"dilimin ucunda bir cümle var, söyleyebilsem hafifleyeceğim" hissinin yalınlığı ve de yalanlığı. Oysa biz artık hafifleyemeyecek kadar taşlaşmışız ve bir put gibi tavırsızızdır artık bu olacaklar ve olanlar karşısında. Ne cümleler kurmuşuzdur da hiçbir gemi bir milim ilerlememiştir. İçimizden göğe yükselen o kekre acılardan sömürülmüş bir milletin yoksulları gibi salt cenazemiz kalır geriye ve artık o ne bir isyankardır ne bir eşkıya. Aklımızdan geçenlerin döküldüğü dijital bir kağıt üzerinde ne olsa değiştirir bu dünyayı diye düşünür dururuz da fakat bir alaycı cümle dökülür parmak uçlarımızdan ki ne bir kimseyi güldürür ne bir kimseyi gocundurur. Tadı kaçmış eski kolalar gibi çocukluktan hatırlanan o anılar bile artık sinemizi yırtamaz olmuştur, dünya bayatlamıştır ve biz dünden kalan ekmekleri artık yemek zorunda değilizdir.
