#afdam

[Yes po, last na po 'to! No joke, guys. Thank you for reading April Fools Series.] * 31 MARCH 2017 One year after, hindi pa rin kami nagkakausap ni Jo. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung nasaan siya. Kung anong balita sa kanya. Kung saan siya nag-aaral. Ni hindi ko nga alam kung anong course niya! Nakakabaliw na! "Hoy, beshie. Dumating na ba yung bago mong roommate?" pangungulit ni Dina.

Okay, gusto ko lang ulit banggitin yung call sign na beshie kasi 'yon ang tawagan namin ng mga kaibigan ko dati. Hahaha. Sana napansin niyo yung pabago-bagong tawag ni Dina kay April kasi wala talagang permanent na tawagan ang dalawa. Sabay lang sa uso (katulad namin ng mga kaibigan ko hahaha).

Gusto ko lang sabihin na sinadya ko talaga na nagbabago-bago ang tawag ni Dina kay April kasi may mga ganun namang magkakaibigan, 'di ba? So hindi po talaga siya irregularity ng character.

"Hindi pa. Tsaka hindi ko nga roommate yun! Magkatapat lang kami ng kwarto." May darating kasing bagong tenant sa tinitirhan ko. Lalaki daw, kaya interesado si Dina. Harot! "Eh kailan dating nun?" Hay nako! Ang kulit! "Sa Sabado raw," sagot ko nang manahimik na ang loka. "Next week?" "Ay, basta sa uno raw, sabi ni Ate Sev!" Bigla na lang nagtititili ang loka! "Hoy, wag mo naman akong ipahiya dito. Itatakwil kita eh." "Bukas na pala, loka ka! Hindi mo man lang ako iniimbita," sabi niya sa akin nang pasigaw. "Ano ngayon kung bukas na siya darating? Tantanan mo na 'yang kalandian mo, Dina Malabanan."

HAHAHAHAHAHAAH OKAY WAIT. Opo, sinasadya ko rin yung buong pangalan ni Dina. Sabi ko sa inyo, hindi niyo dapat sineseryoso 'to. Pawang kalokohan lamang. (Hindi ko masabing satire kasi parang hindi naman? Anyway!)

Aba ang loka, pinagpapapalo ako! "Sabi ko naman sa'yo na wag mo akong tawagin sa buo kong pangalan eh!" "Edi tumigil ka rin." Kairita kasi. Pinagpipilitang ilakad ko raw siya sa bagong tenant. Edi ang creepy ko nun! 01 APRIL 2017 "Ang aga mo naman ngayon, April!" sabi ni Ate Sev nang bumaba ako sa common area. Madalang kasi ako gumising nang maaga lalo na kapag wala akong pasok. "Maaga po kasi akong nagising. Hindi ko rin nga po alam eh," sagot ko kay Ate Sev saka dumiretso sa banyo para maghilamos. Ang totoo n'yan, ginising ako ni Dina. Sabi niya, abangan ko raw yung bago kong boardmate. Tinawagan niya ako as early as 7 a.m. para lang abangan si kuyang bagong lipat. She interrupted my good sleep with a call now that I don't have classes! Good thing I managed to calm myself down before going downstairs. Partida 'yan kasi wala pa akong morning coffee n'yan. Argh bwiset ka talaga, Dina Malabanan!!! I drank my coffee inside the common area and talked to Ate Sev and asked about the new neighbor. "Nag-aaral siya sa San Beda ngayon. Dati raw kasi, nakikitira siya sa dorm ng pinsan niyang tiga-UST sa may Dapitan. Nahirapan yata sa pag-commute kaya naghanap ng matitirhan along Morayta para kahit papaano, malapit-lapit lang."

Alam niyo, guys, hindi ko rin alam paano nagko-commute ang mga tiga-Dapitan papuntang San Beda. Feeling ko nilalakad lang siya. HAHAHAHA. Pero baka tricycle? Ewan ko talaga. Pero ayun, ginawa kong along Morayta yung tinitirhan ni April kasi di hamak naman na mas malapit lang naman sa San Beda 'yon.

At saka, mas gamay ko na rin yung U-Belt nung mga panahon na sinulat ko 'to kaya may pa-ganito na akong nasusulat noon. OHA!

Sabagay. Mahirap kasi talagang magcommute lalo na kapag may 7 a.m. class ka pa. I texted Dina all the details I catched about the guy who is moving in. San Beda student. Second year college. (I don't know the course he's taking up.) May pinsan na tiga-Dapitan. But here's the catch: he came from Benguet—my province.

Ayun, nabanggit ko rin pala kung saan ang province nina April. Bakit Benguet? Wala lang. HAHAHAHAHA. Sabi ko sa inyo, h'wag niyo masyadong seryosohin 'to eh. Benguet kasi yung unang pumasok sa isip ko kaya ayan.

But I share the same sentiments do'n sa "Mahirap kasi talagang magcommute lalo na kapag may 7 a.m. class ka pa." FELT SO MUCH MGA MHIE.

"Oh em gee, gurl! Baka naman kilala natin 'yan." "Shut up, Malabanan. Tingin mo, batchmate natin 'to? Maraming ibang high schools sa probinsiya natin. So stop it." "Hay nako. I just said that maybe kilala natin siya. Sus, if I know, nung sinabi ko yun iisang lalaki lang naman ang naisip mo." "Dina, don't even mention his name. Papatayin kita." "Beshie... Ito ah... Consider this theory of mine." Second year student, meaning ka-batch namin. May 10% probability na siya 'yon. He came from my province. May 20% probability na siya 'yon. I looked up his relatives in Facebook. Nagstalk pa ako ng profiles nila just to know if one of his relatives studies in UST. I almost gave up when Dina sent me a photo of a UST Commerce student with a familiar face in one frame. Okay, there's a 30% probability na siya 'yon. I can't confirm if he's from San Beda. Because this will not only be 40% confirmed, but it will increase its probability to 80%. (This will be the death of me, guys.)

This might not be statistically correct. I'm so sorry, you guys. HAHAHAHA.

Buti na lang Dina is a potential member of the Chismis Squad. She found a photo of him alongside Recto. Guys, I'm shaking. Too bad he wasn't wearing his uniform in the picture.

Ninakaw ko lang yung "Chismis Squad" from Ate Leng. Sorry po. HAHAHAHA. Wala na kasi talaga akong maisip na ibang term. At saka, binabasa ko kasi ang The Spaces in Between nung mga panahong 'yan kaya ganyan. Halatang-halata talaga yung mga content na naging malaking influence sa pagsusulat ko, ano?

I was busy talking to Dina and stalking my suspected new boardmate that I didn't noticed someone rang the doorbell. Nagulat na lang ako nang batiin ni Ate Sev yung pumasok. "Uy, Joshua, right? Alam mo naman na yung room mo 'di ba?" Ate Sev's voice was too loud that I can't hear the voice of the newbie. "Halika, pakilala kita sa mga boardmates mo."

Ay, ang pogi ng real first name! Tunog manloloko! Chariz. Pinag-isipan ko talaga kung ano yung magiging totoong first name ni Jo. Ang una ko ngang naisip ay John Kevin kaso character na 'to ni Ate Leng. Sobrang halata na siguro na malaki talaga ang influence ni Ate Leng sa akin. Hahaha. Ginawa kong Joshua kasi marami rin naman akong kilalang Joshua na manloloko (not eme). Don't worry, guys. Hindi naman ako yung naloko. Yung mga kaibigan ko lang.

I rushed into the kitchen because I'm not yet ready to meet this new guy. Hindi pa ako handang makilala siya. Rather, hindi pa ako handang i-confirm kung siya nga 'yon. Pinakilala ni Ate Sev sa bagong lipat yung mga boardmates namin na nasa common area. Medyo kaunti lang kami kasi karamihan ay nasa klase. When Ate Sev was done introducing the others, I decided to come out of the kitchen. And there, our eyes met. "Ah! Si April nga pala." Yes, he knows my name. I finally get to see the same eyes again. And they still convey the same emotions everytime I look at them. He looked awed as he saw me. But his eyes still showed his longing for me, the same way my eyes showed my longing for him. Oo na, feeler na. But I have this urge to pull him in my arms after all the pushing away I did to him. "This is Joshua," said Ate Sev. Yes, Ate Sev, I know him. I still remember every bit of him. He still have the same features in his face. Kitang kita ko kahit medyo malayo pa siya sa akin. The only feature in him that changed was his hairstyle. His haircut is very much cleaner this time compared to the last time I saw him. His clean haircut made me think that he is slightly serious now. Plus his name Joshua really makes him less of a joker. "Nice meeting you," I offered a handshake. "Yeah, nice seeing you again." He disregarded the handshake and pulled me into a hug. "I missed you," he whispered. Dammit. I'm still a fool for this guy.

OHA! Kinaya niyo ba ang drama? Napansin ko rin pala na ito ang pinakamahabang nasulat ko sa one-shot collection na ito. Dapat lang kasi ito naman na ang huli. Bonggahan na natin, 'di ba?

Anyway, sana natuwa kayo sa mga side comments ko sa mga pinagsususulat ko nung bata ako. Sorry na po sa mga nag-cringe. Ang importante, sabay-sabay tayo nag-cringe.

Pwera biro, proud talaga ako sa growth ko bilang writer. Ito ang nagpakita sa akin na marami rin pala akong natutunan. Natuto akong maging sensitive sa mga isinusulat ko. Natuto rin akong lagyan pa ng depth ang mga characters ko kahit dodogshowin ko lang sila (EME). Na-correct din ang paggamit ko ng mga punctuations at spacing.

My prayer is that I'll continue to grow as a writer. Baka last crack fic ko na 'to ('di ko sure). Tignan natin. Hindi ko kasi yata calling ang magsulat ng comedy. Pasensya na. Hahaha.

Gusto ko lang din sabihin sa inyo na h'wag sana kayong matakot magkamali. Kapag nagkamali ka, aminin mong mali ka saka humingi ng tawad. Pero hindi pa 'yon sapat. Kailangan mong itama ang mali mo para matuto ka. Kapag nagkakamali ka, ibig sabihin, mayroon ka pang dapat matutunan. You grow as you learn. You learn as you make mistakes. (NAKS GUMAGANON)

Ang haba na ng word vomit na ito pero last na 'to. Gusto ko lang magpasalamat sa 1k reads ng April Fools' Day. Salamat sa pagpatol sa kalokohan ko. Kitakits sa mga susunod kong isusulat.

April 1, 2016 One year na pala magbuhat nung naka-graduate kami. Isang taon na rin ang nakalipas magmula nung huli kong nakita si April.

First time kong magsulat ng POV ni Jo nito. At kung hindi ako nagkakamali, siya ang pinaka-unang lalaking character na sinulat ko sa first POV. I don't know if I delivered well.

Magmula noon, hindi ko na siya kinulit. Hindi ko na siya kinausap. Hindi ko na siya tinawagan. At kung anu-ano pa. Nag-deactivate kasi ako ng Facebook account ko pagkatapos nun. I closed all my social media accounts. But after a month, I activated my Facebook pero pinalitan ko na 'yung pangalan ko. Para na rin hindi ako mahanap ng mga high school batchmates ko. Para hindi na ako mahanap pang muli ni April.

Ang lakas magbago ng identity! Chariz. Pero ang totoo n'yan, napansin ko kasi kapag nagka-college na, nagbabago ng nickname ang mga tao. Tapos aside from their nicknames, nagbabago rin ang mga ugali. But for Jo's case, Facebook name lang ang pinalitan niya. Same nickname, same attitude na may slight character development naman. HUWAW?

Hindi niya nga ako hinahanap, ako naman ang naghahanap sa kanya. She's doing well, based on her Facebook and Twitter accounts. Patapos na ang 2nd sem niya sa FEU ngayon. Kasama pa rin niya si Dina hanggang ngayon. (Kailan ba maghihiwalay 'yang dalawang 'yan?!) Pero aside from Dina, may isa pa siyang babaeng kaibigan. Mayroon din siyang dalawang pang kaibigang lalaki na laging kasama sa pictures and mentions niya. Isa sa mga lalaking 'yon ang current boyfriend ni Dina. Ewan ko kung nililigawan siya nung isa niyang kaibigan o pawang kaibigan lang siya.

Okay, let me explain kung bakit 'yon ang nilagay kong mga universities. I assumed April and Jo were a year older than me (kaya kung mapapansin niyo hindi nila naranasan ang SHS). My upperclassmen who were also my close friends are studying in university belt. If I were to pick a university, do'n tayo sa alam natin 'di ba? Kaya ayun! And aside from that, I also study at a university in U-Belt. (U-Belt is home <3)

Pero kahit ano pa ang puwang niya sa buhay ni April, dapat wala na akong pakialam. Minsan, naiisipan kong puntahan si April. Malapit lang naman 'yung bahay namin sa FEU. Ang kaso, ang labo ko naman kung magpapakita pa ako sa kanya. Lumayo ako tapos magpapakita sa kanya bigla-bigla? Kaya sinusubukan ko na lang na magmove on. Para na rin naman 'to sa ikabubuti ko. "Jo," tawag sa akin ni May, kasama ko sa university ko. "Si Errol, nag-aayang kumain sa Tam Bayan. Ano, sama ka?"

Ang tamad so much mag-isip ng pangalan. Sorry po. HAHAHAHA. Also, as far as I know, totoo po ang Tam Bayan near FEU. Hanapin niyo na lang.

Nabigla ako. Malapit kasi 'yun sa FEU. Eh iniiwasan ko pa namang pumunta doon. "Uy, ano? G?" Pupunta ba ako? Pero bago pa ako makasagot kay May, rinig kong tumunog ang phone ko. "Saglit lang," paumanhin ko kay May. Akala ko kasi tawag. Text lang pala! April 04-01-16 | 17:56 Hindi kita namimiss.

I'm pretty proud of my first draft. Hindi ko na sure kung may binago pa ba ako dito o wala na. Kung meron man, minor revisions lang siguro. Anyway, gusto ko lang din siguro ikwento bakit ko naisipang magsulat ng dalawang parts nito.

I wrote this on 2016, meaning I was transitioning from my high school to UST (opo, sa mga hindi po nakakaalam Tomasino po ako). Since UST's academic year starts in August, I had so much time to spend for my vacation (good times). Na-curious din kasi ako kung ano yung mga thoughts ni Jo.

At the same time, I knew studying in UST would be challenging kaya sinulit ko na. Hahaha. Sabi ko, baka magiging huli ko na 'to. (issa prank)

April 1, 2016 A year has passed when our batch graduated high school. Ngayong college na kami ay mas lalong nawalan kami ng connection ni Jo. "Hay nako, April. Nakatunganga ka na naman," sita sa akin ni Dina. "Bawal magmuni-muni, 'teh?" sabi ko naman nang hindi niya ako kulitin. "April 1 ngayon, beh. Masaya mang-prank ngayon!" sabi ni Dina na siyang mas nagpaalala sa akin ng mga pranks ni Jo. Winagayway ni Dina ang mga kamay niya sa harap ko. "Earth to April! Earth to April! Teh, ano ba?" "Wala 'to. Ano bang magandang gawing prank?" ngiti ko sa kanya. "Sabihin ko kaya kay Lem na may AIDS ako? Hahaha," sabi ni Dina at marami pa siyang sinuggest na pranks pero lumilipad talaga ang isip ko. Hindi ko alam kung bakit.

Isa ito sa mga insensitive pranks na naisip ko dati. Please forgive my clueless and insensitive younger self. Also, if you know someone who has HIV, please do remember that they are still human. HIV/AIDS doesn't define them.

Okay, joke lang 'yon. Si Jo ang iniisip ko ngayon. I mean, kamusta na kaya 'yon? May nililigawan na kaya siyang bago ngayon? Saan kaya siya nag-college? Ano ba 'yong course n'on? Aahhh! Ayoko na. Somebody stop me. "Ano, April? Ano 'yung nagustuhan mong prank?" maligalig na tanong sa akin ni Dina. Narealize naman niyang hindi ako nakikinig sa kanya. "Ano ba yan, April. Ano ba 'yang iniisip mo?" Nang hindi ako sumagot ay nalaman niya ang sagot sa tanong niya. "Sino pala dapat," pagtatama niya sa tanong niya. Napabuntung-hininga na lang siya dahil d'on. At nagsimula siya sermonan ako. Ang tindi, ano? "Ikaw kasi. Ayaw mo pa kasing magpaligaw kay Jo. Ayan, the joke's on you," sermon niya. Patuloy pa ang monologue niya. Napaisip tuloy ako. Then I realized one thing... Mahal ko na pala talaga siya. Sabi ni Dina sa akin, hanapin ko raw siya nang matahimik ako. Kung nakita ko ba siya, matatahimik 'tong isip ko? Sabi din ni Dina, kausapin ko siya. Kapag ba kinausap ko siya, makukuntento 'tong isip ko? Sa lahat ng sinabi ni Dina na gawin ko, wala akong ginawa. Ang ginawa ko? Ti-next ko siya. Sana lang at iyon pa rin ang number niya. April 04-01-16 | 17:56 Hindi kita namimiss.

March 31, 2015 Pagkapasok ko sa kwarto ko, bumungad sa akin ang puting toga ko. Hindi ko akalaing graduation na namin bukas. Sumakto pa sa April Fools' Day, ang galing! (Note the sarcasm there.)

If you read my stories, mapapansin niyo madalas akong gumagamit ng parentheses sa narrations ko. Nakuha ko 'yan kay Ate Leng. This was one of the ways I tried different writing styles.

Simula last year, April Fools' Day na ang pinakakinamumuhian kong event. At simula last year, si Jo na rin ang pinakakinamumuhian kong tao. April 1st, year 2014, ang huling araw na kinausap ko siya. Well, he tried to apologize. But no, too much damage has been done. I'm through with his jokes. Nasa bed na ako when my phone rang. I was surprised that I saw his name on my phone. He did everything para suyuin ako but not through a phone call. Hindi kasi siya tumatawag dahil daw sayang sa load. Huling kita ko sa contacts niya, family lang ang nandun. Then, some of his friends. Mga walo lang yata 'yun. So that time, I gave him my number para naman medyo humaba 'yung listahan ng contacts niya. Kawawa naman. So this is the first time that he called me ever. And my phone is giving me two options: to answer or to not? Uh, I hate this!

I also learned how to maximize narrations to tell a story. Thanks to the stories I've read, natutong mag-monologue si April.

And because I am impulsive, I answered the call. "Hello?" Oh my. "April?" Jo. "April." For once, not my name. Baka mapatawad kita bigla!!! "So I guess, ayaw mo talaga akong kausapin ever again." And his monologue began. "Hey, April. I miss you, so much. So you know, I am really sorry. Sorry if I hurt you for the past two years with a joke. But for the nth time, I am not playing jokes with you. I like you. Shoot, I think I'm in love with you. Oh, I hate staying up late. Good night. Anyway, congratulations, ninth honors!" Okay fine! I missed him.

Kung mapapansin niyo rin, ngayon lang ako nagsimula sa March 31 instead of April 1 agad. Here, I took the time seriously so that it could be believable somehow.

April 1, 2015 "April! Nako naman, anak! Bilis-bilisan mo naman d'yan." sigaw ni mama. "Sandali lang, 'ma! 'Yung toga ko." sigaw ko pabalik. So yeah. Graduation day, way to go! xxx Through the event, ang pinakainiiwasan kong mangyari ay mapalapit sa kanya. Thank God at malapit nang matapos 'to. Valedictiorian Speech na kasi after this. At sa pag-akyat ni Ms. Valedictorian, everyone got mixed emotions. "High school. This has been the greatest roller coaster ride I've ever rode on." And her speech continues. "And to that one ship-slash-OTP that our batch had, stop playing jokes already, okay? To the guy, man up, will you?! And to the girl, c'mon! You know jokes? Sometimes, they're not meant. Sometimes, they're half meant. But you know what, jokes? They're often really meant." Tell me, is that a Valedictorian Speech?

Teka, natatawa ako sa valedictorian speech! HAHAHAHA. Walang matinong valedictorian ang magsasabi ng ganito sa speech niya. Patawarin niyo ako dahil hindi ko alam kung saan isisingit yung statement ni ateng valedictorian.

Isang taon na ang nakalipas simula nung biniro ako ni Jo. Tss, pasalamat siya, gwapo siya. Tsaka, bestest best friend ko siya eh. Magagawa ko? "Sorry talaga nung last year ah." Lagi siyang humihinga ng tawad sa tuwing magkikita kami. "April na bukas, April. Pwede bang lumabas tayo bukas?" sabi niya sa akin.

Typo alert! Aside from that, wala naman akong binago dito. Medyo matino naman 'to para sa akin. Hahaha.

"Papayag ako sa isang kondisyon!" sabi ko rito. "Eh, ano naman 'yun?" nagtatakang tanong ni Jo. "Tigilan mo na 'yang pag-sosorry mo sa akin! Nakakasawa na kasi," sabi ko plus reklamo. "Tsaka isa pa, mag-iisang taon na magmula nung ginawa mo sa akin 'yun. Napatawad na kita," sabi ko ng nakangiti sa kanya. Nginitian niya naman ako pabalik. Kinabukasan, sinalubong ako ni Jo sa daan papunta sa school. Ngumiti siya sa akin. Nginitian ko siya pabalik. "Mamaya ah," sabi niya tapos nginitian niya ako. Bumilis naman ang paglalakad niya. Ang bilis ng panahon, ano? Parang April Fools' Day lang kahapon, April Fools' Day ulit ngayon. Pfft. May pinagawa sa amin ngayon ang adviser namin. "Kung gagawa kayo ng prank ngayon April Fools' Day, anong gagawin niyo?" Kanina ko pa iniisip yung ginawa sa akin ni Jo last year. Ang isinulat ko na lang, sasabihin ko sa mga taong malapit sa akin na may cancer akong nasa stage 3 na.

Okay. Alam kong insensitive ang gamitin ang cancer bilang prank kaya don't worry, binago ko na 'to. Sorry po!

Ipinasa ko na ang papel ko. April na di ba? Ibig sabihin, wala na kaming klase. Pakulo lang naman talaga nung adviser namin na isulat yung mga kung anong gagawin sa April Fools' Day. tss. "April," tawag sa akin nung adviser namin. "Palagay naman 'tong mga 'to sa faculty ko. Salamat."

Okay, let me explain. Nung sinulat ko kasi 'to, March yung tapos ng klase namin. Kaya ganyan 'yan. Nag-explain talaga, ano? HAHAHA.

Ayun, sinunod ko naman. Teka, mabasa nga muna. Classmate # 1 : Sasabihin ko kay April na may taong nagkakagusto sa kanya. Classmate # 2 : Sasabihin ko kay April na maganda daw siya sabi ni Dimacatawa. (Weh, si Jo?! Di siguro.) Classmate # 3 : Sasabihin ko kay April na hindi joke ang sasabihin ni Jo sa kanya mamaya. Classmate # 4 : Sasabihin ko kay April na jokes are half meant. Classmate # 5 : Sasabihin ko sa buong school na may gusto si Jo kay April.

Oo, sinadya kong Jo Dimacatawa ang pangalan ni Jo. Hahaha! Wala na kasi akong maisip na pangalan kaya ganyan.

Marami pa akong nabasa. Pero ang pinakamatindi? Jo Dimacatawa : Sasabihin ko kay April na mahal ko siya. "April!" gulat ko nang tawagin ako ni Jo. "Tara na?" Ito na ba yun? "S-sige." "April, isang taon na ang nakalipas nung nag-joke ako pero totoo 'yun." "Joke ba ulit yan?" tanong ko na mukhang kalmado pero sa totoo lang, kanina pa kumakabog ang dibdib ko. Iyaaaak.

Very minimal changes lang din. Hindi ko na ipo-point out kung alin. Basahin niyo na lang sa edited version. HAHAHAH.

"Tsk. April, tandaan mong wala akong sasabihin na joke ngayon. Seryoso ako ngayong April Fools' na 'to." "Pwede ba, Jo?! I'm not a fool anymore!" "But I'm not fooling around with you anymore! Mahal kita, April!" Sino ba naman kasing maniniwala na mahal ka niya tapos ngayon April Fools' Day niya sinabi?

Oh, diba? Mukhang mas may emosyon ngayon! Bongga!

Haii ulit. Hahaha. Bitin ba? Iisa lang ang ibig sabihin niyan! Hihihi. Happy April Fools' Day uliiit! Mwahugs. =))

April na! Anong ibig sabihin nun? April Fools' Day na! Woohoo! Pero dahil dito, hindi natuloy ang pagmamahalan namin.

Tignan niyo 'yan. Napakasimple, ano? Tapos pagmamahalan agad. YIKES

"April, hinahanap ka ni Jo," sabi ni Dina, kaibigan ko. "Eh? Bakit naman?" tanong ko. "Malay ko. Baka aamin na sa'yo. Joke lang." Asar. "Hindi magandang biro 'yan, Dina," saka ako pumunta kung nasaan si Jo, sa rooftop. Dun siya laging nakatambay.

Pero in fairness, minimal grammatical errors lang. Pwede na siguro ako maging proud sa 2013 self ko, ano? Pero yun nga, kailangan pa ng improvement.

Pagkarating ko sa rooftop, agad ko siyang tinawag. "Jo! Hinahanap mo raw ako?" sabi ko. "Ah, oo. May aaminin lang ako sa'yo." Huh? "A-ano yun?" kinakabahang sabi ko. "Mahal kita, noon pa."

Ops, mahal agad?! Hindi ako convinced. Isa pa, wala rin masyadong background sa characters mismo kaya medyo mababaw lang.

I was left speechless. Hindi ko naman kasi inaasahan 'tong pag-amin niya! "JOKE LANG! HAPPY APRIL FOOLS' DAY!" saka niya ako niyakap. Okay na e. Mamatay na ang nag-imbento ng April Fools' Day. Mehehe. Happy April Fools' Day, guys!

Caps lock para damang-dama. Tapos may pa-greeting pa sa dulo na author's note. Oh, diba!

April Fools Day has become my written record of how I grew as a writer. For years, I resisted myself from revising it because it can attest how much I've grown. However, there are jokes and pranks that didn't age well so I really had to edit them.

Every 1st of April since the year 2013 up to 2017, I updated this one-shot collection to celebrate April Fools Day. Now, I'm bringing back April's story on the 1st of April 2022.

Even if I revised this story, I didn't want to lose my first drafts because I wanted to keep a record of how I've grown as a writer. That's why I will be posting my first drafts here on my Tumblr, including a few notes and comments I have for my drafts.

Here's my posting schedule for April Fools Day so you can put it in your calendar as well.

Apr 1: April Fools Day (Revised Version)

Apr 8: Happy April Fools Day (Unedited)

Apr 15: April's Not A Fool (Unedited)

Apr 22: Joke's Are Often... (Unedited)

Apr 29: Joke's On You (Her) (Unedited)

May 6: Joke's On You (Him) (Unedited)

May 13: Still A Fool (Unedited)

You can check this newsletter because I'll be linking my posts here when it is posted already.