#04:52

მეხსიერებაში დიდი ბნელი ლაქები ჩნდება. მხოლოდ განცდის დონეზე ვხვდები, რომ რაღაცეები მრჩება, მავიწყდება, ვეღარ ვიხსენებ, მაგრამ წარმოდგენა არ მაქვს, რა მისხლტება ხელიდან.

ძილბურანს გავს. ბოლომდე მკაფიო აღარაფერია. ავტომატიზირებულია ჩემი მოქმედებები, ფიქრ და ძალდაუტანებელი.

მგონი წრის ბრუნის დასასრული მიჭირს (ალბათ, როგორც ყველა სხვა).

ძველი ანოს ენერგია მჭირდება და უკვე უიმედოდ, მაგრამ მაინც ველი, როდის აღმოვაჩენ მას ჩემში ისევ.

სულ რამდენიმე დღე დარჩა. გამოფხიზლება მინდა ამ ბლანტი სიზმრიდან.

პ.ს

No sé como volver a escribir y lo añoro enormemente.

¿Qué puedo hacer? Si aquellas últimas personas a quienes dediqué mis letras y mi alma en desborde de pasión, terminaron siendo devoradas por mis propios pensamientos.

Si aquellos textos que tanto añoré escribir y dediqué cada latido hasta que dejé ir para no consumirme más que las velas que me daban la luz para contemplarlos; fueron tan insignificantes como las estrellas que se esconden tras una atmósfera que refleja la luz que nosotros mismo producimos para ignorar la noche.

Añoro escribir, pero cada que acerco mi mano de manera torpe al papel que tantas noches de antaño acaricié... Las palabras solo me dejan.

Plasmo aquí mis lastimosos intentos de regresar a mi misma.

No me son suficiente.

¿Cómo volver a vivir dentro de mi cabeza después de experimentar el cálido y tortuoso placer de ser la musa dentro de la de alguien más?