#a'

Senin sesini duyma ihtiyacı, içimde bir çiçek varmış da ara sıra sulamam gerekiyormuş gibi.

Neredeyse bir ay oldu konuşmayalı.Zaman gerçekten bu kadar acımasız mı, yoksa sen yokken mi böyle uzuyor bilmiyorum.Ben sesini çok özledim. İnsan birini unuturken ilk sesini unuturmus derler.Hani o bir anda yumuşayan, cümlelerin sonunda hafifçe gülümseyen ses var ya…Sanki duyduğumda içimde bir düğüm çözülüyordu hep. Bilmiyordun ama o gülümsemeni alıp kalbimin en ücra köşesinde saklamak isterdim. Bana sesini mi yukselttin deyip sorgulerken aşırı tatliydin tepki vermiyordum ama keske bunu sana soyleyebilseydim. Sen ne dusunuyordun bilmiyorum ama eger aklının bir köşesinde yer ediniyor olsaydim bence suan konusuyor olurduk. Şimdi sessizlik, sanki duvarlara çarpıp geri dönüyor gibi. Ben diyordum ya hani bazen, konuşamam diye. O zaman beraber susariz demistin. Ben cidden sessizligime eşlik edicegini düşünmüştüm.. ama böyle değil yanımda.Görsen belki çaktırmam yada içimde tutamam söylerim zaten içimde tutabilsem yazmazdim da.. ama sen konuşmadın ya,Benim kalbim konuşmayı unuttu sanki.Kimseye söyleyemediğim şeyler var. Sen olmayınca kuslar ucmayi unuttu. Gokyuzunde de hiç yildiz yok sanki yildizlar bana küstü. İçim ağrıyor. Sesini duymadan hiçbir ses tam değil.Özledim.Çok özledim hatta.Belki sen de azıcık özlemişsindir diye umudu hâlâ kapının önünde tutuyorum.Çalmadan giderse diye korka korka… Ben buradayım, gerçekten.Ne çok uzağında,ne de tamamen yanında…Tam ortasında bekliyorum. Hani demistin ya sen ruyasin diye aslinda ben degil biz ruyaymisiz.. uyanmakta zorunda değildik ki aslında. Sen yokken sanki zaman biraz inatçı oluyor. Hiçbir şeye odaklanamiyorum odaklanmakta istemiyorum ki. Kimseyle konusmakta istemiyorum. Sanki bütün cumlelerimi bir kavanoza koyup senin icin saklayasim var.. yemin ederim. Dakikalar, kulağıma fısıldıyor. Artik sabrın ne demek olduğunu bile unutmak istiyorum. Seni de unutmak istiyorum, ama unutamıyorum cünkü seni unutmak, ömrümden çalınmış bir şiir gibi. Artık geceleri uyuyorum biliyor musun itiraf ediyorum bazen seni dinlemek için uyumuyordum çünkü bence anlatmak sana en iyi gelen seydi ve bazen bende benzer durumlar yasadigim için kötü hissediyo o yüzden çok yorum yapmıyordum ama seni çok iyi anlıyordum. O kadar benzer şeyler yasamisiz ki şaşırıyordum bile neyse işte hatta bazen telefon açık uyuyakaliyordum seni beklerken ama artık kendi istegimle erkenden uyuyorum.keske sana aktarabilseydim bu ozelligi cvmcm. Bazen gecenin bi vakti kalkip uyku sersemi bakıyorum.Dogum gununu de saat 12yi beklerken uyuyakalmis uyku sersemligiyle gecenin dördünde kutlamistim. Hatta dogum gununu kaydetmeme rağmen bulamamis ss aldigim goruntuyu aramistim saatlerce. Bulamayip aglamistim tekrar aramistim cvmxmv. Yani ne bileyim belki yazmissindir diye bakıyorum iste.Yazmıyorsun. ve ben yazmadığın her saniyeyi içimde mühürlüyorum.Bilirsin…Birinin yokluğu, bazen varlığından daha ağırdır.Sadece bil istedim işte. Kalbim hâlâ sana yer ayırıyor.Hâlâ “belki bugün” diye uyanıyorum.Hâlâ seni özlüyorum.Hem de saçma sapan, çocukça, deli gibi.