#ariescomesalong

April 13, 2014.

Tinatamad akong ikwento ang mga nangyari kasi wala namang bago. Except that, may love life ako sa araw ng birthday ko. Madalas kasi brokenhearted ako pag birthday ko o sadyang malungkot. I never felt special sa sarili kong birthday, until this time.

Ang laki ng effort ng aking mukhang pugo na boyfriend, Ronald, at nag-uunahan pa sila ng anak ko, Jade, na batiin ako at 12 midnight. Jade won, though. Pero pinaglalaban ni Ronald na siya naman daw ang una sa mga lalaki. Honestly, I don't really mind who's first or what.

Ang daming nag-greet sakin sa facebook. Yung iba, alam talaga. Karamihan, kasi pinaalala ni Facebook. Naalala nila yung babaeng maingay sa news feed nila na puro kadramahan at kagaguhan ang pinopost.

Natuwa naman ako sa effort ni Angelie na kantahan ako ng Happy Birthday Korean Version kahit sintunado. Naiyak ako nung pinapakinggan ko. 

May inalay na post sa akin si Anna, sobrang na-appreciate ko yun. May parte ako sa blog niya, na parang buhay nya.

Binati ako ni Christine at nagpasalamat siya dahil tinuruan ko daw sya ng mga kalibugan. Tapos more chupa in the future daw ganun pa-blow naman daw ako. Very Christine-like.

Si Jason ang unang nag-greet sakin ng advance, at siya din ang unang nag-greet sa akin sa facebook. Ang galing ng timing.

Nag-greet din si Julia na puno ng Words of Wisdom. Much wow. Mga tungkol sa katangahan ko sa buhay and how she will always be there for me.

Naghanda kami nung gabi, at nasayahan naman ako sa mga nangyari.

Solidong Noble Gases, we don't die, we multiply, oh, oh!

Tayo daw yung pinakamatalinong tropa, gago syempre, bukod sa Fab 5 tas yung row nila Adrie syempre tanginang yan, tapos, nasisira tayo ngayon ng isang tropa? Ng isang grupo ng tao? Ano yun, hinahayaan natin sila na sirain tayo? 

Though, sabihin nating may kasalanan si Anna, wag nating itanggi na may kasalanan din tayo. Di man natin alam ngayon, pero meron yan. 

Nakakatawa tayo, kasi masisira tayo ng isang problema. Isang tao. Isang grupo ng mga tao. At ng pride. Ayaw nyo kasing patawarin na lang ang isa't isa. Tangina nyo, bakit, sino sa inyo ang hindi nagkamali kahit kelan? 

Oo, mali si Anna, pero mali din yung hindi natin sya papatawarin. At, alam natin na hindi matatama ng isang mali ang naunang mali. Tanong mo pa si Ma'am San Juan. 

Tsaka sana pakinggan niyo yung side ni Anna. Wag tayong tanga. Alam nyong laging may dalawang side ang kwento. Alam niyo naman ang fair na pagjudge ng kwento, dapat pakinggan ang dalawang side. E kung puro side na lang natin ang papakinggan natin, pano majajudge ng fair? 

Sabi naman niya, gusto niya tayong balikan. Guys, Putangina akala ko ba gusto nyo yun? Ngayon namang babalik na, ayaw niyo pa rin. Ayaw niyo nung iniwan kayo, ayaw niyo rin nung babalik na? ANONG SHIT YAN?

Gusto niyo ng actions? Tangina try nyo rin kayang subukang maging nice. Parehong side sumubok ng ganun. Parehong side mageffort na magdugtong. Ang bridge, hindi yung project nating bridge ha yung totoo, ginagawa sya ng sabay yung opposite sides tas nagmimeet sa gitna. Dun nakikita kung pantay. Para matibay. 

To prove a mathematical equation, mas accurate kung gagawin mo both sides. At dahil sasabihin nyo, di ako magaling sa math, wag kang tanga, alam mo na pwedeng isang side lang ang gagawin mo. Pwedeng left, pwedeng right. Pero may gagawin ka pa rin, at the end of the day.

Kung sasabihin nyo sakin na "E di naman tayo nilalapitan ni Anna e." May naisip ako dyan.

6 is never, and will never be equal to 1.

Yes, 6=1+1+1+1+1+1, but 6 ≠ 1. kahit bata alam yan.

I thought we despise society and her ways, yet we became one of them. Naniniwala tayo na tama tayo dahil mas marami tayo. That didn't make us right. That didn't make us wrong, either. And it also goes with Anna. 

Anim tayo, guys. Anim tayong nasa isang side. Anim tayong kalaban ng kaibigan natin, and yet we promised not to destroy each other. 

Sana diba, wag tayong tanga. Sana wag nating hayaang masira tayo ng isang problema. Isa lang 'to e. Sabi nga sakin ni Julia, may napanood sya tas sabi daw dun, ang forever ay binubuo ng pagpapatawad. 

HAHAHA, after ilang years, tatawanan din natin 'to. Tas maiisip natin na "Ay tangina nasira kami nun?" Akala ko ba matalino kayo, bakit simpleng eto lang di nyo masolve? Di nyo maayos. Wala pala kayo e. Wala pala kayo kila Gen kasi nasira nila kayo. 

Nasa third floor tayo nun, nagbibigay ako ng kandila para dun sa shit ng prom. Tapos, dumating ka at binati mo ‘ko.

“Jaaaaaaaade!”

Nilingon kita. Nagulat ako e. Akalain mo yun, kilala mo pa pala ako? LOL. SInong makakalimot sakin sa gago kong ‘to? Ang galing, inacknowledge mo ko.

“Uh, hi.”

Ang awkward nun, kasi diba, isang linggo mo akong hindi kinausap tapos bigla mo kong babatiin na parang may milagrong nangyari. Nadaan ka lang siguro sa ganda ng diyosa.

Nung inannounce na tapos na yung prom, lumapit ka sa amin nila Angelie, tapos niyakap mo si Angelie, sumunod si Julia, tapos ako. Niyakap mo ko, shit.

“Sorry. Sorry naaaaaa.”

“Tangina mo teka lang wag ka magulo sira yung sapatos ko tangina waaah ge sige okay shet yung sapatos ko”

Tapos, bumitaw ka na at tumalikod sakin. Hindi kita nayakap pabalik, kasi tangina baka bumitaw ka, at pag bumitaw ka, masasaktan na naman ako. Tsaka nagulat ako. Akala ko yung pagbati mo sakin kanina, last ko na yun. Like hello, sinayaw mo yung dalawa, ako hindi? Ay grabe lang ouch </3

Pero, para saan yun, Anna? Sana maging okay na tayo bukas. Sana maayos pa natin. Tangina sayang ang three years.

Hello, Anna.

Kamusta ka na? Bakit ang layo-layo mo na?

Bakit ganun? Bakit sila yung pinili mo? Bakit hindi kami?

December 14, teatro sa Values.

Nauna kang manood. Nanood ka nung umaga, kami nung hapon. Hindi ba’t napag-usapan natin na kada teatro, sama-sama tayong pito? Parang, yun ang araw na magkakasama tayo, araw natin yun. Ang rason mo, iiwas ka kay Marco. Hindi ba pwedeng umiwas ka kay Marco na kami ang kasama mo? Tsaka nangako ka sa kanila na magshashopping kayo para kay Eiji. Yung shopping niyo, hindi ba pwedeng bukas na lang? Araw-araw naman kayong magkakasama e.

Dahil dun, nagtampo kami. Sumama loob ko sa’yo. Sobra. Sabi mo manonood tayo. Sinabi mo pa nga na twice kang manonood para sa’min. Pero, no. That didn’t happen. Nag-Trinoma kayo. Saya, diba?

Tapos nagtext ka nung gabi, sabi mo, ayusin natin. Oo naman, sure. Dumating yung Monday, akala ko naman kakausapin mo na kami tungkol dun, pero hindi pa rin. Nasaan ka? Na kila Gen. Woah there, akala ko aayusin natin?

Pero syempre, lumipas yun. Lumipas, pero hindi nakalimutan.

Habang tumatagal, lalo kang nalalayo sa amin. Dalas mo sa gala, sa sleepover, gabi umuwi, kulang na nga lang, magsama na kayo sa iisang bahay e.

Parang nung sa bridge natin. Nung nandun tayo kila Ange. Yung itsura mo nun, parang disappointed ka sa nangyayari. Sa bagay, nagkakaroon lang naman kasi tayo ng sleepover pag may gagawing project, hindi kagaya nyo, sleepover kahit wala lang.

Ang tahimik mo nun, halatang bored ka. Tapos, parang nadisappoint ka pa nung nalaman mong kaming tatlo lang yung kasama mo. E nangyari lang naman kasi yun para sa project e, hindi para sa ibang bagay, dahil wala pa tayong time para dun.

February 3.

Contest namin nun sa UP, pero nung araw bago yun, malungkot ka. So pagdating ko sa school matapos yung contest, kasama mo sina Ralp, tas sinabi mo sa akin na mag-e-SM kayo. Bakit? Dahil napasaya ka nila. Wow. Parang di namin nagawa yun a. Binilhan kita ng book, kasi akala ko mapapasaya ka nun kahit papaano. Nung ibibigay ko na sa’yo, ayaw mo pang sabihin kung nasaan ka, parang ayaw mong paistorbo. Sorry, gusto ko lang namang sumaya ka.

Kelan lang, niyaya mo kami manood ng Starting Over Again. Akala ko, make-up shit yun, akala ko bumabawi ka sa amin, yun pala, hanggang dun, makikihati ako. First showing. Akala ko para mahaba ang time natin. Yun pala, dahil samin ka sa umaga, kanila ka sa gabi. Napakagandang hati niyan a. Anong oras nagbubukas ang SM? 10? Ang first showing, 11. Paglabas natin ng sinehan, 1, tapos na ang umaga. Sila na ang kasama mo, at andun kayo hanggang magsara ang SM. Mas matagal mo na naman silang kasama. Oo, nauna sila magyaya, pero hindi ba pwedeng next time na lang sila? Marami naman silang pera, kaya niyo anytime. Hanggang sa araw ba naming yun, makikihati pa rin ako sa kanila?

At dahil nga nalalayo ka na, minsan lang naming makausap, ang dami kong naisip na tanong.

“Bakit ganun? Bakit parang ang layo na ni Anna? Parang nag-iba. O siguro inisip ko lang yun. Ayaw niya na ba sa akin? Sa amin? Pag sila ba ang kasama niya, nakikwento niya rin kami, gaya ng pagkwento niya tungkol sa kanila sa amin?”

Ngayon naman, hindi mo na kami kinakausap. Hindi ka na namin katabi. Hindi ka na naming ka-row, lumipat ka na ng upuan, katabi mo si Ralp. Pag katabi ka naman namin, parang wala pa rin. Parang ang layo pa rin. Pag kinausap ka, nakakaramdam na ako ng barrier.

Alam mong hindi ko kayang makipagsocialize. Hindi ko kayang kumausap ng ibang tao. At hindi ko matanggap na yung best friend ko, pakiramdam ko, ibang tao na. Kaya hindi kita makausap, dahil natatakot ako, dahil hindi ko kaya.

Sinabi mo na inaako mo lahat ng sisi, at hindi ko kailangang mag-explain dahil nababasa mo naman. Alam kong matalino ka, at hindi sapat ang 140 characters para sabihin lahat ng nararamdaman ko tungkol sa nangyari. Nasaktan ako, Anna. Lahat ng nasaktan, kumikitid ang utak. Hinintay ko yung paliwanag mo, pero hindi dumating. Anong gusto mo, hulaan ko kung bakit ka umalis? Sa dami ng maling nagawa ko, alin doon?

Alam mo, hindi ka namin sinisisi. Tuwing nag-uusap kami, ang naiisip ko, ang tinatanong ko sa kanila, “Bakit kaya tayo iniwan ni Anna? Masaya naman tayong kasama, diba? Okay naman tayo e. Medyo gago at maloko lang talaga, pero diba, anong masama dun? Dahil ba corny tayo magjoke? May mali ba akong nasabi?”

Hindi ko ‘to pinost para sisihin ka. Nilagay ko lang dito ang mga bagay na baka hindi mo na marinig dahil di ka na malapit sa amin, o dahil di ko masasabi.

Kahit anong mangyari, tatanggapin pa rin kita. Kahit nangyari ‘to, kahit nasaktan ako. Kahit hindi kami yung pinili mo.

Tumatanggap na pala ako ng birthday gift! Pwede bang, yung explanation mo, yun na lang ang regalo mo sa akin? I love you xx

Pasensya ka na ha. Pasensya na kung hindi ko kayang manood ng sine the moment na inaya mo. Pasensya na kung di ko kayang magshopping kagaya ng ginagawa niyo. Pasensya na kung di ko kayang umattend ng sleepover dahil di ako agad pinapayagan. Pasensya na kung hindi ako sa Commonwealth nakatira. Pasensya na kung iba ang gusto ko sa gusto niyo. Pasensya na kung hindi ako kasingyaman niyo. Pasensya na rin kung iniisip ko muna kung paano ako kung  buhay pa ako bukas at ubos na ang pera ko. Pasensya na kung palamura ako, at maloko pa rin, nasa loob man ng room, o nasa labas. Pasensya na kung hindi ko kayang maging kagaya nila.

Pasensya na kung nagkaroon ka ng kaibigang gago, akala ko tanggap mo ‘ko e.

Ilang post na ba sa blog ko ang para sayo? Mukhang namumuro ka na.

Hindi ko na kailangan pang habaan. Alam mo na ang laman ng puso ko, at alam mo na din siguro ang karaniwan kong bilin sa tropa natin. Wag muna magpapabuntis, manood lang ng porn pag may time, magpapayat, mag-aral, magbasa ng El Filibusterismo, wag masyadong immature at marami pang iba.

I tried my best to, maybe not to make you happy, but to open your eyes to the truth, for you to know the truth. I don't know if he told you what he told me when I talked to him nung umaga, pero nasaktan ako at naiyak sa sinabi niya. 

I wish I had a louder voice, or a taller height, or a more intimidating aura.

Maybe my classmates would listen to me, if I wasn't me at all.

Yesterday, I felt bad. Really, really bad. I was mad. Mad at everyone, mad at those stupid people, mad at me. I was so consumed, my mind was running so fast that I failed to keep up.

I was, and I still am on the verge of failing my Journalism class. No one wants to sign my recommendation form for Ateneo. There is this musical in English. I have a lot to worry about, yet everyone is being a bitch.

I stood there in front, because it was implied. By the way sir looks at me, I know he wants me to construct some organized shit for this. I know that he is somewhat telling me to think of something, So yeah, I stood up, and if someone had told me that I would feel humiliated by doing that, I swear, I would never believe them.

I asked them about their plans for our Les Miserables, and one fucking question made the house go wild. 

Everyone started babbling. Everyone started talking. Everyone wanted to be the hero. Everyone wanted to be the star. Everyone wanted to be heard, but no one dared to listen.

At first, it was normal. I know everyone is excited about it --oh, no. Maybe not everyone. Some are excited, some just wanted to steal the scene. But I didn't let it sink in. I tried to stop it from getting me. I tried to run away from my exasperation. I tried to hide my frustration. Then again, some of our attempts don't just work. No matter how hard we do. 

After a few seconds, minutes, of humiliation, I felt it. I wanted to cry. Deep down, it is clear to me that I was breaking down. My friends are noisy, they are yelling and shouting and laughing. My classmates are talking about things that aren't really related. Everyone wanted to speak, but yes, no one  is listening. I was standing there, and I was making calculations. If I go back to my seat, they'll win it. Those fucking inconsiderate people would win against me. No. There are still a few people who support me. They are there. They follow what I say. They listen to me. No, it's not about being followed, it's about being respected.

I didn't know what to do. Some people wanted to lead, I know. Some people knew that I am trying to be democratic. Some people believe in me, some don't. Some knew how to listen, some just don't. Our world really can't have it all.

We all know how this worked. I still stood there, like some sort of a criminal who is waiting for the villagers to throw sticks and stones at her. Like a criminal waiting for her death penalty.

We didn't reach any conclusion, though. The agenda of the meeting was Les Miserables, not Jade's humiliation. I didn't know there was a Jade on Les Miserables.

The moment I sat down, anger and regret surged through me. I wish I didn't stand there. I wish I just looked for someone who would fill out my recommendation form, finished my article, or read a book. That would have been way better. I found myself asking, "What do they have that I don't? Why won't anyone listen to me? Will it always be like this?"

It has happened and it is too late for regrets now. 

All I know is that, I am fabulous, though disrespected, and that I would come back with better plans.