#bookstories

⭕ ΛΑΓΟΣ γεννιέται μ' ἀνοιχτὰ τὰ μάτια καὶ χοροπηδάει μόλις γεννηθεῖ, ὄχι ἀπὸ τὴ χαρά του πού 'ρθε σ' αὐτὸν τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιατί, μέσα στὰ κύτταρά του, εἶναι γραμμένος ἤδη ὁ κίνδυνος κι ὁ τρόμος. Ὁ λαγός γεννιέται ἕτοιμος νὰ τὸ βάλει στὰ πόδια.

⭕ λαγὸς εἶναι κάτι ὅπως ὁ λαός, μ' ἕνα γάμα ἀνάμεσα στὸ ἄλφα καὶ τὸ ὄμικρον. Ἡ ἔκφραση «ἔγινε λαγός» θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ εἶναι «ἔγινε λαός». Οἱ λαϊκοὶ ἄνθρωποι εἶναι κι αὐτοὶ ἀδιάκοπα ἕτοιμοι νὰ τρέξουν γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπ' τὸν κυνηγό τους, τὴν αὐταρχικὴ ἢ ἀνόητη ἤ, ἀκόμη, αὐταρχικὴ καὶ ἀνόητη ἐξουσία.

⭕ λαγὸς δὲν ἔχει βλέφαρα· κοιμᾶται μ' ἀ- νοιχτὰ τὰ μάτια. Ἀκόμη καὶ στὸν ὕπνο του πρέπει νὰ γρηγορεῖ, ἀκόμη κι ἀπ' τὰ ὄνειρά του πρέπει νὰ φυλάγεται· ἀκριβῶς ὅπως καὶ ὁ ποιητής. Ἀκριβῶς ὅπως καὶ ὁ ποιητής, ὁ λαγὸς πεθαίνει μ' ἀνοιχτὰ τὰ μάτια· βλέπει τὸ θάνατο νὰ τὸν ζυγώνει, ὡς νὰ χωθεῖ μέσα στὶς κόρες του, κι ὕστερα συνεχίζει νὰ κοιτᾶ τὸ τίποτα.

⭕ λαγὸς δὲν ἔχει σῶμα· εἶναι ὁλόκληρος μιὰ τριχωτή καρδιὰ ποὺ σπαρταράει ἀδιάκοπα καὶ σπάει, σὰν ξερὸ κλαρί, κάτω ἀπ᾿ τοῦ τρόμου τὴν πατούσα.

Ποτέ μου δὲν κατάλαβα πῶς εἶναι δυνατὸν μιὰ τέτοια αἱμάσσουσα ἀγωνία νὰ θεωρεῖται ἐξαίσιος μεζές.

ΕΣΩΦΑΓΟΣ εἶναι ἕνα ἐλάχιστο, ἀδηφάγο, ἀειφάγο τέρας, κάτι σὰν σαράκι, ἀλλὰ πολὺ πιὸ ὕπουλο, πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνο. Γιὰ νὰ γίνω σαφέστερος, ἐνῶ τὸ σαράκι τρώει μόνο ξύλα καί, τρώγοντάς τα, κάνει τόσο θόρυβο, ποὺ εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ ἐντοπισθεῖ καὶ ν' ἀντιμετωπισθεῖ, ὁ ἐσωφάγος εἶναι παμφάγος καὶ ἐντελῶς ἀθόρυβος, δηλαδὴ μὴ ἐντοπίσιμος καὶ ἀντιμετωπίσιμος. Τρυπώνει ὕπουλα παντοῦ, μέσα σὲ ξύλα, σίδερα, πέτρες, γυαλιὰ κι ἀνθρώπους, καὶ κάνει τὴ δουλειά του, τὴ φρικτή δουλειά του, ἀργὰ ἀργὰ καὶ συστηματικὰ καὶ μὲ μιὰ τεχνικὴ ἐντελῶς πανούργα. Κατ' ἀρχάς, γιὰ νὰ εἰσχωρήσει μὲς στὰ θύματά του ἀπαρατήρητος, ποτὲ καινούργια τρύπα δὲν ἀνοίγει, ἀλλὰ χρησιμοποιεῖ ἤδη ὑπάρχουσες εἰσόδους ὅπως ἀστοκάριστες ὀπὲς ἀπὸ καρφιὰ ἢ βίδες, ἀνεπαίσθητες οὐλὲς ἀπὸ σκουριά, ἐλάχιστες ρωγμὲς ἢ ραγισματιές, ἕνα σπυρὶ σπασμένο, ἕνα κακοσφραγισμένο δόντι... Ὕστερα, ἐντὸς τοῦ θύματός του πλέον, ἀρχίζει νὰ τὸ ἀδειάζει, ἀπὸ μέσα, λίγο λίγο, ἀνεπαίσθητα σχεδόν, ἀφήνοντας ὡστόσο, μέχρι τέλους, ἀνέπαφο τὸ γενικό περίβλημα, τὸ κέλυφος. Κι ἐδῶ ἀρχίζει ἡ τραγωδία. Γυρίζεις ἕνα βράδυ σπίτι σου, λιγάκι μεθυσμένος ἴσως, καὶ βάζεις τὸ κλειδί στὴν κλειδαριὰ κι ἡ κλειδαριὰ ὑποχωρεῖ καὶ πέφτει ἀθόρυβα στὸ δάπεδο καὶ τὸ κλειδί σου μένει ἀπορημένο μέσα σὲ μιὰ ὑπερμεγέθη τρύπα κι ἀκουμπᾶς τὴν πόρτα, δὲν τὴ σπρώχνεις, ἁπλῶς τὴν ἀκουμπᾶς, κι ἡ πόρτα σωριάζεται ἀθόρυβα στὴ γῆ, κι ἐσύ, ὄχι ζαλισμένος ἀπὸ τὸ πιοτό, ἀλλὰ ἀπ' ὅσα ἀνήκουστα συμβαίνουνε μπροστά σου, ἀπελπισμένα ἀναζητᾶς ἔν' ἀποκούμπι καὶ γέρνεις ὦμο καὶ κεφάλι στὸν παραστάτη τῆς εἰσόδου κι ὁ παραστάτης καταρρέει καὶ τὸ σπίτι ὁλόκληρο ἀφανίζεται ἀθόρυβα, χωρὶς οὔτ᾽ ἕνα κράκ, σὰν ν᾿ ἄδειασε κανεὶς ἀπὸ ψηλὰ ἕνα σακὶ ἀλεύρι, σκόνη, μονάχα σκόνη πού, ὅταν κατακάθεται, ἀποκαλύπτει ἕν᾽ ἄδειο οἰκόπεδο ἐκεῖ ποὺ ἤτανε τὸ σπίτι σου πρὶν λίγο.

Ὅλες αὐτὲς οἱ πολυκατοικίες, ὅλοι αὐτοὶ οἱ οὐρανοξύστες, ποὺ φτιάχτηκαν γιὰ πάντα καὶ καταρρέουν μ' ἕνα τίποτε, μ' ἕνα σεισμό μονάχα δύο Ρίχτερ, ἔχουν διαβρωθεῖ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀπεχθές, αὐτὸ τὸ ὕπουλο ζωύφιο.

- Τι σου αρέσει σε εκείνη;

- Η φωνή της, τα χέρια της, τα μάτια της, το θλιμμένο της βλέμμα, η ενσυναίσθησή της με τα παιδιά, ο θυμός της με τους ενήλικους που τα κακοποιούν, η σιωπή της, η μυρωδιά του δέρ ματός της, τα μακριά της πόδια, ο ταραγμένος της ύπνος...