Oysa ben sana en sevdiğim kitabı hediye etmeye, kimseyle paylaşmadığım çikolatayı sana vermeye, baharatlı çubuk krakerin dibindeki baharatı seninle paylaşmaya bile hazırdım.

Doğum günlerini canla başla hazırlayıp en iyi şekilde kutlayan ama kendi doğum gününde samimiyetsiz bir gülücükle, kıytırıp bir hediye ve kekle kutlanan o kız... Benim.

Benimle aynı mizah anlayışına sahip olan biriyle evlenmek istiyorum, çocukları okulda unuttuğunuz için ikinizinde güldüğünü düşünsenize...

Gelecekteki çocuğuma söz veriyorum; ne annem gibi bir anne olacağım sana, ne de babam gibi bir baba bulacağım. Sen, benim hissettiklerimi hissetmeyeceksin. Geceleri örtüyü kafana çekip, sessiz çığlıklar atmayacaksın. Nefret etmeyeceksin benden. Başına ne gelirse gelsin "Annem kızar!" değilde, "Anneme söylemeliyim, o halleder." diyeceksin. Islanmayacak sürekli göz bebeklerin, yalnız kalıp tek başına sırtlanmayacaksın onca yükü. Arkadaşlarınla bir aradayken aniden aklına düşüp hüzün bağlanmayacak yüzün, herkesin babasını anlattığı ortamda sessiz kalmayacak dudakların. Başını huzurla koyacaksın yastığa. Ha olacak belki tartışmalarımız, kavgalarımız, ama asla öldürmeyeceğim ruhunu ve öldürtmeyeceğim. Söz veriyorum sana güzel bebeğim, sen benim yaşadıklarımı yaşamayacaksın.

Eski Tumblr'ı özlüyorum. Eski grupları, eski arkadaşlıkları, eski samimiyetleri, eski tanışma şekillerini, eski dostlukları, eski eğlenceleri...

Amına koyayım aramızda muhabbet olsun diye çocuğa yazıyorum herif gördü atıyor. Sensin görüldü! Görüldü çocuğu seni!