Førre semester delte eg ut fem ark der det stod «Om mitt sinne var...» Etterfulgt av, i ulike ruter, tekst som «...ein karakter i Bibelen», «...ein planet», osb. Poenget med dette er at ved å be folk skrive eller teikne assosiasjonar dei har til noko, får ein ofte vite meir om kva folk eigentleg tenker enn om ein spør direkte. Ta til dømes Jens Stoltenberg. Viss Jens Stoltenberg var ein hund, kva for hund ville han ha vore? Svaret ville kanskje vore Labrador. Kva seier i så fall dette svaret om Jens Stoltenberg? Jo, at han framstår som tillitsfull og stabil.

Det eg synest var interessant då eg fekk tilbake skjemaa, var at det var veldig få teikningar av kvinner. Faktisk berre ein. Dei fleste teikningane var anten av menn, eller figurar som kunne vere begge kjønn. Den eine teikninga som var av ei kvinne, var i tillegg ein mannskarakter gjort om til ei kvinne, ein kvinneleg Dart Vader. Eg tenkte over dette, og kom fram til to moglege grunnar; anten at det er vanskeleg å definere sinne som noko kvinneleg, og at ein derfor berre kjem på mannlege eller udefinerte karakterer til å skildre sjølv sitt eige sinne. Eller det kan vere at det er for få kvinnelege karakterer som viser sinne, og at det derfor ikkje er nokon særlege å velge mellom, medan det finnest nok av sinte mannlege karakterer.