Welk verhaal leest t prettigst?
Welk verhaal leest t prettigst?
Stap 1 eerste stem
‘Goh, heb je haar weer’, hoor ik mijn zusje zeggen toen ik de voordeur opentrok.
‘Ook hallo kleine’, groet ik mijn puber zusje. ‘Wat doe je hier?’
‘Hetzelfde als jij Demi. Afscheid nemen van Joris. Hij was ook mijn broer.’
Ik loop verder de woonkamer in, waar hij ligt opgebaard. Hij ligt er vredig bij. Zijn ogen zijn gesloten en zijn gezicht is grauw. Hij heeft een tweedelig kostuum aan. Ik leg mijn hand op de zijne. Hij voelt koud aan. Plots wordt er aan mijn arm getrokken. Ik sta neus aan neus met mijn zusje. Met de tanden op elkaar geklemd zegt ze:
‘Je hebt het recht niet hier te zijn. Jij was weggelopen toen het moeilijk werd. Als jij niet was geboren had Jo...’
Ik sla met mijn vlakke hand op haar wang. De klap is zo hard dat haar hoofd meebeweegt. Ze veegt over haar zere wang. Haar hoofd is gebogen, haar ogen kijken omhoog. Naar mijn ogen. ‘Afghanistan heeft bij mij ook littekens achtergelaten, Demi.’
‘Niet zoveel littekens als bij Joris. Jij accepteerde niet dat hij op mannen valt, en toen liep je weg. Dat viel hem zo zwaar dat hij zichzelf ophing.’
Stap 2 informele stem
Kwam ik bij mijn ouders op bezoek, om mijn overleden broer te bezoeken, stond ik neus aan neus met mijn zusje. Ik mocht geen afscheid nemen van Joris. Dat wilde Demi niet.
Joris en ik kregen een halfjaar geleden enorme ruzie. Waarom, weet ik niet eens meer. Midden in onze ruzie kwam zijn vriend de woonkamer binnen om zich voor te stellen. Ik zei dat ik geen homo’s wilde zien. Ik bedoelde het natuurlijk niet zo, maar ik had het al gezegd. Ik besloot weg te lopen. Mijn spullen te pakken en het later op te lossen.
Daarna werd ik gebeld door mijn Officier. Binnen een week zouden we vertrekken naar Afghanistan. Ik wilde teruggaan om sorry te zeggen, maar was daar nog te kwaad over. Thuis begon ik met inpakken. De rest van de week pakte ik mijn spullen op de kazerne in. Door de adrenaline van mijn collega’s en mijn eigen zenuwen voor het vertrek van Afghanistan vergat ik de ruzie met mijn broer. Eenmaal op uitzending had ik geen tijd om aan thuis te denken. Ik dacht alleen maar aan overleven. Dat ik bij thuiskomst een overleden broer zou zien, had ik niet verwacht.
Stap 3 afstandelijke verteller
Eva kwam op bezoek bij haar ouders. Haar broer Joris lag daar opgebaard en ze wilde afscheid van hem nemen. Nog één keer zijn hand vasthouden. Nog één keer een aai over zijn hoofd. Nog één keer een kus op zijn wang. Maar haar zusje Demi wilde haar tegenhouden. Ze stonden neus aan neus. Demi beschuldigde Eva van Joris dood. Dat zij een halfjaar eerder ruzie kregen zou de druppel zijn geweest dat Joris zichzelf ophing. Zijn vriend kwam de woonkamer binnen, toen Joris en Eva tegen elkaar aan het schreeuwen waren. De reden van hun ruzie is onbekend, maar Eva zou hebben geschreeuwd dat ze geen homo’s wilde zien, en toe liep ze weg. Een week later zat ze in Afghanistan. Ze heeft die zes maanden uitgezeten. Bij thuiskomst was ze niet meer haar zelf. Ze was een koude kikker geworden. Haar mondhoeken hingen sindsdien omlaag. Maar dat ze een overleden broertje zou zien bij thuiskomst, had ze niet verwacht. Zelf had ze zes maanden lang aan overleven gedacht. De kogels vlogen om haar oren, voor haar neus werden meer mensen gedood dan gered. De hitte droogte haar uit. Had ze maar nooit ruzie gemaakt met haar broer.





















