Ω! Τυχεροί είναι όσοι κοιμούνται ακόμα.
Όσο οι άλλοι τους φταίνε στον κόσμο που πλάθει η καρδιά τους.
Πόσο δίκιο έχουν.
Πόσο ο πόνος και ο φόβος κυριεύει το σώμα τους
σαν μια πανδημία που πάντα κάποιος άλλος προκάλεσε.
Και φυσικά, δύναμη δεν έχουν να την αλλάξουν. Πόσο δίκιο έχουν...
Πόσο όμορφα γνωστά μου είναι τα λημέρια του παραδείσου. Ενός χώρου που χωράει όλους εμάς, όλους τους καλούς και τους κακούς συνάμα.
Μια αγκαλιά από ένα πλάσμα χωρίς γένος, χωρίς κρίση, χωρίς κανέναν κανέναν διαχωρισμό. Η σεξουαλικότητα είναι επιλογή. Ο διαχωρισμός είναι απλά ένας τρόπος να δεις το ίδιο πράγμα το Όλον. Το ένα είναι κάτι, το άλλο τίποτα. Ζεις, σημαίνει υπάρχεις, σημαίνει έχεις 2 μάτια, σημαίνει βλέπεις, σημαίνει κάνεις λάθοι ή λάθη ή λάθει. Έχει τελικά σημασία να με διορθώνεις; Έχει σημασία να σε διορθώνεις;
Όλα ξεκινάνε από την αρχή. Όλα από την ίδια αρχή. Όλοι είμαστε ένα. Ένα απλό και ξεκάθαρο Ο.
Η διαμόρφωση αυτού του Ο μας κάνει να έχουμε άλλες μουρες, άλλα χέρια άλλα μυαλά.
Ο χρόνος περνάει πάνω από το Ο μας διαμορφώνοντας το, βάζοντας του εμπειρίες, τσακαλώνοντάς το. Το κάνει όμορφο, ενδιαφέρον. Το κάνει να φαίνεται κάτι διαφορετικό από το Ο που πραγματικά είναι. Και αυτό είναι το παιχνίδι που παίζουμε.
Ένα ενδιαφέρον Ο.
Σε άλλους φαίνεται σαν μια τρύπα που πρέπει να βουλώσουν,
σε άλλους τη σχισμή που τους έφερε στη ζωή,
σε άλλους την ίδια που θα τους πάει στο Φώς.
Ανάσταση λες εσύ και ανάβεις το κερί σου και σκύβεις το κεφάλι από το Δέος Σου.
Και το τσαλακωμένο μας Ο αρχίζει πια να θέλει να αναστηθεί.
Να μην είναι πια αιχμηρό.
Να αποδεχτεί.
Να καθαρίσει.
Και ζούμε την μετάβαση στην κρυστάλλινη εποχή.
Με τον Ιησού του δικού μας αιώνα ανάμεσά μας. Να μιλάει, να διδάσκει, να αποδέχεται, να αγαπάει όλους και όλα.
Και μέρα με την μέρα να ξυπνάει όλο και πιο πολύ. Μέσα σου, μέσα μου.
Τα ίδια λόγια λέει.
Την ίδια ακτίνα έχει.
Μόνο που τώρα δεν υπάρχουν φαρισαίοι. Δεν υπάρχουν Ρωμαίοι.
Δεν υπάρχουν κλειδοκράτωρες.
Υπάρχεις εσύ. Μόνο ΕΣΥ.
Εσύ έχεις στα χέρια σου όλα τα μυστικά του κόσμου και τα κλειδιά τους.
Έχεις την καρδιά σου, κρυστάλλινη έτοιμη να σου πει τι χρειάζεται να για να μην έχει πια κανέναν μυστικό κρυμμένο.
Όχι στο τώρα της μονο. Αλλά στον Χωροχρόνο της.
Προηγούμενες ζωές ακούς και περιμένεις να ακούσεις πόσο κάνουν...
Έτσι είναι το παιχνίδι που χτίζεις κάθε μέρα εσύ και εγώ.
Και τώρα, που αυτό το αλλάζεις, έρχομαι εγώ να σου δώσω τους νέους κανόνες:
