#bol.com

Vandaag is het zover.Victoria is er.Het vijfde, laatste en misschien wel meest intense deel van de Vijf bijzondere meiden verlaat mijn handen en vindt zijn weg naar jullie.En wat voelt dat bijzonder. Dit verhaal heeft maandenlang in mij geleefd. Het heeft me geraakt, uitgedaagd, verrast, en soms zelfs stil gekregen. Nu mag het de wereld in — naar lezers die al vier delen meereizen, en naar…

De aftelklok staat op vier dagen. Nog maar vier.En dan laat ik Victoria — en daarmee het slotstuk van de Vijf bijzondere meiden — de wereld in. Terwijl ik dit schrijf, voel ik die bekende mix van spanning, trots, zacht verdriet en ongelooflijke dankbaarheid door me heen stromen. Het voelt alsof ik na jaren schrijven, groeien, ploeteren, lachen, herschrijven en soms huilen, eindelijk een…

De afgelopen periode voelt soms alsof ik aan tien touwtjes tegelijk trek. Moeder zijn, zorgen, werken, denken, beslissen, de wetenschap dat ik online mijn boek moet promoten — en tussendoor proberen adem te halen. En ergens onderweg ontdek ik iets wat ik eigenlijk al wist, maar nooit zo zacht tegen mezelf durfde te zeggen: Het is oké dat je niet overal tegelijk kunt zijn.Het is oké dat je even…

De afgelopen maanden heb ik alleen via mijn blogs van me laten horen. Niet omdat ik mijn lezers ben vergeten, niet omdat ik minder om mijn boeken ben gaan geven, maar omdat mijn wereld op dat moment meer vroeg dan ik kon geven. Soms is stilte geen keuze, maar een manier om overeind te blijven. En toch… stilte kan ook iets anders zijn. Een pauze. Een oplaadmoment. Een periode waarin ik mijn…

Nu Victoria bijna haar vleugels spreidt, denk ik steeds vaker na over wat ik hoop dat lezers uit dit verhaal halen. Niet alleen de magie, de vriendschap, de spanning — maar vooral de onderstroom. De lagen die misschien niet hardop worden uitgesproken, maar die voelbaar zijn in elk hoofdstuk, elke dialoog, elke keuze. Want Victoria gaat over veel meer dan magie.Het gaat over veerkracht.Over…

Wanneer ik in de kerstvakantie de laatste hoofdstukken van Victoria schrijf, heb ik geen idee hoe symbolisch dit moment later zal blijken te zijn. Ik weet wel dat ik midden in de zorgen rondom Carmens zware depressie zit. Ik voel dat mijn huwelijk wankelt, dat de steun van Martijn er al langere tijd niet echt is — maar dat het uiteindelijk gaat eindigen in een scheiding, dat weet ik dan nog…

Als mensen mij vragen voor wie ik schrijf, kan ik allerlei mooie antwoorden geven — voor lezers, voor iedereen die houdt van magie, voor tieners die zichzelf willen herkennen in een verhaal. En allemaal zijn ze waar. Maar als ik eerlijk ben, ligt de kern ergens anders.Diep in mijn hart weet ik precies voor wie ik écht schrijf:voor mijn kinderen. Zij zijn het begin van dit alles Jarenlang liep…

Als ik terugkijk op de afgelopen maanden — alle veranderingen, alle keuzes, alle lastige momenten — dan voel ik één ding duidelijker dan ooit: mijn kinderen zijn mijn kompas. Zij zijn degene die me richting geven op dagen waarop ik zelf niet meer weet welke kant ik op moet. In alle turbulentie laten ze mij zien hoe ongelooflijk sterk, lief en mooi ze vanbinnen zijn. Geen kracht die luid roept,…