#artstore

I know I've been missing in action, but OMFG life is daily shit show. On top of everything, my iPad gave up. To fund a new computer, I set up a Ko-fi.

Ko-fi.com/Mattstopher

I've been hesitant to out my art out like that for years, convinced nobody would ever want anything anyway. Now I'm nervously waiting to see what happens- while I'm frustrated AF about being without a computer and therefore without a place where I can do my writing. I miss writing, but doing it on the phone is not a long-term solution.

My art store is now live :DDD

Check it out here!

I plan to add more items from my merch catalogue (which you can find in the linktree on my profile).

So, if there's something you like that isn't currently available on the store, let me know so I can add it in future!

I'm currently only taking orders within Australia but I intend to expand eventually.

Paul-Albert Besnard, choć mniej znany niż wielcy mistrzowie impresjonizmu, zasługuje na naszą uwagę jako artysta, który z niebywałą pewnością łączył światło i kolor, tworząc dzieła pełne życia i dynamiki. Urodzony w Paryżu w 1849 roku, Besnard zanurzył się w świecie sztuki pod wpływem swojego ojca, który również był artystą. Jego formalne wykształcenie zawdzięczamy École des Beaux-Arts, gdzie studiował pod okiem Jean-François Brunueta.

Besnard zafascynowany był światłem i jego wpływem na postrzeganie kolorów. Przyciągał go blask i gra świateł, co widać w jego słynnych pracach jak "Portret Madame Roger Jourdain". Jego podejście do koloru i światła można porównać do malarzy jak Monet czy Renoir, ale Besnard miał swój unikalny styl. Opowiadano, że potrafił tworzyć niemalże eteryczne obrazy, które przywoływały na myśl senne wizje.

Jego podróże do Egiptu i Maroka wpłynęły na jego sposób postrzegania koloru, co bez wątpienia dodało jego dziełom egzotycznego uroku. Po powrocie do Francji tworzył żywe i pełne barw pejzaże, które były świadectwem jego fascynacji innymi kulturami. Jedna z anegdot wspomina, jak w Paryżu, malując portret, nie użył w ogóle czerni. Zamiast tego, skonstruował cieniowanie z intensywnych odcieni granatu i szarości, co wprawiło widzów w prawdziwy zachwyt.

Oprócz impresjonistycznych inspiracji, Besnard nie bał się eksperymentować z różnymi technikami, a nawet stylem secesyjnym. Jego prace odbiegały od powszechnie przyjętych standardów – nie był to malarz podążający utartymi ścieżkami, ale artysta, który zawsze poszukiwał nowości i autentyczności.

Czasem sztuka pokazuje, że życie samo w sobie jest pewnego rodzaju dziełem. Maurice Utrillo, syn legendarnej Suzanne Valadon, to postać o skomplikowanej, ale fascynującej biografii. W portrecie z 1921 roku Valadon nie tylko oddała wygląd syna, ale również ukazała jego złożoną osobowość. Patrząc na to dzieło, trudno nie docenić, jak artystka wprowadza nas w intymny świat ich osobistych relacji, w którym miłość matki splata się z zrozumieniem geniuszu syna.

Suzanne Valadon to kobieta, której życie przypomina rollercoaster. Od modelki dla znakomitych artystów, takich jak Pierre-Auguste Renoir i Henri de Toulouse-Lautrec, do uznanej malarki, jej osobista podróż jest inspiracją dla wielu, którzy widzą w niej dowód na to, że determinacja może prowadzić do niebywałego sukcesu. Zaskakuje, jak Valadon w swoich dziełach przełamuje granice i stereotypy dotyczące roli kobiety w sztuce, nie poddając się ani oczekiwaniom, ani trudnościom.

Portret Maurice’a Utrillo pokazuje głęboką więź między matką a synem. Utrillo, choć zmagał się z licznymi problemami, włącznie z uzależnieniem od alkoholu, znalazł w sztuce ucieczkę i przestrzeń do wyrażania siebie. Można się zastanowić, czy jego zawirowane życie miało wpływ na to, jak Valadon postrzegała go artystycznie. To właśnie emocje, które Valadon przeniosła na płótno, pozwalają widzom zrozumieć, co naprawdę znaczy poświęcenie dla ukochanej osoby.

Sztuka Evy Gonzalès stała się istotnym elementem dziewiętnastowiecznego ruchu impresjonistycznego, chociaż sama artystka unikała publicznego definiowania się jako impresjonistka. Francuska malarka, urodzona w 1849 roku, miała szczególny talent do przedstawiania kobiet i ich intymnych chwil, co czyniło jej prace niezwykle osobistymi. Zafascynowana codziennym życiem, Gonzalès malowała ze szczególnym wyczuciem światła i koloru, co wyraźnie widać w takich dziełach jak "W altanie" czy "Portret siostry artystki". Jak często bywało z artystkami tamtych czasów, była przykładem niewystarczająco docenionej twórczości, której znaczenie odkrywamy na nowo dopiero dzisiaj.

Ciekawostką jest fakt, że Eva Gonzalès była jedyną oficjalną uczennicą samego Edouarda Maneta. Ich relacja artystyczna była niezwykle inspirująca, lecz Gonzalès nie kopiowała stylu swojego mentora. Choć nieomal zawsze analizowano jej prace w kontekście wpływu Maneta, Gonzalès rozwijała własną drogę, starając się przełamywać konwencje narzucone przez społeczeństwo wobec roli kobiety-artystki. Zamykała w swoich obrazach niezwykłą wartość psychospołeczną, przedstawiając kobiety nie tylko jako obiekty piękna, ale jako świadome uczestniczki życia.

Innym aspektem jej sztuki było docenienie ulotności chwili, co stało się symptomatyczne dla impresjonistów. Gonzalès z powodzeniem ukazywała atmosferę codziennych scen, nadając im niemal poetycki wymiar. Wyjątkowym dowodem na to jest obraz "Kobieta ze strusiem", gdzie artystka w sposób nowatorski posłużyła się asymetrią i kontrastem. Mimo, że sztuka tej malarki nie zawsze była rozumiana i doceniana za jej życie, dziś jej dorobek stanowi podpórkę dla współczesnych badań nad emancypacją kobiet w sztuce oraz reprezentacją kobiet w XIX-wiecznej Francji.

Pericles Pantazis był greckim malarzem, który stał się niezwykle cenionym artystą w kręgach belgijskiego malarstwa końca XIX wieku. Jego życie i prace to przykład determinacji oraz pasji do sztuki, która pozwoliła mu zdobyć uznanie poza rodzinnym krajem. Niczym podróżnik na nieznanych szlakach, Pantazis nieustannie odkrywał i eksplorował nowe style oraz techniki, co ostatecznie przyczyniło się do stworzenia jego unikalnego języka malarskiego.

Pantazis urodził się w 1849 roku w Atenach. Już jako młody chłopiec był zafascynowany sztuką i jej potencjałem do przekształcania codziennych doświadczeń w coś magicznego. Dążąc za swoim pragnieniem zgłębiania malarskiego rzemiosła, wyruszył na studia do Monachium, który w tamtych czasach był centrum artystycznym. Następnie przeniósł się do Paryża, gdzie zetknął się z impresjonizmem i innymi awangardowymi ruchami. Jednak to pobyt w Brukseli okazał się kluczowy dla jego twórczości. Belgia stała się miejscem, gdzie mógł w pełni rozwinąć swój talent i zdobyć uznanie, łącząc wpływy różnych europejskich szkół malarskich.

Styl Pantazisa można określić jako połączenie akademickiej szkoły malarstwa z nowoczesnymi nurtami impresjonizmu. Z jednej strony cenił klasyczne wartości sztuki, takie jak harmonia i estetyka, zaś z drugiej, inspirowany impresjonistami, starał się uchwycić efemeryczność chwili. Jego malarstwo wyróżnia się żywą kolorystyką i subtelnym światłocieniem, co czyni jego prace łatwo rozpoznawalnymi.

Jedną z najważniejszych cech sztuki Pantazisa była umiejętność dostrzegania piękna w codzienności. Potrafił oddać delikatną grę światła na powierzchni wody, różnorodność odcieni nieba czy ekspresję ludzi zanurzonych w swoich codziennych obowiązkach. Jego dzieła nie tylko przyciągają wzrok, ale również skłaniają do refleksji nad otaczającym nas światem.

Theo van Rysselberghe, znany przede wszystkim jako jeden z czołowych przedstawicieli neoimpresjonizmu, był artystą, który umiejętnie balansował na granicy nauki i sztuki. Jego precyzyjne podejście do koloru i światła sprawiło, że stał się jednym z najważniejszych twórców swojego pokolenia. Wybierając tematykę swoich prac, często sięgał po pejzaże i portrety, ale to właśnie jego technika dywizjonizmu wyróżniała go spośród innych współczesnych mu malarzy.

W 1916 roku van Rysselberghe stworzył autoportret z paletą, dzieło, które nie tylko przedstawia go jako artystę, ale również jako badacza swoich własnych możliwości. To autoportret, który jest refleksją nad własnym kunsztem i twórczym dziedzictwem. Kontemplował swoją twórczość w czasach, gdy świat wokół niego przemieniał się z zawrotną szybkością - w czasach wojny i niepewności.

W autoportrecie tym van Rysselberghe świadomie umieścił paletę, która staje się symbolem twórczej pasji oraz jednocześnie narzędzia pracy. To, co dla wielu mogłoby być zwykłym przedmiotem, dla niego stało się emblematem życia artystycznego. Używając subtelnych odcieni i cieni, oddał ducha czasu i miejsce artysty w złożonym mechanizmie życia kulturalnego Europy.

Artysta należał do grupy Les XX, a jego twórczość była blisko związana z ruchem nowoczesnym we Francji i Belgii, co przełożyło się na jego intensywne poszukiwania estetyczne i innowacyjne. Przyjaźnie z innymi prominentnymi postaciami, jak Paul Signac, umacniały jego pozycję w artystycznym kręgu i wpłynęły na jego decyzje twórcze. W jego pracach odnajdujemy świadome nawiązania do ideałów punktualizmu i luminizmu, które pozwalały mu oddać w obrazach wrażenie ruchu i zmienności chwili.

Jego dzieła są nie tylko odzwierciedleniem technicznych zdolności, ale także głębszych refleksji na temat koloru jako nośnika emocji. Van Rysselberghe rozumiał, że każda barwa, choć pozornie statyczna, może wyrażać dynamikę i życie. W swoich pracach nieustannie eksplorował, jak światło wpływa na postrzeganie kolorów, stosując technikę pointylizmu, by zyskać nowe efekty optyczne.

Jean Béraud, nazywany portrecistą życia Paryża, doskonale wiedział, jak uchwycić dynamikę miasta w XIX wieku. Jego dzieła tchnęły życie rytmem modnych bulwarów, eleganckich kawiarni i blichtru paryskiej bohemy, stając się nieodłącznym elementem paryskiej scenerii. Być może zamiast studiować nudne książki o estetyce, Béraud nauczył się wszystkiego, obserwując nieustający spektakl wokół siebie. A w tym widzeniu zawsze była determinacja, aby zrozumieć puls miasta.

Był w tym równie sumienny jak finansista, którego portfela nie oszukasz. Béraud, podobnie jak mistrz taktyki, Claude Monet, zapisywał Paryż taki, jaki faktycznie istniał — pełen energii, ale i codziennych trosk. Wielu współczesnych artystów niczym strateg w bitwie moglo podziwiać jego zdolność do zobrazowania wielkomiejskiego życia z takim autentyzmem. Stąd, do dziś jego prace są nie tylko artefaktami sztuki, lecz również dokumentacją tamtych czasów.

Jego podejście do szczegółu i chwytania ulotnego momentu było imponujące. Jak przemyślany ruch pionkiem na szachownicy, każdy detal pełnił swoją rolę. Nieważne, czy była to subtelna zmarszczka na sukience damy czy dymiący cygarowy dym w kawiarni, w pracach Bérauda każdy element miał swoje znaczenie. A czy nie na tym polega prawdziwy sukces, jak na cichym zwycięstwie, które choć zauważalne tylko dla nielicznych, jest niemniej spektakularne?