#bermweg

Pieters’ Daglicht over Denkdingen Er zijn mensen die in het voorjaar hun tuin omspitten. Er zijn mensen die hun ramen lappen. En er zijn mensen die om drie uur ’s nachts in een weiland staan met hun arm tot aan de elleboog in een schaap. Mijn overbuurvrouw, Marjan Hoogerwaard, behoort tot die laatste categorie. Aan de Bergweg in Capelle aan den IJssel – waar de wind altijd net iets eigenwijzer…

Aan de Bermweg,waar stofjes verhalen fluisterenen krijtstrepen recht door generaties lopen,staat een winkel die ouder isdan menig schoudervulling.Hier wordt niet alleen kleding gemaakt,maar herinnering gestikt:van Kees’ eerste draad,tot Caspers stille kunde,tot Wilfred,die - zo wordt gefluisterd - al op de kleermakerstafelleerde ademhalen in maatvoering.In elke plooizit een stukje Capelle,en in…

of: Hoe een hek verdween, en gelukkig niets anders Pieters Daglicht over denkdingen  Er zijn van die ochtenden waarop je denkt dat de wereld gewoon met je meeloopt. Dat de zon netjes opkomt, dat je koffie niet overkookt, en dat hekken – jazeker: hekken – hun morele plicht vervullen door simpelweg te blijven staan waar ze horen. Maar niet aan de Bermweg. Niet bij Felix en Marjan. Afgelopen…

waar het huisje van vader stondstond jarenlang een oude eikdie verhalen kon over onze jeugdzoals hij ook de stille getuige wasvan de jaren dat pa verder alleen hier zijn passie en leven genootop die plek bloeide liefdein een klein maar knus wit huisjewaar ook ons wiegje stondtot pa en ma net als wijieder een eigen wegen gingeneen in de tuin geplante eikaanschouwde statig groeiendjarenlang stil…

ode aan de eik

als een baken voor de vele reizigers statisch en fier zijn takken zwaaiend zijn wortels ankerend in de aarde groeide hij onwankelbaar ieder jaar droogte storm en regen trotserend mooier en machtig krachtiger weer terwijl zijn fluisterend blad luisterde naar dat wat de jaren hem vertelden over wie er in het heden passeerden wat hun gedroomde toekomst was die eens hun verleden ook zou zijn plots…