anlarsın...bazı kapıların kilidi kırıldıktan sonra, anahtarın hiçbir hükmü kalmadığını.

yıldızlar çatısı olsa evinin, şikayet eder misin karanlıktan.

hayat bazen böyledir, en çok kime sarılmak istersen, kolların en çok ona yetişmez.

hiç gülmemiş, hiç ağlamamış, hiç sevmemiş, hiç kırılmamış, hiç yaşamamış gibi. verilen her şey alınmış ve sen geldiğin hiçlikle gidiyorsun.

"Gözlerin o kadar kahve ki, bir kez öpsem kırk yıl hatırı kalır."

yokluğun bile eskidi artık.