#3d4d

Mijn performance is vanaf het begin een beetje een gevoels kwestie geweest. Ik wilde dat de danseres in een omgeving werd geplaats die ze moest leren kennen. De danseres is mijn beste vriendin Yara en is bijna afgestudeerd als danseres. Ik weet dus als geen ander hoe zij beweegt en hoe uniek en vernieuwend zij is. Ik wou dat ze een inprovisatie ging doen. Ik heb haar van te voren de muziek laten horen en verschillende proces momenten laten zien. Maar ze heeft het dus nog nooit eerder af gezien en kunnen voorbereiden. Ik overigens ook niet. Ik wist tijdens een testje, dat de geluidzakjes heel tof werkte. En tijdens de performance werd dat weer bevestigd. Ik had de zakjes o verschillende hoogtes en verschillende bakjes eronder. Van glas, steen, ijzer, plastic. Alles druppels maakte een ander geluid in de bakjes,potjes etc. Dat was heel geslaagd. Tijdens de performance kon ik kleine stukjes mee spieken maar voor de rest was ik achter de muur bezig met het muziek aanzetten, in de gaten houden dat alles goed ging en het licht optijd uit doen. Pas de avond na de performance heb ik op de opname het hele stuk kunnen zien.

Wat ik als plus had gekregen en ik het zeker mee eens ben is dat de schduwen werkte. De schaduw van de danseres maakte deel uit van het stuk en ze speelde af en toe in de dans ook met de schaduw wat heel tof was om terug te zien. Ook viel mij op dat er 2 schaduwen waren, dat er op een gegeven moment 3 dansers stonden. Dat was zo gaaf!

Ik had de zakjes geprobeerd varieerend op te hangen maar ook rekening te houden met de danseres. Karen gaf aan dat ze het juist ook spannend had gevonden als bijvoorbeeld de hele ruimte vol hing. Daar ben ik het ook wel mee eens. Het had een extra uitdaging geweest voor de danseres om in een ruimte vol zakjes te moeten bewegen, en hoe zou zij daar dan op reageren? Dan moet ze echt fisiek contact hebben met de water zakjes.

Yara en ik hadden het samen ook nog gehad over microfoontjes bij de waterbakken, zodat het geluid extra gehoord word en er een soort extra lading bij komt. Vond dat wel heel grappig dat Wypke dat had opgeschreven als ideaal.

Als ik mijn performance dan ook zou moeten/ mogen perfectioneren zou ik een spierwitte ruimte kiezen. Die ik helemaal zou volhangen met zakjes water, sommige die druppelen en sommige niet. Met ophangen zou ik dan kiezen voor verschillen in hoogte zoals ik al had maar misschien ook wel een aantal heel laag allemaal naast elkaar zodat je gedwongen word er tussen of tegen aan te dansen. De danseres zou zich dan echt moeten aanpassen aan de ruimte. Bij de bakjes etc. waar de druppels in vallen zou ik microfoontjes plaatsen zodat je de druppels goed hoort. Want de verschillende druppels kregen samen ook een soort ritme. Ik denk dat als ik gebruik had gemaakt van microfoontjes, ik de muziek niet eens meer nodig had gehad. Het licht vond ik al mooi, door de schaduw die je erdoor krijgt. Maar als ik er meer verstand van had gehad, had ik het toffer gevonden als de ruimte echt blauw had geweest.