#(30.09.17)

Gökyüzü gri. Hem nasıl. İlkokulda resimlerde hep nasıl masmavi gök boyuyorduysam bu da o kadar gri. Hayır bir anlamı yok bunun. Yalnız iki gün önce konuşmuştuk Yaren’le daha. “Bir yağsa rahatlayacak,” demişti. Güzel dedi. O zaman İzmir’deydim. Şimdi başka yerdeyim. Başka evdeyim. Neden evim demek gelmiyor içimden bu defa? Hiçbir yeri bellemek istemiyorum bundan sonra. Hiçbir şey bana ait olmadı mı iyi olacak, hoş olacak. Ben de bir şeye ait olmamış olacağım böylece. Dışarıdan davul zurna sesi geliyor. Perdeyi kaldırıp bakmıyorum. Hoş, perdeyi açıp baksam göreceğim karşıdaki apartmanların son kat daireleri olacak. Bir de demiş miydim gri bir gök diye. Göğsümde küçük bir nefes var; veremiyorum. Versem rahatlayacağım. Burnum tıkalı, ondandır. Küçük küçük de öksürüyorum.