Dili man gyud ko hingape
Malipay ra ko’g tubig, gani bisan dili bugnaw, kon mumata ko'g alas kwatro sa kadlawon aron hipuson ang mga butang nga magpamatuod nga sa pila ka oras, gidulog ko ang mga kabalaka nga atubangon gihapon nato sa pagsubang sa adlaw.
Igo na nga madunggan nako ang tingog nimong namukaw sa nagluko pa ‘tawon nga mga mantikaon. Makamata na sab nako ang ginagmay nga pagwara-wara sa akong bukton samtang naghilam-os.
Apan, hingape ka.
Una pa nimong ginapangita ang tasa nga itom sa kusina bag-o pa ka mangihi. Nagtuo ka nga apil na sa kinabuhi sa tawo ang kape! Nga sama sa bugas, kinahanglan sa atuang lawas ang sipa sa init nga tubig nga gisagulan og gamayng kape og asukal.
Basin matingala ka nganong anaa na koy gitimpla daan kaganihang buntag. Sama sa imong hangyo—nga daghanun lang ang tubig sa 3-in-1 ug dugangan og asukar aron mas daghan kini— gidungagan sab nako ang pag-sabot sa kahimtang nato.
“Dili man gyud ko hingape”, ingon ko nimo. Aron lang nga dili na ko mag-timpla og kaugalingon nakong kape ug makigsalo lang ko sa paborito nimo nga tasa. Kabalo ko nga dili ka ganahan sa akong timpla: Usahay lad-ang, usahay tam-is ra kaayo.
Apan mupahiyom ra man ka kung mangutana ko sa lasa sa akong timpla.
