankmisbruik noemen ze dat. – Nou, eerder vermoeidheid.

Het is een reis die Joost, een golfer met tennisarm die leidingwerk doet, al sinds zijn achttiende wil maken. Ze wilden eerst naar Spanje, maar omdat Spanje voor Anita en Joost vermoedelijk slechts de ongenadig hete Costa del Sol omvat, kiezen ze voor Portugal. Dáár hebben ze immers het beste klimaat van Europa. Zo gezegd, zo gedaan: ze laten hun oma van 100+ en twee broers achter in Nederland, nemen nog wel hun twee honden mee én een flinke bak met geld dat ze geleend hebben van een vriend omdat het huis in Etten-Leur nog niet verkocht is…

Het is wel een bende…

Zonder blikken of blozen nemen Anita en Joost de sleutels in ontvangst (de makelaar is allang blij dat er überhaupt iemand aan wil beginnen), en begint Joost te ruimen en te slopen kan Anita vervolgens gaan verven, verven en nog eens verven. Terwijl duizenden liters verf er doorheen vliegen, stroomt er geen water uit de kraan en is er ook geen elektriciteit. Maar ook daar is een oplossing voor: in één van de vele andere Nederlandse B&B in de Algarve mogen ze gewoon af en toe komen douchen. En wie heeft een verwarming nodig als je een kachel kunt opstoken met Duitse boeken?

Moet er niets in de kachel? – Nee, ik heb er net twee boeken in gegooid.

Als het water en de elektra inmiddels aangesloten zijn, de reserveringen ondanks de foutmelding op de website toch binnenstromen en er bijna niets meer fout lijkt te gaan, komt er toch een voorzichtige kink in de kabel: het zwembad is “lek” en Joost lijkt al zijn leidingwerkvaardigheden prompt verleerd. Gelukkig kan de gesprongen leiding gerepareerd worden door een de Nederlandse Jack zonder snack die al negentien jaar in de Algarve woont, maar desondanks nog met regelmaat om vier uur ’s middags voor een dichte pomp staat om te kijken of de bamibal inmiddels aan het assortiment is toegevoegd.

Het is een broodje kaas, een broodje ham, of een broodje kaas én ham. Nou, dan ben je er helemaal, hoor.

Na de ontvangst van de eerste gasten rukt de voltallige Nederlandse kolonie in de Algarve uit om Anita en Joost te feliciteren. Het is verbazingwekkend hoe de twee een prachtige Bed&Breakfast zonder noemenswaardige problemen hebben neergezet. Naar nu blijkt is er ook een jeu-de-boulesbaan en een mooi gazon aangelegd en is het zwembad van nieuwe tegels voorzien. Ze kochten een nieuwe hond, verkochten uiteindelijk het huis in Etten-Leur en binnenkort vieren ze oma’s 106e levensjaar. Het is ze gegund, maar ondertussen hopen wij dat de volgende aflevering het dak er weer afvliegt of de rivier overstroomt…

Met de bekende roze bril op vertrekken Susan en Joost naar Alhaurín el Grande in Andalusië. Ze kennen elkaar nog maar een paar jaar, maar vanaf begin af aan was duidelijk dat ze ooit de Spaanse droom van Susan in vervulling zouden laten gaan.

Lekker laat buiten zijn, hapje, drankje. Dat past helemaal bij ons.

Hij werkte bij “Defensie”, maar was eigenlijk gewoon telefonist. Zij had jarenlang in het “Toerisme” gewerkt, maar startte uiteindelijk haar eigen bedrijf in de financiële dienstverlening. Alles moest opgegeven worden en op een borrel werd afscheid genomen van familie, vrienden en één kennis. Gelukkig kunnen alle meubels wél mee en de vrachtwagen zit dan ook propvol.

Al bij het inpakken ontpopte Susan zich als een ware speciaal-voor-jou-vrouw. Speciaal voor haar zoon Levi van ongeveer 17 jaar, schat ik, heeft ze een doos gemaakt met al zijn werkjes, schriftjes en rapporten. Krijgt ‘ie mee als ie ‘ie het huis gaat. Wel het huis van zijn vader, want hij gaat niet mee met zijn moeder naar Spanje. Ik snap best waarom.

Ook fysiek valt het, zo als een echte speciaal-voor-jou-vrouw betaamt, niet mee voor Susan. Bij het verhuizen komen al de eerste kwaaltjes aan het licht (“Ik doe wel iets lichts, hoor, ik heb geen kracht meer…”). Een paar dagen later is het goed mis met haar knie en loopt ze met een brace om. Alsof dat allemaal niet genoeg aandacht vraagt, komt er ook nog een stok bij waarmee ze krakkemikkig door en om het bouwvallige huis loopt. En tot overmaat van ramp gaat ook nog eens haar vinger uit de kom, die ze dan maar noodgedwongen doch opvallend aan haar andere vinger vastbindt met tape.

Nou, meid, kop omhoog, pak een drankje en morgen ziet de dag er weer anders uit.

Ook met de bouw wil het niet vlotten: de architect steelt de kruiwagen (tot grote verontwaardiging van Joost), de muren blijken slecht en de ramen laten lang op zich wachten. Afspraken worden niet nagekomen (Spanjaarden blijven Spanjaarden) en de deadline van 1 april wordt niet gehaald. Niet dat Susan en Joost veel recht van spreken hebben, want het is Joost naar Nederland gaat om daar nog een maandje te werken, mist hij zijn vlucht omdat hij naar de aankomsttijd in plaats van de vertrektijd had gekeken. Vreemd was wel dat Joost in zijn schilderskloffie onderweg naar het vliegveld was…

Na de Semana Blanca, een witte week waarin in de provincie Málaga niet gewerkt wordt (dit ter compensatie omdat de Malagese feestdagen in de zomer vallen en Spanjaarden dan sowieso al vrij zijn, echt waar), volgt de lente. Hoewel de bouw vlotjes gaat, zien we Susan pontificaal met haar elleboog in een kommetje met een soda-achtige substantie zitten. Haar spieren laten los van het bot bij haar elleboog, zo blijkt. O ja, en haar rug straalt pijn uit vanwege haar knie en ze heeft ook nog een ontsteking in haar borst.

Eind goed, al goed. In mei kan Finca del Mundo geopend worden. Wel moet er nog even een menukaart geprint worden bij een printwinkeltje, en ook dat blijkt natuurlijk weer niet zonder slag of stoot te gaan. Inmiddels raken Joost en Susan ook steeds meer thuis in het Spaans (Joost weet dat coche auto betekent en dat dertig treinta (of treinte) is) en ook zal het tweetal nooit meer vergeten wat een kruiwagen is. Maar ja, dat Engels is hè…

Bron: AVROTROS. “Susan en Joost.” Ik Vertrek. 5 december 2015.