Κενά κορμιά

Ψυχές γεμάτες φόβο και εγωισμό

Μάτια πονεμένα

Μυαλά κολλημένα σε ανθρώπους,

που δεν είναι πια εδώ

Σπασμένες καρδιές

από λόγια απτά και κρύα

Κενές ψυχές,

Μου είχες πει πως κάθε φορά

που θα έρχομαι εδώ, από δω και πέρα ,

με όποιον και να έρχομαι, θα σκέφτομαι εσένα.

Και όντως σκέφτομαι μόνο εσένα.

Και οι μέρες πέρασαν

και είμαι πάλι εδώ από όπου ξεκίνησα,

η μόνη διαφορά:

γνώσεις και αναμνήσεις που πονάνε,

να με συντροφεύουν καθώς κοιτάζω

την θάλασσα από το μπαλκόνι

και νοσταλγώ..

οι κρύες νύχτες του χειμώνα

έγιναν ιστορίες που συντροφεύουν πλέον

τα βράδια του Αυγούστου,

τα μάτια για τα οποία μιλούσα τότε ξεθώριασαν

και την θέση τους την Πήραν αλλά μάτια

που σταδιαΚά και αυτά ξεθώριασαν

Τα βραδιά ενός ξεχασμένου καλοκαιριού,

γεμάτα γέλια και βλακείες,

ηχούν μακρινά

και τα άτομα που ζουν μέσα σε αυτά,

Ένα κυριακάτικο πρωί,

όπως ονειρευόμουν τόσο καιρό

Ήρεμο και γαλήνιο..

Ο ήλιος μου καίει τα μάτια

και οι ακτίνες του διαπερνάνε το σώμα μου

Αλλά εσύ δεν είσαι εδώ

και δίπλα μου κάθεται κάποιος άλλος

και μου χαμόγελα γλυκά

Κι όταν πια δεν νιώθεις και όλα είναι παγωμένα

Και όσο και να περνάει ο καιρός,

οι πληγές δεν κρύβονται,

βρίσκονται θαμμένες μέσα μας κάπου βαθιά,

κι ίσως ένα τραγούδι, ένα μέρος,

μια μυρωδιά,

μας φέρει στο νου τόσες αναμνήσεις,

ανθρώπους που πίστευες

ότι είχες ξεχάσει πριν από καιρό,

αλλά μόνο στο άκουσμα του ονόματός τους

Και όντως εξαφανιστήκαμε σαν δυό ξένοι,

είπαμε τα λέμε και δεν τα είπαμε ποτέ..

Δεν τσακωθήκαμε, δεν είπαμε αντίο,

απλά χαθήκαμε..

Κι αφήσαμε για τελευταία ανάμνηση,

ένα απαλό φιλί στο μάγουλο

και ένα χαμόγελο όλο αγάπη..

Ίσως έτσι πόνεσε λιγότερο,

γιατί δεν ξεστόμισα τις λέξεις

που μόνο στην σκέψη τους πονούσα.

Έχεις τόσο καιρό να με κοιτάξεις, μα ακόμη νιώθω τα μάτια σου να με διαπερνάνε, με εκείνη την λάμψη, που άναβαν σπίθες στην καρδιά μου…

Και αναρωτιέμαι τι θα γίνει

όταν πια οι ματιές μας φθείρουν

και γίνουν συνηθισμένα τεχνάσματα

Όταν οι ματιές που έπαιζαν με το μυαλό μας

και μας έκαναν τόσο άσχημα κακό εξασθενίσουν

και όταν κοιταζόμαστε η λάμψη έχει χαθεί

και τα μάτια μου δεν θα βρίσκουν τα δικά σου

αλλά δυό μάτια κενά

συνηθισμένα σε αυτό το βλέμμα…

Όταν πια αυτό δεν θα σε ενθουσιαζει

και εγώ θα έχω βαρεθεί

και θα είναι κάτι συνηθισμένο και οικείο

τότε τι;

Θα εξαφανιστούμε σαν δυο ξένοι.

όπως και συναντηθήκαμε…

Δύο κορμιά που κάποτε ήταν ζεστά

Και φοβόμουν να το γράψω, γιατί ότι γράφεις γίνεται αληθινό...

Και ίσως το αληθινό με τρομάζει σε έναν κόσμο, που δεν υπάρχουν αληθινά συναισθήματα...

Μόλις τραβήξω την πόρτα πίσω μου

όλα θα γίνουν μια θολή ανάμνηση

κάποιου ξεχασμένου καλοκαιριού

Τα γέλια, οι στιγμές που περάσαμε

και οι βλακείες που κάναμε

εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ

θα ξεχαστούν και θα γίνουν

ιστορίες που θα λέμε

τις κρύες νύχτες του χειμώνα

Τα μάτια σου θα είναι χιλιόμετρα μακριά

και το χρώμα τους θα ξεθωριάζει σιγά σιγά

Το χέρι σου δεν θα ακουμπά το δικό μου

και ανάμεσά μας θα υπάρχουν μονάχα

άψυχα pixel και ηλεκτρικό συναίσθημα

ροζ καλοκαιρινός ουρανός

τα μάτια μου απορροφάνε το φως