#alkindros

Το φως, το  μεγάλο,  πάνω στο  ταβάνι, 

εντείνει τους  ψυχαναγκασμούς μου,

η λάμπα, κάνει,  έναν ήχο, που ίσα ίσα τον  ακούς,

εμένα, μου  προκαλεί  εκνευρισμό

-οι τρεις καφέδες  φταίνε- 

λέει η  Άννα,

που την έχω κλειδώσει  τρεις μέρες μέσα στη  ντουλάπα

-εκείνη  έφταιγε- 

δεν  μου άφησε επιλογή,

αν,  σβήσω το  φως 

δεν θα μπορώ να  βάλω,   τα  ρούχα μέσα  στη  ντουλάπα

κάνω ξαναμμένη ένα, τσιγάρο

δε βοηθάει

-η νικοτίνη  αυξάνει  την ένταση-

λέει  η  Άννα, μέσα από  την  ντουλάπα

δίνω μία στη  ντουλάπα

και  σπάει, τότε  ξεπροβάλει το  κεφάλι της Άννας δειλά  δειλά

-μπορώ να  βγω- με ρωτάει 

-κάνε ο,τι θες-  της είπα

έσβησα το τσιγάρο

έσβησα  το φως

και αποκοιμήθηκα 

πάνω  στα στοιβαγμένα  ρούχα,

δεν  ξέρω τι  έκανε,   η Άννα

ίσως έφυγε,

από την  ντουλάπα,

-στο  φωταγωγό  είμαι-

τα μαλλιά σου κοντά

όχι όπως τον  Αύγουστο που σε  γνώρισα

η κοιλιά  σου έχει  μικρύνει

το βλέμμα σου  απλανές

με κοιτούσε κατά διαστήματα

-έχω και μάρτυρες-

ήσουν μαστουρωμένος

πέρασαν  πέντε μήνες

ένα ελαφρύ ψεύδισμα

ένα ελαφρύ  τσιγάρο 

στο πλακόστρωτο

σε εκείνο το σπίτι

το συριανό

με  το σκυλί  και τον ήλιο

Wroclaw 7.12.2015

Ούτε στις αντανακλάσεις δεν υπάρχεις

τι  σόι είδωλο  είσαι;

δώσε μου ένα άφιλτρο σαντέ

να ξεραθεί ο λαιμός μου λίγο  ακόμα

...

λιβανίζω  - γυροφέρνω

την  τελευταία γουλιά του καφέ

φοβάμαι μην παχύνω στους  πνεύμονες και  στο κεφάλι

 γιατί αυτή η λείπει

 δημιουργεί κενά στις θέσεις των δαχτύλων

 και στις  περιστροφικές κινήσεις της φωνής που τρεμοσβήνει πριν  πέσει  για ύπνο

 αυτή μου η  λύπη έχει όγκο μεγάλο και τραχύ περιτύλιγμα

 αυτή  σου τη  λείπει  την ταίζω με  ψέμα

 κόκκινο σαν αίμα να διατηρηθεί  στο καταχείμωνο  να μη ξεθυμάνει

 για να μην  πέσω  

 ξανά  μέσα σου

 θέλω να μου φέρεις  ο,τι μου λύπει  

 μπορείς;

Έχετε μία προκατάληψη  με τη Λένα. Εγώ  αντιθέτως δεν έχω καμία μαζί της. Την ακούω κάθε μέρα μεταξύ  έξι παρά με  οκτώ  παρά.Αρχίζω με καφέ ελληνικό  και τελειώνω με ένα ποτήρι ουίσκι. Η  φωνή της είναι  διαπεραστική.Κάποιες φορές νομίζω  πως  το σπίτι τρίζει  και  άλλες  πιστεύω  πως  δεν  είμαι μόνη. Ο συγκάτοικος μου  δεν  μου επιτρέπει να  ακούω τη Λένα.  Λέει πως εκείνη προσπαθεί  να με  διαβάλλει και να με παρασύρει σε χαοτικούς μονόδρομους.Μα πως  αναρωτιέμαι  μπορεί να είναι ένας   μονόδρομος χαοτικός. Έτσι αναγκάζομαι να περιορίζω το  άκουσμα μου στις ώρες απουσίας του συγκατοίκου μου.  Εκείνος εργάζεται σε  ένα  βιβλιοπωλείο-χαρτοπωλείο.  Κόβει τις  σελίδες  των  βιβλίων που είναι κολλημένες.Και  όταν τελειώσει με  αυτές  πηγαίνει  στο δίπλα  καφενείο  και αδειάζει τα τασάκια ένα  προς ένα .  Οι  περισσότεροι  γνωστοί του -γιατί φίλους δεν έχει-  του λένε  πως  οι δουλειές που κάνει είναι ανούσιες όμως εκείνος  διαφωνεί  και φωνάζει όποτε το θέμα  πηγαίνει προς τα  εκεί. Τις προάλλες - για  την  ακρίβεια - δύο Δευτέρες πριν είχα  βάλει  τη  Λένα  στη  διαπασών  και είχα κλειστεί  στο  μπάνιο μαζί  με τη  φωνή της και το  καυτό  νερό  της  ντουζιέρας. Αυτό είχε  σαν  συνέπεια να μην  ακούσω τα  κλειδιά   να μην  αντιληφθώ  την  επιστροφή  του Μάρκου και συνεπώς  να  εισβάλει ο Μάρκος μέσα στο  μπάνιο εν  εξάλλω. Εγώ στο μπάνιο ήμουν γυμνή.  Ο Μάρκος  δεν με  είχε δει ποτέ  γυμνή αν και εγώ  είχα δει αρκετές φορές το  Μάρκο  γυμνό. -Έχεις εμμονή με τη  Λένα- άρχιζε να  φωνάζει.  Ίσως ζηλεύει τη Λένα.  Ωστόσο  κάτι η Λένα - κάτι  η εμμονή του Μάρκου  μαζί  της- κάτι η εμμονή της Λένας  με  εμένα-  όλα  τούτα σε  συνδυασμό με το νερό το  ζεστό και  τα όμορφα χέρια του Μάρκου και τη   φωνή του που τραυλίζει  σε μόνιμη βάση . Οδήγησαν στο  -εγώ  και ο Μάρκος  “αυτό” -.