#allforsybil

Ik zal alvast duimen! Go go go!

Dikke knuffel, het komt wel goed! Liefs!

Lieve L,

Al ben ik geen twee dagen achtereen vast te pinnen op hetzelfde beeld, wellicht heb je daarin wel gelijk. Zo wil ik het geloven althans. (En van lieve woorden lijk jij ook best wat te kennen.) ((Ik voel me haast gevleid.))

Ik ben overtuigd dat hij je niet uit zijn leven wil. Kennis kan soms overweldigend zijn, zeker als het de vastberadenheid van liefde in iemands ogen betreft, maar zenuwen spelen hier eerder een goede rol. Hij weet waar hij staat met jou. Zelfs op de trein kan je onverwachts de schoonheid van het leven bespeuren, weet je. Misschien wel juist op de trein. Je leeft en dat leest met plezier. 

Als ik vannacht een vallende ster zie voorbij schrijden, of er binnenkort een lieveheersbeestje op me landt, zal ik wensen om wat moed voor jou. Het moment komt wel. Daar ben ik zeker van.

Lieve L,

Ik verkies te denken dat mijn hoofd het enige gevaarlijke aan me is, omdat er niet op te vertrouwen valt. Maar het stemt me blij dat je me met geen mogelijkheid als gevaarlijk kunt aanzien. Wellicht heb je gelijk.

Dit. Dit, wat jij hier zegt, is waarom ik zo van mensen houd. Heb je reeds een beter moment gevonden?

Lieve L,

Mijn geheugen is een gevaarlijk iets, omdat het niet te vertrouwen valt. Woorden glippen doorheen spleten in de vloer, net uit het zicht, net buiten het bereik van mijn vingertoppen, terwijl de stem van een serveerster enkele jaren terug of onbedachtzaam gemompelde meningen van anderen als stofdeeltjes in balken van licht doorheen mijn hoofd blijven strompelen. Je weet nooit wat blijft steken en wat verloren gaat, of wat weer terugkomt en wat tenslotte verdwijnt. Daarom is mijn hoofd een gevaarlijke plek.

Wat zou een goed moment zijn? Maakt het dansen zelf het geen goed moment?

Lieve L,

Je spreekt opnieuw fijne woorden. En, oh ja, dit ontglipte telkens weer mijn gevaarlijke geheugen, maar dans met hem. Onderschat nooit wat dansen met mensen doet. “Dance ‘till your shoes wear out.”

Lieve L,

Uiteindelijk is hij de enige die zich zover kan brengen. Het ligt bij hem om zijn hart weer open te stellen. Jij kan enkel proberen hem te overtuigen door je eigen gevoelens te tonen. Door niet op te geven. Door hem te laten inzien hoe echt en mooi liefde kan zijn. Maar je moet ook inzien dat hij misschien terugdeinst en zich afkeert, als je te hard doorduwt. 

Hopelijk krijg je hem zover. Een gebrek aan geloof in de liefde blijft zo’n zonde.

Lieve L,