#22.31

Bazen kendine öyle bir yol çizersin ki yolun sonunda karşına çıkacak ev kimse olmaz, kendi kendinin yuvası olursun.

Çünkü her insan her zaman doğmakla ölmek arasındadır...*

Defalarca söyledin kendine defalarca başaramadın. Biliyorum niye başaramayacaksın ama sen yine de söyle. Yine söyle ve yine. Çünkü elinden başka bir şey gelmiyor. Önünde sonunda başaracaksın bunu kızım. Belki hem geç hem de güç olacak ama başaracaksın kendi kendine yetmeyi, başkası seni sevmeden kendini sevmeyi. Ve öğrenmen lazım doğru adam kimdir,nasıl seçilir, nasıl sevilir kendinden ödün vermeden. Öğrenmen lazım gereksiz detaylar altında boğulmamayı. Biliyorum senin için gereksiz değil, hatta oldukça önemli şeyler. Ama karşındakinin umrunda olmayan ya da duyduğunda küçümseyecegi detaylar var ya. Hani seni en çok üzen 'detaylar'. Neyse artık önemli değil detaymış değilmiş. Olan olmuş ölen ölmüş beyninde senin. Kalbinde ölmemiş ama siktir et kalbini. Ne geldiyse başına ondan geldi zaten.

“Biliyorum, yeterince iyi değilim bu dünya için “

kimseler içinde bir kimse olarak, kimsesiz olmak.