#aneipota

    Και δεν είναι μόνο αυτά. Έχω γενικά την ανάγκη να εκφραστώ. Τα ανείπωτα μου όνειρα,οι ανείπωτες σκέψεις, ιδέες και επιθυμίες,τα ανείπωτα λόγια τα παράπονά μου και οι πράξεις που δεν έκανα ποτέ μαζί σου, κάθονται κάθε μέρα απέναντι μου και με κοιτάνε,σαν παιδάκια που τους αθέτησες μία υπόσχεση. Μουτρωμένα και κάπως θυμωμένα μπορείς να τα δεις να εισβάλλουν βίαια στην σκέψη μου. Μπορείς να τα ακούσεις να μουρμουράνε,κάθε φορά με επισκέπτονται με ένα παράπονο.    Δεν σέβονται τίποτα τα άτιμα. Ούτε τις στιγμές γαλήνης μου,ούτε τις στιγμές που έχω ανάγκη την πλήρη ισχύ της σκέψης μου. Πολλές φορές μάλιστα δεν σέβονται καν τον ύπνο μου. Και δεν τα κατηγορώ. Πρέπει όντως να τους έκανα μεγάλο κακό. Βλέπετε εγώ τα γέννησα και τώρα τους ξεφούρνισα ότι θα πρέπει να μείνουν θαμμένα μέσα μου μέχρι να πεθάνουν από ασφυξία. Φυσικά δεν το δέχτηκαν και τώρα κάνουν την επανάστασή τους.     Δεν την αντέχω αυτή την κατάσταση,με κουράζει τρομερά πολύ. Βλέπετε στην επανάστασή τους,φέραν για βοηθό τις τύψεις,οι οποίες πολλαπλασιάζονται συνεχώς και μου βαραίνουν κι άλλο το κεφάλι και το στήθος. Είναι απαίσιο.     Έτσι αναγκάστηκα να συνθηκολογήσω. Καταφέραμε να καταλήξουμε σε μία συμφωνία. Εγώ από την πλευρά μου θα τα αφήσω ελεύθερα,αναφέροντας τα ένα ένα εδώ και αυτά θα με απαλλάξουν μια για πάντα. Τουλάχιστον έτσι μου υποσχέθηκαν. Μπορεί το άτομο για το οποίο γεννήθηκαν να μην μάθει ποτέ γι αυτά, αλλά τουλάχιστον θα είναι ελεύθερα! Δεν μπορεί! Όλο και κάποιος θα τα δει,όλο και κάποιο αποδέκτη θα έχουν. Δεν ήταν γραφτό να βρουν τον δρόμο τους, δεν μπορώ όμως να τους στερήσω την ελευθερία τους. Θα εκραγώ.    Θα σας ελευθερώσω,ελευθερώστε με κι εσείς.    Παρακαλώ.