#bjoern borg

“I enjoy fashion.”⁣⁣ ⁣⁣ —Björn Borg⁣ ⁣ ⁣ #manoftheworld #motw #tennis #athlete #icon #iconic #fashion #style #1 #winner #lifestyle #fila #undies #photography ⁣⁣#swedish #sweden 

Wiecie jak poznać czy zespół jest w bardzo dobrej formie? Wystarczy spojrzeć, gdzie bronią zawodnicy z drugiej linii. Jeśli na dziesiątym, jedenastym metrze to znaczy, że drużyna jest w najlepszej formie, bo czuje się bardzo pewnie, a blok z obroną współpracuje bez zarzutów. Tak Polacy bronili na Mistrzostwach Świata w 2006 roku, tak bronili na Lidze Światowej w 2007, na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie, tak bronili na Mistrzostwach Europy. Tak bronili Francuzi w meczu z Rosją w półfinale.

  Wygrali dwa pierwsze sety mimo, że murowanymi faworytami byli Rosjanie, którzy nie przegrali żadnego meczu dotychczas, ba! nie pozwolili żadnej drużynie nawet się zbliżyć. Francuzi mieli taką okazję zakończyć ten mecz w trzech setach prowadząc 17:13 w secie 3., ale przegrali dwie kolejne partie i słabo zaczęli tie break, od przegranej 3 pierwszych piłek. Rosjanie prowadzili już 13:9, kiedy na zagrywkę wszedł Oliver Kieffer. Nie słał żadnych bomb, przeciwnie floty, ale wiadomo, że Rosjanie mają z nimi największe problemy. Zaczął świetnie funkcjonować blok. Antonin Rouzier zablokował Mihaiłowa w pojedynkę. Zrobiło się 13:14. Aż po kilku punktach wszedł Guillaume Samica i zaserwował asa. Francja w półfinale. Bazin dał radę, Antiga dał radę, mimo że po każdym ataku się przewracał. Wygrali tie break, chociaż przytłaczały ich te dwa przegrane sety, szczególnie ten trzeci - frajersko. Odrobili straty i zagrali w finale. I widok płaczącego ze szczęścia Rouziera - bezcenny. Co by było, gdyby skończyli mecz po trzech partiach i zachowali siły na następny dzień? Czy nadal byłabym Mistrzem Europy?

  Bardzo żal mi było Stephana Antigi, bo był tak okropnie smutny nawet kiedy szedł po nagrodę dla najlepszego przyjmującego, a w drodze przybijał piątki naszym chłopcom. Tego gestu też nigdy nie zapomnę jak i wzroku Daniela Plińskiego, kiedy wtedy na niego patrzył. Czy jestem nienormalna, że zawsze żal mi jest naszych - przegranych - przeciwników? Chyba po prostu wiem na własnych doświadczeniach, zebranych dzięki siatkówce, jak smakuje porażka, szczególnie kiedy tak niewiele brakowało do zwycięstwa.

  Kiedyś go nienawidziłam, bardzo dawno temu, w 2004 roku. Przegraliśmy 4 mecze z Francją w Lidze Światowej i wydawało mi się, że jego uśmiech jest ironiczny i pełen sarkazmu. Dzisiaj dużo się zmieniło. Polska gra lepiej, Stefan gra w Skrze i daje z siebie wszystko - to widać. Nie przyjechał tu na wakacje, ani po to, żeby zarobić. Skrę traktuje poważnie. Dziś bardzo go szanuję i życzę mu jak najlepiej. Wiem, że zasługuje na medal złoty, ale który z siatkarzy (oprócz Rosjan ;]) nie zasługuje na złoto?

  Tak samo na złoto zasługuje Bułgaria i Matey Kazijski, który jest fenomenem. Przed finałem o Klubowy Puchar Świata powiedział, że chciałby już wreszcie przestać przegrywać z Polakami, tyle, że ani Trento nie jest Bułgarią, ani Skra - Polską. Wiem, że kiedyś przyjdzie taki dzień, że Bułgarzy przełamią się i wreszcie wygrają z Polską, a będzie to mecz na najwyższym światowym poziomie. I zrzucą z siebie kompleks i już zawsze będą z nami wygrywać. Boję się tego dnia.