ᓚᘏᗢ

Ηθελα να σε μαθω τοσο που με εχασα

Για ένα όμως είμαι σίγουρη, φλερτάρω σημαντικά με την ιδέα και μόνο· να το κλείσω ή να μπω μέσα του;

Μεινε

Ας ειναι

Εγραφα και εσβηνα για ενα παρελθον. Για εναν ενεστωτα που εγινε αοριστος. Αγαπησα, ηξερα.. Ξαφνικα ολα γιναν τοσο αοριστα οσο ο χρονος. Αοριστα συναισθηματα να κινουνται σαν κυμματα και εγω να προσπαθω να δαμασω καθε σκεψη που συνοδευοταν με μια ορμη να ξερασω νυχτεριδες. Το στομαχι στριφογυρνουσε σαν μια δυνη. Και εγω πολυ αδυναμη για να την πολεμισω. Χαλαλι

he felt like home, but home isn’t a forever place

Σχοινια. Νιωθω να τυλιγονται γυρω απ το λαιμο μου καθως αγκωμαχω να ξεκολλησω τα χειλη μου ωστε να μιλησω. Τοσα που θελησα να πω μα δεν ειπα. Αλλα τοσα που ηθελα να ακουσω και ποτε δεν ακουσα. Κριμα, οι ανθρωποι αφηνομαστε σε λαθος χερια και αναζητουμε μονιμως καταφυγιο σε ξενες αγκαλιες, και ας μη μας γεμιζουν. Και ας μη μας γεμιζει τιποτα. Αρκει να μην μεινουμε ξεχασμενοι ποιητες του τιποτα. Αρκει να ακουστουμε.

Και επειτα απο οσα νιωσαμε, καταλληξαμε αγνωστοι με παρελθον. Κι ομως δεν επαψα να περιμενω την επιστροφη. Βαναυση και απολαυστικη ταυτοχρονα. Μα βλεμμα ομοιο με εκεινου δεν ξανα σταυρωθηκε με το δικο μου. Αλιμονο..Αλιμονο μας εαν η αγαπη ειναι σαν προκα που πατας ξυπολυτος αναμενοντας το γρασιδι. Ας ειναι, θα ξαναπατουσα· αρκει να συναντουσα το ιδιο ζευγαρι ματια.

τα καγκελα σε πνιγουν

Αθηνα

Χωρίς τίτλο-χωρίς ψυχή