Vervreemding

Marlene Dumas: ‘Door haar werken kijk je anders om je heen. Je kan sommige dingen niet meer zien zoals je ze eerst bekeek.’ 

Alledaagse dingen in een spotlight worden ze opeens bijzonder

Niet verhalend

Ik heb lang nagedacht over wat mijn research moet opleveren voor de wereld. Ik dacht eraan om een andere werkelijkheid creëren, op een of andere manier. Wat dat oplevert voor anderen: verwarring, verwondering, uit de dagelijkse sleur komen. Maar wat ik zelf altijd doe is die andere werkelijkheid in deze werkelijkheid te zien, door goed te kijken. Een hele persoonlijkheid zien in een plastic tasje dat danst door de wind bijvoorbeeld.

Na mijn allereerste interventie kwam ik erachter dat er natuurlijk verschillen en overeenkomsten waren in hoe mensen zich voelen als hun zicht werd gemanipuleerd. Ik heb ze een bril met -7 sterkte op laten zetten en rondjes laten lopen. Ze zaten vanaf dat moment in een soort andere werkelijkheid en voelden zich anders dan normaal. Je heel lang voelen bijv, duizelig, een geprikkelde neus krijgen, zich in een wattenwereld bevinden. Wat ook vaak terug kwam, was dat ze objecten niet goed konden lokaliseren, dingen bleken dichterbij dan gedacht. Het donker-lichtcontrast was duidelijker en simpeler, en dat had ik niet van tevoren kunnen bedenken. Dus wat dat betreft heb ik wel wat kleine dingen geleerd. Het waren verschillende ervaringen die toch wel heel veel overeenkomsten hadden. Alleen niet iedereen kreeg een geprikkelde neus, of niet iedereen viel op dat lichtweerkaatsing op objecten extra duidelijk werden.