#20.12.2017

keşke bir ömrümüzü şuanda durdurup yaşayabilseydik her şeyden herkesten uzak. her şey değişseydi de biz o andan hiç ayrılmamalıydık. geçmişi değiştiremezdik ama o anı da ölümsüzleştirebilmeliydik. sonsuz döngüye alıp her gün yeniden birbirimize sokulabilmeliydik. her gün yeniden dudakların saçlarımda gezmeli her gün menekşeler gibi kokmalıydık birlikte.

bilir misin sevgilim menekşelerin kokusu yoktur. bizde sadece birbirimize papatya diğerlerine menekşe olmalıydık.

mor bir menekşe, papatyadan sonra en sevdiğim babaannem çiçeği.

seninle böyle olmalıydık işte. dışarıdan kokusuz ama mor bir çiçek içeride ise papatya tarlası. o yerdeki beyazlara uzanıp gökyüzündeki beyazları izlemek. bulutları şekilden şekle sokup en sonunda hepsi pamuk şekere benziyor demek.

“Belki derdimize çare bir çiçek..”