#23.13

Hayat, insana en çok güvendiği yerden değil; en hiç beklemediği yerden sınav verir.

h 歸，gui

kafamın içini susturamıyorum

içimde kabimde bir şey cız etti birden mideme indi ve delip geçti bir kaç kez oldu bu ve her sefer büzüldüm ve içime fısıldadım onu/onları pişman et sonra dedim ki Allahım ona kötü bir şey olsun pişman olsun. hırslandım çabaladım pişman etme çabalarım biraz işe yarasa da bunu bir tek ben fark ediyordum sonra gözükmediğimi fark ettim  ve durdum. her şey durdu, heves soldu, yaşamak ağır çekimde sağımdan solumdan çekiştirmeye başladı ve ittirmelerle devam ettim. bekleyişin direnişi başladı kısık bir ses şuramda ve ileri bakarak görmek istediğim bir ışık. sonra ufaktan nefes almalar uzun tutulmaların ardından ve bu tutulmalara alıştım. sonra katlanma evresi herşeye katlanmak binbir yabancıya ama en çok da kendine kafamın içindeki sese ve işte tam göğüs kafesimin orta kemiğinden çıkmak isteyen bir ateşe.

“serin bir sonbahar akşamında söz, ismini unutur silerim, silerim”

L'ansia mi sta mangiando.