#anagnostakis

Μες στην κλειστή μοναξιά μου

Έσφιξα τη ζεστή παιδική σου άγνοια

Στην αγνή παρουσία σου καθρέφτισα τη χαμένη ψυχή μου.

Εμείς αγαπήσαμε. Εμείς προσευχόμαστε πάντοτε. Εμείς

Μοιραστήκαμε το ψωμί και τον κόπο μας

Κι εγώ μέσα σε σένα και σ’ όλους.

II

Ίσκιοι βουβοί αραγμένοι στη σκάλα

Μάτια θολά που κράτησαν εικόνες θαλασσινές

Κύματα με τη γλυκιάν αγωνία στην κάτασπρη ράχη

Γυμνός κυλίστηκα μέσα στην άμμο μα δεν υποτάχτηκα

Και δεν αγάπησα μόνον εσένα που τόσο με κράτησες

Όπως αγάπησα τα ναυαγισμένα καράβια με τα τραγικά ονόματα

Τους μακρινούς φάρους, τα φώτα ενός απίθανου ορίζοντα

Τις νύχτες που γύρευα μόνος να βρω το χαμένο εαυτό μου

Τις νύχτες που μόνος γυρνούσα χωρίς κανείς να με νιώσει

Τις νύχτες που σκότωσα μέσα μου κάθε παλιά μου αυταπάτη.

III

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα

Κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ

Νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

Κάμε να σ’ ανταμώσω, κάποτε, φάσμα χαμένο του πόθου μου

Κι εγώ ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας

Ακόμα μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

(Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς

Να γνωρίζω κανένανε κι ούτε

Κανένας με γνώριζε).

IV

Κάτω απ’ τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική μου καρδιά

Λησμόνησα την αγάπη που ’ναι μόνο αγάπη

Μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου

Ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του όνειρου

Ένιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου

Ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα

Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο

Νικήτρα μονάχη της σκέψης μου.

V

Χαρά, Χαρά, ζεστή αγαπημένη

Τραγούδι αστείρευτο σε χείλια χιμαιρικά

Στα γυμνά μου μπράτσα το είδωλό σου συντρίβω

Χαρά μακρινή, σαν τη θάλασσα ατέλειωτη

Κουρέλι ακριβό της πικρής αναζήτησης

Άσε να φτύσω το φαρμάκι της ψεύτρας σου ύπαρξης

Άσε να οραματιστώ τις νεκρές αναμνήσεις μου

(Ανελέητο κύμα της νιότης μου).

Κάθε πρωί

Καταργούμε τα όνειρα

Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια

Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο

Κάθε πρωί χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους

Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες

-Ήχοι, καπνοί, πεθαμένα φιλιά.

(Ασήμαντες

Απαριθμήσεις

-Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.

Μα πού τελειώνει η μοναξιά;)

[Μανόλης Αναγνωστάκης]

LOVE IS FEAR /H αγάπη είναι ο φόβος (2017)

-Δεν Βγαίνω Ωραίες Φωτογραφίες-

In Egyptou Street -first turning rightThere now stands the Transaction Bank Building Tourist agencies and emigration bureaus And kids can no longer play with all the traffic passing In any case the kids have grown, the times you knew have passed They now no longer laugh, whisper secrets, share trust, Those that survived, that is, as grave illnesses have appeared since then Floods, deluges, earthquakes, armoured soldiers; They remember their fathers? words: you’ll experience better days It’s of no importance in the end if they didn’t experience them, they repeat the lesson to their own children Always hoping that the chain will one day break Perhaps with their children?s children or the children of their children’s children. For the time being, in the old street as was said, there stands the Transactions Bank -I transact, you transact, he transactsTourist agencies and emigration bureaus -we emigrate, you emigrate, they emigrateWherever I travel Greece wounds me, as the Poet said Greece with its lovely islands, lovely offices, lovely churches

Greece of the Greeks.

Manolis Anagnostakis

LA DECISIONE Siete pro o contro? Rispondete, almeno con un sì o con un no. Dovete averci pensato al problema, credo vi debba aver tormentato. Tutto tormenta nella vita, figli, donne, insetti, erbe moleste, ore perdute, passioni difficili, denti cariati, films mediocri. Anche questo deve avervi sicuramente tormentato. Parlate dunque con responsabilità. Almeno un sì o un no. A voi tocca decidere. Non vi chiediamo, è chiaro, di abbandonare le vostre occupazioni, di interrompere la vostra vita, i vostri giornali preferiti, le discussioni dal barbiere, le domeniche alla partita. Una parola sola. Forza dunque: Siete pro o contro? Pensateci bene. Io sto ad aspettare

traduz. Mario Vitti (Nuovi Argomenti, 1971)

Η απόφαση