#ahvec

sadece ben. arada. bir yerlerde. hâlâ!

O an, biraz daha uzaklaştım kendimden, dünyadan. Uzaya fırlatılan köpek gibi. Denizin dibindeki dalgacı gibi. Bir ölü kadar uzaklaştım hayattan.

Kupa önümde duruyor, kahve yarıdan fazla ama içemem artık. Tadı değişmiş gibi değil aslında ben değişiyorum sanki her yudumda. Oturuşum alışkanlıktan; bir düzenim yok ama hep aynı şekilde çöküyorum koltuğa. Kendi sesimi duymadığım kadar uzun zamanlar geçiyor. Sanki konuşsam kırılacak bir şey var etrafta. Ama ne olduğunu bilmiyorum. Bugün bir şey okudum, yarısında bıraktım. Çünkü sonunu bilsem ne olur ki, demek geldi içimden. Bazı şeyler tamamlanmasın istiyor gibiyim ya da tamamlayacak hâlim kalmadı. Odanın içi dağınık değil ama içimde bir şey hep karışık. Birileri bir şey demiyor belki ama bazı sessizlikler çok gürültülü. Ben de duymamış gibi yapıyorum. En iyisi böyle. Kahveyi yine yarım bıraktım. Her şeyi yarım bırakmak gibi bir huyum var fark ettim. Bir kitabı mesela, tam ortasında bırakırım. Bir konuşmayı, tam bir şey söyleyecekken susarım. Ne zaman bir şeye başlasam, içimde hep zaten tamamlanmaz düşüncesi büyüyor. Belki de ben bitirmekten değil, bitince ne olacağından korkuyorum.