Bazı şeyler birikir insanda ya da tüketir yavaş yavaş, herşey dışarıdan normal görünürken kemirir seni yavaş yavaş.. Kızmazsın, bağırmazsın.. 'Ya evet bir farklıydı belki ama bunu yapmasını beklemiyorduk' derler ardından sen yakarken gemilerini.. Üzülmezsin de belki beklenilen kadar, nasıl için için tükendiysen için için de ağlamışsındır aynı anda.. Sonra basit bir an, en basitinde bir hata, hata bile sayılmayacağı halde bitirtir sana herşeyi. Silecek birşey kalmadığını gördükçe daha bir emin olursun kararından, o kadar dik durursun ki o an geldiğinde ' hiç sevmemiş heralde' diye kendini avutur herkes. Kim kendine bu yükü omuzlayacak kadar gerçekçi olabilir ki..
Bazı anlarda sevmediğini düşünüyorum beni, sevmiyorsan diyecek birşey yok ama koleksiyon gibi topladığımı fark ediyorum böyle hissettiğim anları. Ya kendime kastım var ya da o an olursa eğer dik tutabilsinler beni ayakta diye atamıyorum hiç birini..