#bobhang

.

.

เจค เซเรซินที่ตกงานเนื่องจากบริษัทล้มละลายนี่เป็นเหมือนจุดตกต่ำที่สุดของชีวิตไหนจะทั้งหนี้สินมากมายที่ต้องจ่ายไหนจะค่าน้ำค่าไฟค่าที่พักอย่าพูดถึงค่าอาหารเลยไม่มีหรอกนะนั่นเลยทำให้เจคเลือกวิธีสุดท้ายในการหาของกินเข้าบ้านแบบฟรีๆ “ขโมยของ”

เจคก็ไม่อยากทำหรอกแต่ตอนนี้เขาไม่มีตังค์แบบสุดๆ หางานใหม่ก็ไม่ได้อีกอย่างนี่ก็ครั้งแรกด้วยมันจะแย่สักแค่ไหนกันเชียวเขาเป็นพลเมืองที่ดีของประเทศนี้มาตลอดแต่ครั้งนี้เขาจนปัญญาจริงๆ เงินก้อนสุดท้ายกะจะเก็บไว้จ่ายค่าเช่าห้องเพื่อเขาจะได้ไม่ต้องไปนอนข้างถนนในเดือนนี้

เป้าหมายของเจคตอนนี้คือร้านของของชำที่อยู่ถนนหัวมุมเขาแค่อยากจะจิ๊กขนมกับน้ำอัดลมสักอย่าง2อย่างของง่ายๆ แค่นี้ไม่มีใครจับได้แน่นอน เจ้าของร้านก็กำลังจ้อกับลูกค้าอยู่เหมือนพระเจ้าเป็นใจให้กับการทำชั่วของเจคในครั้งนี้

เจคทำทีเดินเข้ามาในร้านแบบไม่มีอะไรทำทีเดินดูของโชคดีที่แจ็คเก็ตของเขามันใหญ่พอยามที่ยัดของเข้าไปมันจึงดูเนียนเจคกลัวเจ้าของร้านจะมองว่าเขามีพิรุธเลยหยิบหมากฝรั่งและควักเศษเหรียญที่ติดตัวออกมาเพื่อไปจ่ายตังค์ที่เคาท์เตอร์

เจคเหงื่อซึมเล็กน้อยก็แหงล่ะเขาพึ่งขโมยของแบบนี้ครั้งแรกนี่จะให้ชิวก็แปลกถ้าพลาดขึ้นมาได้ไปนอนในลูกกรงแน่และสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็เกิดขึ้น

“เงินที่คุณให้มามันพอแค่ค่าหมากฝรั่งนะครับคุณลูกค้ารบกวนจ่ายเงินให้ครบกับของที่เอาไปด้วยครับ”

ชิบ หาย!!!!!!!

นิ่งไว้เซเรซินถ้าเราไม่ล่กก็ไม่มีใครรู้เจคพยายามทำเสียงและท่าทางให้ปกติที่สุดถึงแม้ในใจเขาจะเต้นรัวยิ่งกว่ากลอง

“ของอะไรครับ ผมก็ซื้อแต่หมากฝรั่งนะ”

เจคพยายามเฉไฉทั้งๆ ที่ไอเจ้าของร้านมันจ้องเขาจนตัวจะทะลุแล้ว

“จะจ่ายหรือว่าจะเอาของไปวางไว้ที่เดิมครับหรือจะให้ผมโทรแจ้งตำรวจที่นี่มีกล้องนะครับ”

เจ้าของร้านพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางชี้ไปที่กล้องมุมร้านที่เจคดันไม่เห็นเวรกรรมของแท้ที่ว่าพระเจ้าเป็นใจเจคขอถอนคำพูดทั้งหมด

“ขอร้องล่ะ ฉันตกงานไม่มีเงินแล้วขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะถ้าฉันได้งานแล้วฉันจะตามมาจ่ายให้ครบทุกบาททุกสตางค์เลย”

“ไม่ได้ครับต้องจ่ายตังค์ถึงจะได้ของถ้าไม่จ่ายก็ถือว่าขโมยครับที่นี่ไม่ใช่โรงทานผมก็ต้องทำมาค้าขายเหมือนกัน”

เจคเห็นว่าขอร้องก็ไม่ได้ผลจึงเตรียมจะวิ่งแต่อีกฝ่ายคว้าแขนเขาไว้ทันแล้วลากเจคไปหลังร้านด้วยแรงที่เยอะกว่าที่เห็นก่อนจะคว้าเคเบิ้ลไทร์มารัดข้อมืออีกคนไว้

“รู้รึเปล่าครับว่าทำตัวแบบนี้ต้องโดนลงโทษ อ่อ ผมชื่อบ็อบนะครับ:) ”

เจคโดนจับให้คนคว่ำบนตักของบ็อบตอนนี้เขางงไปหมดว่านี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ยเขาแค่อยากได้ขนมกลับบ้านแต่ดันมาตกอยู่ในสถานการณ์สุดล่อแหลมแบบนี้

“จะ จะทำอะไรวะฉันแจ้งตำรวจนะเว้ย”

“ผมก็จะแจ้งเรื่องที่คุณขโมยของด้วยถ้าคุณยอมโดนลงโทษจากผมแล้วเอาของไปคืนผมก็จะไม่เอาเรื่องครับ”

เจคนั่งฟังก่อนจะคิดว่าการลงโทษของไอหมอนี่ก็คงดีกว่านอนในลูกกรงแถมมีคดีติดตัวเดี๋ยวจะเป็นอุปสรรคในการหางานใหม่ของเขาอีกเจคจึงยอมสงบลงก่อนจะตกใจอีกรอบเมื่อรู้สึกว่ากางเกงของตนโดนดึงร่นลงจนแก้มก้นขาวออกมาสัมผัสลมถ้าเขาตาไม่ฝาดเสี้ยววิเขาเห็นบ็อบยิ้มเยาะก่อนจะกลับมาหน้านิ่งเหมือนเดิม เพียะ! มือหนาของบ็อบฟาดลงบนก้อนกลมจนคนบนตักสะดุ้งร้องโหยง

“โอ้ยเจ็บนะเว้ย”

“ก็ตีให้เจ็บไงครับจะได้จำทีหลังจะได้ไม่ทำอย่างนี้อีก”

ว่าจบบ็อบฟาดมือลงบนก้นเจคอีกครั้งสลับซ้ายขวามันแรงจนถ้าเจคกลับบ้านไปส่องกระจกละก็มันต้องเป็นรอยมือแน่ๆ

“อย่าเงียบสิครับคนผิดน่ะก็ต้องสารภาพผิดออกมา”

บ็อบยิ่งตีแรงขึ้นเพื่อกระตุ้นให้อีกคนพูด ให้ตายเถอะมือไอเจ้าของร้านนี่หนักเป็นบ้าจนเจคน้ำตาคลอเบ้าด้วยความแสบ

“อึก จะไม่ทำแล้ว อื้อ จะไม่ขโมยของแล้ว ผม ผมผิดไปแล้ว บ็อบ ผมผิดไปแล้ว”

บ็อบได้ยินอย่างงั้นก็ยิ่งได้ใจหมายจะฟาดก้อนนุ่มให้แดงคามือแต่ก็ชั่งใจตัวเองไม่ให้สนุกเกินไปมากกว่านี้

“ผมว่าคุณคงได้บทเรียนแล้วทีหลังก็อย่าทำอีกนะครับ:) ”

บ็อบดึงกางเกงสวมให้อีกคนก่อนที่จะเอากรรไกรมาตัดสายเคเบิ้ลออกแล้วเดินออกมาหน้าร้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจคค่อยๆ ลุกขึ้นด้วยความแสบเจ็บเลยทำให้ขยับได้ช้าเขาออกมาเจอไอเวรที่ชื่อบ็อบยิ้มหน้าระรื่นเจครีบเอาของมาวางบนเคาท์เตอร์ก่อนที่จะรีบเดินออกไปจากร้านด้วยใบหน้าแดงก่ำ

เวรกรรมของแท้โดนจับได้ว่าขโมยของไม่พอยังโดนไอบ้านั่นจับตีก้นอีกแต่ก่อนที่เจคจะก้าวออกพ้นร้านก็โดนบ็อบเรียกไว้

“ร้านผมยังมีตำแหน่งว่างอยู่ระหว่างหางานก็มาทำที่ร้านผมได้นะ”

เจคยืนคิดเอาวะอย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีงานอย่างน้อยก็ให้ได้มีเงินมาพอหมุนค่าใช้จ่าย

“อืม ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมาสมัคร ฉะ ฉันต้องกลับบ้านแล้ว”

เจคพูดโดยที่ไม่กล้าสบตาบ็อบแล้วรีบออกไปจากร้านด้วยความรวดเร็ว บ็อบมองอีกคนที่เดินออกไปจนลับตาก่อนจะแอบยิ้มพูดกับตัวเองเบาๆ

“ตำแหน่งที่ว่าคือเป็นเมียเจ้าของร้านนะ”