Mijn eerste boek.

Welk verhaal leest t prettigst?

Stap 1 eerste stem

‘Goh, heb je haar weer’, hoor ik mijn zusje zeggen toen ik de voordeur opentrok.

‘Ook hallo kleine’, groet ik mijn puber zusje. ‘Wat doe je hier?’

‘Hetzelfde als jij Demi. Afscheid nemen van Joris. Hij was ook mijn broer.’

Ik loop verder de woonkamer in, waar hij ligt opgebaard. Hij ligt er vredig bij. Zijn ogen zijn gesloten en zijn gezicht is grauw. Hij heeft een tweedelig kostuum aan. Ik leg mijn hand op de zijne. Hij voelt koud aan. Plots wordt er aan mijn arm getrokken. Ik sta neus aan neus met mijn zusje. Met de tanden op elkaar geklemd zegt ze:

‘Je hebt het recht niet hier te zijn. Jij was weggelopen toen het moeilijk werd. Als jij niet was geboren had Jo...’

Ik sla met mijn vlakke hand op haar wang. De klap is zo hard dat haar hoofd meebeweegt. Ze veegt over haar zere wang. Haar hoofd is gebogen, haar ogen kijken omhoog. Naar mijn ogen. ‘Afghanistan heeft bij mij ook littekens achtergelaten, Demi.’

‘Niet zoveel littekens als bij Joris. Jij accepteerde niet dat hij op mannen valt, en toen liep je weg. Dat viel hem zo zwaar dat hij zichzelf ophing.’

Stap 2 informele stem

Kwam ik bij mijn ouders op bezoek, om mijn overleden broer te bezoeken, stond ik neus aan neus met mijn zusje. Ik mocht geen afscheid nemen van Joris. Dat wilde Demi niet.

Joris en ik kregen een halfjaar geleden enorme ruzie. Waarom, weet ik niet eens meer. Midden in onze ruzie kwam zijn vriend de woonkamer binnen om zich voor te stellen. Ik zei dat ik geen homo’s wilde zien. Ik bedoelde het natuurlijk niet zo, maar ik had het al gezegd. Ik besloot weg te lopen. Mijn spullen te pakken en het later op te lossen.

Daarna werd ik gebeld door mijn Officier. Binnen een week zouden we vertrekken naar Afghanistan. Ik wilde teruggaan om sorry te zeggen, maar was daar nog te kwaad over. Thuis begon ik met inpakken. De rest van de week pakte ik mijn spullen op de kazerne in. Door de adrenaline van mijn collega’s en mijn eigen zenuwen voor het vertrek van Afghanistan vergat ik de ruzie met mijn broer. Eenmaal op uitzending had ik geen tijd om aan thuis te denken. Ik dacht alleen maar aan overleven. Dat ik bij thuiskomst een overleden broer zou zien, had ik niet verwacht.

Stap 3 afstandelijke verteller

Wierum

Maar er heerste ook stilte. Te veel stilte.

Na een uur en zes en vijftig minuten parkeerde ik de auto op de oprit van het leegstaande huis. Het was een rechthoekige hoekwoning met een driehoekdak en bruine dakpannen. Voorbij de voordeur had je een hal, een gang, een ruimte die doorliep naar de garage, een trap naar zolder en een deur die de woonkamer en de gang met elkaar verbond.

De deur van de kelder was simpelweg de trap openen. Op de vierde tree zat een hendel en daarmee opende je de weg naar beneden.

Ik ben niet naar beneden gestapt. Ik ben doorgelopen naar boven. De slaapkamer. Mijn slaapkamer. Een slaapkamer waar in ik in mijn eentje moest overnachten.

Ik moest het meest wennen aan de stilte. Oorverdovend stil. Je kan er zelfs overdag een speld horen vallen. Behalve als de boeren bezig zijn op 't land.

Maar er zijn geen zuipfeesten, geen muziektenten die door gaan tot 's morgensvroeg, of een buurman die schreeuwend vraagt of het wat zachter mag, als je buikpijn hebt van het lachen.

Nee, de enige die hier geluidsoverlast plegen zijn de vogels 's morgens vroeg en de haan die kraait.

De meeste inwoners zijn gepensioneerd. Maar wel super aardig allemaal.

Plots stond hij voor mij. Met zijn ring stoppelbaard, zijn zongebruinde huid. Zijn armen die zo opgepompt waren dat de mouwen van zijn aqua blauwe T-shirt er strak omheen zat. Het leek wel zo'n mannelijk fotomodel. Zijn knalgroene ogen en zijn perfecte kaaklijn.

Ik rende over de dijk. Eerst in een T-shirt, met een dun hardloopvest om mijn middel geknoopt, maar die wind was zo koud dat ik het vest al rennend aan deed.

Zijn naam was Carlos. Zijn afkomst was Spanje. Wat deed een Spanjaard in een gehucht als Wierum?

Ik groette hem, we startte een gesprekje, we wisselde elkaars nummer uit, al bestond het dorp uit zeven straten. En ik vervolgde mijn weg. Tot ik de sleutel omdraaide in mijn voordeur en de vriendelijke buurvrouw ineens achter mij stond...

'Ik zag jullie wel praten.'

'Ada!' Riep ik, terwijl ik mij omdraaide en mijn linkerand op mijn borst legde en in mijn rechter hand nog de sleutel had die in de deur stak.

'Je moet voor hem oppassen meisje, die jongen is niet goed.' Ik schoot in de lach. Mama 2.0.

'Bedankt voor uw zorgen, maar ik ben een volwassen persoon. Ik kende hem nog niet. Nu wel. Dat is Carlos.' Ik duwde de deur open met mijn rechterhand. Ada pakte mijn linkerhand vast die ik inmiddels naast mijn lichaam had hangen.

Met grote ogen keek ze in de mijne.

'Mijn kleindochter sprak ook met hem, en de volgende dag is ze verdwenen.' Ada schudde aan mijn hand. Een naar gevoel bekroop mij terwijl de haren op mijn armen en in mijn nek omhoog stonden.

'Is uw kleindochter teruggevonden?'

Ada zwijgt en staarde naar haar voeten. Ze had mijn hand losgelaten. Ik keek haar alleen maar aan terwijl ik de sleutel uit de deur haalde.

'Mijn lieve kleindochter is dood gevonden hier in de zee. Vijftien jaar geworden.' Ik voelde een brok in mijn keel opkomen toen ik zag dat de onderlip van Ada trilde. Met gebogen hoofd, en kromme rug, slofte ze weer terug naar haar eigen woning.

'Ik zal goed op mezelf letten Ada. Als u koffie wilt, u bent altijd welkom hè.' Ada stak haar hand op maar keek me niet aan.

Die nacht werd ik wakker van glasgerinkel.

'Moordenaar!' Schreeuwde een mannenstem. Ik sloeg de dekens van mij af en ging bij het raam staan.

Ik zag Ada in haar knalroze badjas, bruine pantoffels en wilde grijze krullen naar buiten sloffen.

'Niet zo schreeuwen jongeman.'

Er glinsterde iets zilvers in

het licht van de lantaarnpaal. De persoon tegenover Ada was helemaal zwart gekleed. Zelfs zijn handen droegen zwarte leren handschoenen. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes om naar het zilveren ding te kijken wat de schreeuwende stem vasthield.

Dat is een mes!

Ik liep naar de kamerdeur, stormde de trap af, via de hal rende ik naar de woonkamer en belde het alarm nummer. Ik gaf mijn adres door en de situatie. Toen ik had opgehangen rende ik terug naar de hal en opende de voordeur.

'Ada!' Er klonk paniek in mijn stem. De persoon in de zwarte kleding draaide zich om en hield het mes nu richting mij. Hij had een zwarte pet op, zwarte hoodie, de muts van de hoodie bovenop zijn pet en hij droeg een zwarte spijkerbroek.

'Je hebt je zo te zien niet heel anders gekleed dan vanmiddag, Carlos.' Ik waagde de gok. Zou dit hem zijn?

De persoon in het zwart gekleed deed een stap dichterbij. Ik een stap achteruit.

'Laat dat mes vallen, doe niet zo raar. Laat mijn buurvrouw met rust. En mij ook. Ik herken je met gemak, Carlos.'

De persoon in t zwart maakt een steekbeweging richting mij. Ik steek mijn handen in de lucht en zet een stap achteruit.

'Doe eens rustig,' zeg ik kalm.

'Ik wil je helpen. Ik ga je helpen. Maar dan moet je eerst dat mes laten vallen.'

'Bek houden blikstjinder!' Die stem... dit is Carlos. Hij zet nog een stap dichterbij. Ik nog een paar stappen naar achter. Maar dan knal ik tegen de muur. Waar blijft de politie nou!

Hij komt nog dichterbij.

'Ik weet wie jij bent. Jij bent net zo erg als die moordenaar daar!' Hij zet het mespuntje op mijn keel terwijl hij van zijn rechterhand een vuist maakt en over zijn schouder met zijn duim naar achter wijst. Ik hap naar adem, trek mijn knie iets op, shit ik raak zijn been. Hij doet niks. En dan stamp ik met alle kracht die ik heb op zijn linkervoet. Hij begint het uit te schreeuwen en laat het mes vallen. Ik hap naar adem uit opluchting. Hij hinkelt op zijn rechtervoet terwijl hij zijn linkervoet horizontaal tegen zijn knie legt en met zijn hand erover wrijft.

'Jij Blikstjinder!'

Dan vult de straat zich met blauwe zwaailampen en werd de rust verstoord door de sirenes. Carlos wordt gearresteerd en ook Ada werd meegenomen.

Ik leg een verklaring af. De volgende dag zie ik een witte tent in de voortuin van Ada. Er lopen mensen in witte pakken en blauwe hoezen om hun schoenen zodat ze niets beschadigen of eigen dna achterlaten. Die middag kwam er een journalist die vertelde dat de kleindochter van Ada al die tijd in de kelder heeft gelegen. Dood. Carlos was de vriend van haar kleindochter. Merel heette ze. Hij wilde bij Ada thuis kijken of hij Merel daar kon vinden, wat Ada verbood. Nu blijkt waarom. Ada heeft zelf haar kleindochter omgebracht. Waarom is nooit duidelijk geworden, volgens de krant.

Sinds de arrestatie van Ada heb ik haar niet meer gezien...

Een apart figuur

Lachend duwt Eva de klapdeuren open en slaat haar ogen ter hemel. Deze is zwartgekleurd en de sterren zijn helder. De wind is koud. Haar zilvergrijze lange glitter jurk die haar lichaam tot haar enkels bedekt, trekt ze iets op als ze van de drie stenen treden afloopt voor de uitgang van club Air. Ze slaat haar blazer wat dichter om haar heen en bindt haar losse donkerblonde haren in een lage paardenstaart. Ze opent het kleine tasje dat ze voor haar buik heeft hangen en haalt er een sigaret uit. Ze zet de sigaret tussen haar lippen en steekt deze aan. Ze blaast de rook uit terwijl ze door de straat heen kijkt. Achter haar dreunt de muziek door de muur heen.

‘Jongedame, gaat u wel even daar staan. Hier mag u niet roken,’ de lange en brede man die een V op zijn borst draagt kijkt haar nors aan.

‘Eh... sorry portier.’ Ze loopt in de richting die de portier aanwees en keert hem de rug toe. Ze kijkt door de lege straat. Alleen voor de deur van de club staat een rij. Dan kijkt ze schuin naar links. Onder de lantaarnpaal aan de overkant van de straat staat een jongeman tegen de lantaarnpaal aangeleund. Ze knijpt haar oogjes tot spleetjes en dan ziet ze het. Ze neemt een hijs van de sigaret en loopt richting de jongeman. Onopvallend kan ze niet doen. Haar naaldhakken verraden haar komst door het geklikklak op de straat, maar de jongeman verroert zich niet.

‘Zo-ho, afgekoeld?’ De jongeman draait zich verschrikt om. Hij trekt een wenkbrauw op.

‘En jij bent?’

Eva lacht terwijl ze nog een hijs van haar sigaret neemt. ‘Herkent u mij niet meer?’ De rook uit haar mond beweegt mee op het ritme van haar lippen.

‘Nee,’ hij steekt zijn handen in zijn zakken en zet een voet tegen de lantaarnpaal.

‘U was die irritante klant in de C1000 die persé Marlboro wilde terwijl die kassière al honderd keer had verteld dat ze op waren. U werd steeds kwader,’

Eva’s wenkbrauwen schieten omhoog.

‘En ik stond achter u.’

Ze neemt nog een trekje van haar sigaret.

‘Oh ja, nu zie ik het.’ Hij lacht sarcastisch.

‘Jij bent die trut die ermee ging bemoeien. Jeetje, ik heb niet gezien wat voor schoonheid je eigenlijk bent. En, het ging me niet om de Marlboro maar om de attitude van die trut achter de balie. En later van die sukkel die zichzelf “manager” noemt.’ Hij steekt twee vingers op bij dat ene laatste woord en krult ze naar beneden. Twee keer, om kracht bij zijn woord te voegen.

(Laatste stukje met opa niet waargebeurd. Mijn opa en oma leven nog.)

‘Volgen jullie hen op?’

Een man met donkere ogen en bruin kort haar kijkt me boos aan terwijl hij naar de foto achter mij wijst. We staan in de hal van het gemeentehuis. Op de foto achter mij staat een mager jongetje achter prikkeldraad. Een man in een militair uniform en een helm op zijn hoofd heeft zijn vuurwapen op het jongetje gericht.

Ik trek mijn blauwe uniformjasje strak en adem diep door.

‘Nee meneer, die tijd was afschuwelijk. Wij zijn er ook om mensen te helpen. Die man op de foto overduidelijk niet.’

‘Helpen?! Jullie? Er mag helemaal geen “handhaving” op je jasje staan, maar “nazi”. Dat past beter bij jullie! Hoe durf je, mij een bekeuring te geven!’

‘U mag in bezwaar gaan meneer Smit, maar u weet dat auto’s niet op de stoep mogen parkeren hè. Dat geldt ook voor u.’

‘Nazi ben je!’ Hij zet een stap dichterbij en wilt de bon verscheuren. Het lukt hem niet. Hij smijt het bonnetje voor mijn neus op de grond. Ik wil eigenlijk zeggen dat als hij de bon niet opruimt, hij daar ook een bekeuring voor krijgt. Dat ik hem kan aanhouden voor "belediging van een ambtenaar in functie", maar ik slik de woorden in. Stampvoetend loopt hij mij voorbij.

Ik weet dat ik niet mag huilen. Dat de razende emoties tegen mijn uniform zijn gericht. Had ik hem moeten waarschuwen?

En die mensen met die buggy’s dan, die over de straat moeten lopen waar auto’s rijden? Of die hardlopers die bijna tegen de spiegels botsen? Mensen met die rolstoel? Moeten die dan maar in t gras lopen? Waarom ziet meneer Smit dat niet in?

Ik draai me om en staar naar de zwart-witte foto. Ik sluit mijn ogen en zie mijn oma op haar knieën zakken voor een grafsteen en ik hoor haar wenen. Ze slaat haar handen voor haar ogen. Mijn moeder knuffelt mijn oma. Ieder jaar ging mijn opa op vier mei naar de Dam in Amsterdam. Maar in 2010 is hij bezweken aan de benauwdheid van de verdrukking veroorzaakt door de damschreeuwer.

Ik open mijn ogen en kus de toppen van mijn middel en wijsvinger. Ik leg de vingers op het gezicht van het jongetje in de foto.

‘Vaarwel Opa, ik kom gauw langs uw graf. Op een dag zal u trots zijn op een uniform. En ik ook. Mijn uniform. Niet dit handhavings uniform. Maar het politie uniform.’