#3 jaar

#Janne #3jaar!

Na een vermoeiende week in het buitenland voor mijn werk kwam ik de trap op gestrompeld naar de eerste verdieping. We hadden elkaar al bij de voordeur natuurlijk al gezoend. Eenmaal boven vond ik een bos bloemen en een ware ‘WELKOM THUIS’ slinger. Een tijd lang heb ik hem alleen maar gezoend en geknuffeld.

Die middag ging hij voetballen en ik crashte ik in mijn bed. Voor ik wakker werd, hing de was al aan de waslijn en gingen we nog even de stad in. Patatjes eten omdat ik daar al 3 weken zin in had, wat drinken bij Hofje zonder Zorgen en foto’s laten zien. ‘s Avonds aten we pizza, keken we naar Studio Sport, en daarna naar Dexter.

Op zulke momenten kan ik alleen maar heel erg blij zijn. Ik kuste hem welterusten en viel als een prinses in slaap. Heerlijk, ik was weer thuis! Hoe leuk en geweldig het ook was in Beijing, het is altijd meer dan fijn om weer thuis te komen. Dit is niet de enige keer dat ik in katzwijm val, het gebeurt me met enige regelmaat.

Al drie jaar heb ik het liefste vriendje van de hele wereld! De tijd vliegt voorbij. Ik kan me nog herinneren dat ik dacht dat dit helemaal niets zou gaan worden: zie ook hier.

En er is niets veranderd in het afgelopen jaar. But wait…, we hebben samen een huis gekocht, zijn naar Haarlem verhuisd, hebben een samenlevingscontract afgesloten. Noem het maar niets! Allemaal dingen waar ik een jaar geleden de kriebels van zou krijgen. Maar nu niet. Het is goed. Onze vakantie samen in Indonesië was werkelijk prachtig en ik kan niet wachten tot we weer een paar dagen alleen maar tijd hebben voor elkaar. Zonder werktelefoons en -laptops, al is het maar een kort weekendje.

Afgelopen zaterdag vierden we alvast een klein feestje. We waren de hele dag in Amsterdam geweest en schoven aan bij Sumo, want bij vieren hoort sushi. Meestal ben ik niet zo’n fan van Sumo, maar dit zag er echt goed uit. Eindelijk waren we een hele dag samen zonder stomme verplichtingen, schoonmaken of weet ik veel wat. Gewoon samen de hort op, I heart it!

Echt waar, I kid you not.

En daar is eigenlijk een heel simpele reden voor: het bestaat nauwelijks. Van zodra baby's geboren worden is er allerhande speelgoed beschikbaar: 0 maand, dan 3 maand, 6 maand, 12 maand .. tot en met 18 maand ongeveer, en dan houdt het op. De volgende grote categorie is 3 jaar.

Die eerste indeling is in functie van de vaardigheden. Op 0 maand moet ge er op kunnen kwijlen. Op 3 maand moet je het kunnen vasthouden. You catch my drift.

Op 2 jaar hebben kinderen eigenlijk alle basisvaardigheden, wat dan volgt is verfijning. Maar verfijning vraag meer details, en details betekent in termen van speelgoed "kleine stukjes", en kleine stukjes staat synoniem voor GEVAAR!

Tenminste, daar gaan ongetwijfeld de juristen van de grote speelgoedfirma's van uit. En vanaf 3 jaar zullen die kinderen al wel voldoende ver staan om het aan te kunnen of zoiets.

Waar speelt een 2-jarige dan mee? Babyspeelgoed? Ook, met alles eigenlijk, maar iedere ouder weet wel dat ge die mannen ook gerust iets van een beetje ouder kunt geven. De iPhone bijvoorbeeld (in ons geval, helaas). Dus als het gaat over ouders die speelgoed kopen, dan is er niet zo'n probleem. Alleen zijn het niet alleen de ouders die speelgoed kopen. Familie, vrienden, .. die worden ook uitgenodigd op die verjaardagfeestjes en trekken dan en masse naar de speelgoedwinkel om daar quasi niks te vinden. Dan geven ze maar geld, saai!

Dus mijn stellig is: de fabrikant die speelgoed op de markt brengt met een label van 2 jaar, die zal goed verkopen. De categorie-schaarste creëert de markt. Of waarom geen dubbel label: vanaf 3 jaar, of vanaf 2 onder toezicht; zet er wat voorwaarden op en even goed hoor. Het is die "2" op de doos waar iedereen naar op zoek is.

Ter illustratie. (met een beetje free stuff, dus als ge daar tegen zijt moogt ge stoppen met lezen, het punt is gemaakt)

Finn kreeg een tijdje geleden zo'n Wall Rack door Hot Wheels toegestuurd. Ik had gezegd dat hij nog maar ongeveer 2,5 was, het bleek speelgoed voor 5 te zijn, maar goed, een beetje uitdaging gaan we niet uit de weg natuurlijk.

Finn blij! Dat zag er ongeveer zo uit.

Toen bleek dat het om tegen de muur te plakken was keek de mama wel even zo (de linkse) :)

Gelukkig kreeg ik net op dat moment mijn jaarlijkse goed idee (net op tijd, het jaar was bijna om) en bedacht dat je dat natuurlijk net zo goed tegen een plank kon hangen. En zo geschiedde.

5 januari 2008. Een memorabele dag in de geschiedenis. Om 10.35 uur hield ik, na 23,5 uur bevallen (klinkt dramatischer dan het was) mijn allereigenste, eerste zoon in mijn armen. Wat een geluk!

5 januari 2011. Een memorabele dag in de geschiedenis! Mijn zoon is drie geworden! Dat is een hele rare leeftijd. Een hele leuke ook, eentje met veel potentie, zal ik maar zeggen! Allereerst heb je de eerste verjaardag. Die is voor papa en mama, als een soort 'we hebben het gehaald' mijlpaal. Dan de tweede verjaardag. Das een nogal suffe: paps en mams zijn wel trots op weer een jaar extra, kindlief snapt helemaal niets van al die verjaardagspoespas en wil dat huis vol visite eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weer leeg hebben. Maar dan de derde verjaardag! 

Bewust In de eerste plaats is mijn zoon zich er nu ten volle van bewust dat hij jarig gaat zijn/is. Daar hebben we hem op voorbereid en hij kan nu ook delen in de voorpret. Hij kijkt uit naar slingers en balonnen, kan al vertellen wat voor taart hij wil, welke cadeautjes er op zijn lijstje moeten en wie er op zijn feestje mogen komen (opa, oma, neefjes en ooms en tantes). Wat heerlijk! Daar doe je het voor!

Hoe oud In de tweede plaats weet mijn zoon nu ook zelf hoe oud hij is en hoe oud hij gaat worden. Dat zorgde hier nogal eens voor wat consternatie, want eigenlijk wilde hij toch maar liever niet groot groeien en twee blijven. Paps en mams hebben hem ervan overtuigd dat het echt heel leuk is om drie jaar te zijn, en al was het niet voor hem, dan wel voor ons.

Fijne leeftijd Drie is namelijk een erg fijne leeftijd. Drie is bijvoorbeeld de leeftijd waarop we mogen verwachten dat onze zoon peuterpuber-af raakt. Niet meteen, maar ergens in dit jaar. En na een toch wel pittige anderhalf jaar peuterpuberen zijn wij daar als ouders heel, heel erg aan toe. Een klein beetje meer luisteren, een klein beetje minder schreeuwen. Misschien ook wat minder huilen om álles. En heel misschien zelfs een ietsiepietsie minder groot aantal 'nee's' en wat meer 'ja's'. En als klap op de vuurpijl mag ie nu ook eens beginnen met leren zichzelf aan te kleden. Ja ja, het leven wordt zoveel makkelijker na de derde verjaardag! 

Een ander voordeel van het bereiken van het derde levensjaar, is dat het vierde levensjaar in zicht komt. En vier is echt heel groot. Vier betekent écht peuter-af, want dan worden kleine kindjes heuse kleuters. En kleuters zijn heel leuk. En groot. En kunnen heel veel zelf: mooie tekeningen maken, aankleden, een boterham smeren, billen afvegen(?), uit bed klimmen zonder papa en mama wakker te roepen, in het grote bed van papa en mama klimmen en ze zo tóch wakker maken, keten met kleine zusjes die nog een jaartje jonger zijn, je kunt het zo gek niet bedenken. En kleuters mogen naar school. En voor ze naar school gaan, mogen ze dagjes komen oefenen op de kleuterschool, en dat is voor paps en mams ook een hele mijlpaal!