«"Shpirti" i dhespotit»
DĂ«gjomni ShqipĂ«tarĂ« Tâu dĂ«ftenj njĂ« gjĂ« tĂ« rallĂ«, NdĂ« ShqipĂ«ri qĂ« ka ngjarĂ« E ka mbetur si pĂ«rrallĂ«. Mos thoni se flasĂ« fjalĂ« tĂ« kota; Se çdo gjĂ« a punĂ« qâĂ«shtĂ« bĂ«rĂ« Del sheshit; se ashtu Ă«shtĂ« bota ĂâdĂ«gjon edhe sheh, e nxjerr tĂ« tĂ«rĂ«. Pra, edhe kjo çâu them unĂ« ĂshtĂ« fare e vĂ«rtetĂ«, Se e panĂ« edhâ e zunĂ« E mĂ« sâĂ«shtĂ« punâ e mshehtĂ«. Ish ndĂ« qytet tĂ« ShqipĂ«risĂ« NjĂ« dhespot me mĂ«sime tĂ« mĂ«dha, Qi kish ardhur ngâanĂ«t e GreqisĂ« QĂ« tĂ« na predikojĂ« feja çâka. NdĂ«r kishe kurdoherĂ« qĂ« vinte Mbante fjalĂ«, dhe kĂ«shilla jipte, KurrĂ« 'nonjĂ«herĂ« mĂ« vĂ«nt sârinte Po gjith kĂ«shtu besnikĂ«t i kripte: O vĂ«llezĂ«r dĂ«gjoni, U thosh me Ă«mbĂ«lsirĂ«, BesĂ«n mos e mohoni Se si kĂ«jo sâka mâe mirĂ«! Kjo na mĂ«son ndĂ« jetĂ« TĂ« rojmĂ« tĂ« nderuar, Dhe pastaj Zoti vetĂ« Na ka pĂ«r tĂ« bekuar. GjĂ«nâ e tjetrit kurrĂ« mos lakmoni As sytĂ« tĂ« mos i shtini mi âtĂ«, Po atĂ« qĂ« kini tĂ« shĂ«koni Se pastaj kjo nĂ« mĂ«kate u vĂ«. KĂ«to kĂ«shtu ay dukâu thĂ«nĂ« VetvetĂ«hen nuk e numuronte Po mĂ« njâanĂ« ngâata e kish vĂ«nĂ«; Se asnjeri ta pyesĂ« sâkuxonte! Pa pyesni tashi uratĂ«n, Ay qĂ« kĂ«shillon tĂ« tjerĂ«t, VallĂ« çâbĂ«n ditĂ«n edhe natĂ«n Kur nuk e shohin, si ndĂ« tâerrĂ«t? KĂ«tĂ« punĂ« asnjĂ« sâe dinte PĂ«rveç fatit qâashtu e solli, Se me miken ay kur rinte Askujt mendja nukâ ja polli, Ay qĂ« botĂ«n e mĂ«sonte Si tĂ« sillet e si tĂ« mbahet, Vetâ ay kĂ«to i punonte; Si njĂ« ujk deles qĂ« sâi ndahet. Ashtu pra njĂ« ditĂ« kur po hante BashkĂ« me njĂ« mike bukuroshe, Mezin e saj me duar ja mbante Edhâ i shtrĂ«ngonte duart bardhoshe. Oh! ti je shpirti im! sa tĂ« dua Si ty mĂ« sâka tjatĂ«r asgjĂ«kundi Ti o shpirt, o pĂ«llumb mĂ« do mua? Dhe si e puth, mjekrĂ«n e shkundi! Po atĂ« çast pĂ«r fat tĂ« keq NjĂ« djalosh qi jashtĂ« ishte, NdĂ« njĂ« vĂ«rĂ« syrin e ndreq E, pa uratĂ«n kur e çvishte! Haj o shpirt tĂ« rimĂ« kĂ«tu TĂ« lozim tĂ« dy, tĂ« qeshim I thosh urata, ja kĂ«shtu Edhe valles tâia ngjeshim!
. . . . . .
. . . . . .
. . . . . . Ish e DjelĂ«. Shkolla kish provime Dhe parĂ«sia qe mbledhur atje, MĂ«sonjĂ«si i priste me nderime GjithĂ«ve sa vinin brĂ«nda vĂ«nt u le. Ja dhe Dhespoti vjen duke qeshur Dhe mi njĂ« fron tĂ« lartĂ« zĂ« vĂ«nt, ParĂ«sinâ e mer si me tĂ« pĂ«rqeshur Se ishin tĂ« paditur munt e pa mĂ«nt. Nisen provimet, djemtâ i pyesin PĂ«r çdo punĂ« qĂ« ka dituria, PĂ«r njerinĂ« a kafshĂ«t qĂ« vdesin ĂâbĂ«het shpirti qâu dha PerĂ«ndia. MĂ« kot djemtĂ« po pĂ«rpiqen QĂ« tĂ« pĂ«rgjigjen si çâduhet E nga robat gjith po hiqen. Kur, njĂ«, ndâhundĂ« kruhet: Ăâke ti, or djalosh, i thotĂ« MĂ«sonjĂ«si me njĂ« çudi, Pse kthehesh ashtu si rotĂ« Po sâthua gjĂ«kafshĂ« nĂ« di? Pra, thuaj, nĂ« di pa frikĂ« Si Ă«shtĂ« shpirti qĂ« kemi? Eja mĂ« pranĂ« njĂ« çikĂ« QĂ« tĂ« dimĂ« se ku jemi. «UnĂ« di, thotĂ« djali, mâemĂ«r tĂ« Zotit Se shpirti Ă«shtĂ« njĂ« grua e çveshur, Se e pashĂ« mi gjunjĂ«t tĂ« Dhespotit Kur ay i thoshte: o shpirt! duke qeshur!!» ASDREN
Reze djelli
