#18.06.2025

In bed early. Definitely having a bad garden time right now, I guess there's been way too much heat and sweat. I don't know how I didn't notice it sooner but hey ho. Lesson learned. Got something to help coming in the post and I also think my natural healing powers will kick in. I have only one more formal work commitment tomorrow so I can chill out slightly. I do think I need to consider booking in another holiday at some point to stop it getting relentless.

Küçükken babama sarılırdım koltukta uzanırken arkasına sıkışarak uzanır uyurdum. Sonra uzaklaştık. Sonra kötü şeyler yaşadım. Nefret dolu yüzünü görmeye başladım nefret dolu cümlelerini duydum. Daha da uzaklaştık. Annem hep sessizce şahit oldu. Babamı düşündü babamı gördü. İkisiyle de uzak büyüdüm. Arkadaşlarım hep sayılıydı ve onlarla da mesafeliydim. Sevgili islerini beceremedim. Sevildiğime inanmak isteyip aslında sevilemediğimi gördüm. Bana bakan herkesi beni görüyor sandım. Görmediler. Gördüklerini sandığım için sevilirim de sandım. Olmadı. Sonra sen geldin. Yavaş yavaş yaklaştın nasıl olduğunu bile anlamadım. Bana bakmaya başladın ve ben yine birinin beni göreceğine seveceğine inanmaya başladım. Umutlandım. Umutlandıkça hayal kurdum kendimi kaptırdım. Kendimi kaptırmamak için çok çabaladım. Bana özel değildi hicbir şey biliyordum. Ama benim yaptığım her şey sana özeldi. Söyleyemedim. Benim için birine kendim adım atıp sarılmak çok zordu. Kolaylaştırdın. Birine bakmak cok zordu ama goz teması kurduk sürekli. Birine güvenmek zordu ama sana gösteremesem de güvendim sana. Sanki her şey güzel gidiyordu, onca olan seye rağmen. Benim hayatımdaki engellerim hep önüme çıkıp durdu. Sana bunları anlattım diye mi böyle oldu bilmiyorum. Sana bir şeyler hissederken sana sarılmayı deli gibi isterken normal arkadaşça sarılmaymış gibi göstermek çok zordu yanına gelmeyi düşünürken bile heyecanlanmaya başladım. Son sarıldığımızda gerçekten sarılmayı cok isteyip adım atamamıştım ve sadece yanina gelip duymuştum. Sen kolunu uzatmasaydın o gün sarılamayacaktım da muhtemelen. Kendimi adim atmak için cesaretlendirmeye çalışırken de kalbim delirmişti. Fark ettin. Bundan mı boyle oldu bunu da bilmiyorum. Eger oyleyse bu da cok üzücü olur benim için. Sonra bir gün gözlerimdeki perde kalktı gibi oldu ve mesafeli davranışlarını fark ettim. Bir şey mi yaptım diye düşünüp durdum cevap bulamadım. Kendi sorunlarından mutsuzluğundan mı diye düşündüm bundan da emin olamadım. Başka bir şey var gibiydi. Anlamadım. Ve şimdi tamamen uzağız. Artık konuşmuyoruz bile. Benim için ne kadar acı bir durum olduğunu sana anlatamam. Üzüldüğümü bile söyleyemem. Ne oldugunu bile soramadım soramicam. O kadar çok sözden ve sarılmadan sonra bu sefer gerçekten inanmıştım. Ağız alışkanlığı olduğunu başta bilmeme rağmen unuttum. Sabah uyanınca akşam uyunadan günün herhangi bir saatinde herhangi bir olayda hep aklımdasın. Birlikte geçirdiğimiz anları düşünüp duruyorum. Kurduğun cümleleri yaptığın şeyleri gezdiğimiz sayılı yerleri. Sonra nasil uzaklaştığımızı. Olmasindan korktuğum şey sana hislerimi söylersem en iyi ihtimale bir seyler olursa ve sonra ayrılırsak olacak olanlardı. Korktuğum sey hicbir sey yokken yaşandı. Öyle ya da böyle oluyor demek ki korktuklarım. Babama hiçbir zaman üzüldüğümü anlatamadım gösteremedim. Neden diye soramadım. Sana da şimdi söyleyemiyorum hiçbir şey. Bunu daha met nasil açıklayabilirim bilmiyorum. Ayrica babama sarilamazken sana sarilmak benim için cok baskaydi. Babama sarilamadigim icin üzüldüğüm onca zamandan sonra sen olunca onu da düşünmüyordum artık. Sevgisizlik çok zor. Çok yorucu. Bazen düşünüyorum sevilseydim ve bana sarilan ailem olsaudi hayatim nasil olurdu diye. O zaman da sana sarilinca ayni seyleri hisseder miydim? Şu an bunun cevabini bilmiyorum. Ama suçlayacak biri ya da bir seyler olmasi galiba biraz hafifletiyor kendimi suçlamamı. Askerliğe gittiğinde nasıl olacak diye düşünüyordum şimdi varken yok gibisin. Bir şeyin artık olmaması hiç olmamasından daha acı verici. Boyle bir soz vardı ve benim hayatıma çok uyuyor bir çok konuda.