Day 3 - โ๏ธโ๏ธโ๏ธโ๏ธโ๏ธโ๏ธโ๏ธ
Vanmorgen een wandelingske gaan doen om te zien of we warm genoeg gekleed waren... bij -24 graden dachten we wel dat het goed ging zijn. Mijn tenen wilden niet echt meewerken, maar we zijn kei hard en gingen door. Het eerste wat bevroor waren toch wel mijn neushaartjes zeker. Emile maakte de opmerking "ja dat klopt dat en je snor" ๐ณ"Euh Emile ik heb dat wel niet he!" ๐๐๐ man man man lachen zenne... we waren bij een meer aangekomen dat helemaal dichtgevroren was en waar een serieus dik sneeuwtapijt op lag. Een mooi en rustgevend landschap.... je hoorde niets echt de moeite... enkel het gekraak van het lopen op sneeuw... hier heb je echt geen stress. Fanny was toch niet zo zeker om op het meer te lopen, maar toen we de sporen van de sneeuwscooters zagen was de ongerustheid snel weg. "Als dat die dingen kan houden kan dat ons ook wel houden". Allee nog wat verder wandelen en hier en daar zag je de voetsporen van beestjes... de welke weten we niet maar ze waren er wel. Hop terug naar het huisje om dan te vertrekken naar de huskykennel. Daar aangekomen hadden de eigenaars toch hun bedenkingen bij onze klederdracht.... duidelijk dat wij niet voorzien zijn voor -24 graden. Morgen moeten we dus van die warmtepadjes in de schoenen steken. Nog geen activiteit kunnen doen want het is te koud... stil zitten is zeker geen optie dus geen huskyslee, met de sneeuwscooter... en ijsvissen ook geen optie. Dan maar kennismaken met de Huskies ๐พ.... liefde op het eerste zicht. We kregen de nodige uitleg hoe de mensen te werk gingen en hoe al hun 32 woefkes bij heb zijn gekomen. Veel zijn "tweedehands" hondjes die door andere waren achtergelaten in een asiel of waar men problemen mee had. Je kan zien dat ze goed zijn terechtgekomen en dat die mensen leven voor hun honden. De oudste hond leek een beetje op een ijsbeertje. Maar spijtig genoeg heeft het beestje last van de nieren en lever. Maar mag nu mee binnen omdat het buiten te koud is. Zo lief het was echt aandoenlijk. Ook kregen wij wat meer uitleg over hoe sledehonden wedstrijden in zijn werk gaan... slik dat was toch even schrikken. Het was echt heel interessant, maar toch wel heel koud... We kunnen nu wel zeggen dat wij weten wat het is om bij -24 graden buiten te komen, het is een ervaring op zich dat wel โ๏ธโ๏ธโ๏ธโ๏ธ Terwijl de mannen nog even een zeteltje gingen verhuizen, gingen de vrouwen een wandelingske maken. We hebben een heel mooie lucht gezien met schoon kleurtjes. We gingen het een beetje avontuurlijker maken en gingen nu een beetje verder op het bevroren meer... en wat doe je dan als je een maagdelijk wit sneeuwtapijt ziet? Yep een sneeuwengel maken (geen foto met de gsm kunnen maken die had het al begeven in deze temperatuur ... tssss....). Maar die foto volgt nog! Na een mooie wandeling op het meer en door het bos gingen we het dorp verder ontdekken. Het plaatselijke zwembad, de school en de begrafenisondernemer hebben we al gevonden hehe... onderweg naar het huisje waren eventjes de weg kwijt, maar dan zijn welvaar richting het meer gegaan en zo vonden we het huisje gelukkig terug. Allee nu heel ver verloren lopen kan hier niet echt ๐. Thuis gekomen zijn we de patatjes maar beginnen klaarmaken en ja hoor het vuur hebben we ook aangekregen. Alle vrouwen al een doucheke genomen en ons Fanny haar haar hebben we dan ook maar "professioneel" in model gelegd. Nu mogen de mannen terug naar huis komen. En terwijl we wachten, spelen we jet spelleke "Machiavelli" ๐.
