#00.17

Saatler çoktan bu günü geride bırakmış. Yavaş yavaş ama istikrarlı şekilde devam ediyor rutinine dünya. Ben de aynı şekilde uyuyor, uyanıyor, yemek yiyorum. Ne diyordu Kafka ‘kepaze bir yaşam...’

Böyle mi gerçekten bilmiyorum. Birer birer hayatlarına yön veren arkadaşlarım ve bir arpa boyu yol alamayan ben. Acıyan gözler, hayatıma burnunu sokan yabancılar...

Dönüp aynada kendime bakıyorum. Kalbimi dinliyorum. En ufak bir şikayet yok. Evde mutlu, huzurlu sakin geçen günlerim, paraya ihtiyaç duymadan devam eden yaşamım. Dışarıda ilgimi çeken bir şey yok.

Annem hastalıklısın sen diyor. Yok canım olsa anlarım diyorum. ‘Terzi kendi söküğünü dikemez’ diyor eskiler. Kulaklarımda çınlıyor. Sahi olabilir mi, yok canım daha neler!

Sıkıntı yok. Her nasibin beklediği bir an vardır. Ben elimden geleni yaptım şimdiye kadar. Daha ne yapabilirim? Benim inancım tam, bir gün olacak.

Yorgunum üstelik. Ruhumun detoksa ihtiyacı var. Yalnız kalmaya, kendini dinlemeye, soyut bir yaşama... bunu da bilmeyeceksem kendime ne yararım var? Yaşamak yalnızca insanlar arasında mı olur? İnsan kendisiyle baş başa bir yemek bile yiyemez mi, yer efendim. Asıl kendiyle bir şey yapamıyorsa sıkıntı vardır.

xuân đến xuân đi, xuân lại đến

người đến người đi, người lại đi