“Mavi Huydur Ben de”

Gençlik öyle bir yazdır ki

ne yurt ne ev ne oda

yalnızca gökyüzü

yeter insana..

Biz seninle gökyüzünde

çok oturduk

gençliğimiz

çok mavi geçti..

Çok!

Bir güvercin kanadında huzur,

Denizin maviliğinde huzurun yansıması...

Bugün, tüm duyguların birikmişliği var üzerinde.

Sanki bir güvercin, kanadında müjdeyi getiriyor.

Her şeye yarın bir başlangıç yapacakmışsın gibi.

Yarın sevilecek, yarın sevecekmişsin gibi.

Yarın güzel haberler alacakmışsın gibi.

Yarın bunca beklediğine değecekmiş gibi.

Yarın, güzelliklerle ve sonsuz umutlarla yeni bir sabaha doğacakmışsın gibi...

@stnblmavi / Ekrem Yener

Bir serçenin yüreğindeki

eksik bir mısrayım bugün.

Sahil boyunca

kırıntı kırıntı tamamlıyor beni.

Sahil boyunca

tane tane topladığı sözcük kırıntılarıyla

denizin kıyısına

şiirler yazıyor.

Sonra kendi sesiyle

okuyor dizelerini;

kanat çırptıkça

mısralar göğe karışıyor.

Oradan oraya uçuşurken

her bıraktığı iz,

yeni bir şiirin

ilk kelimesi oluyor.

Kanatlarında çoğalıyor mısralar,

göğün mavisine savruluyor.

Ben ise her uçuşunda

yeniden bir şiire dönüşüyorum.

@stnblmavi / Ekrem Yener

Bir sahil şehrinde başlasın yolculuklar,

Mavi bir yolculuk...

Marmara Boğazı geçilsin,

Ege'de mola verilsin,

Akdeniz'de inilsin.

Yolları hep denize çıkan sokaklara varsın adımlar.

Denize...

Ve denizin maviliğinde kaybolsun zaman.

Denizin içinden gökyüzüne bakıyorum.

Martılar uçuşurken izliyorum

İçimdeki denizin manzarasını.

Öylece suyun üzerinde,

Mavilikler arasında bir ben;

Uçsuz bucaksız bir deniz...

Hayallerime benziyor:

Hiç bitmeyen,

Her an yeniden başlayan bir yolculuk.

Ben, deniz ve bendeniz;

Deryalar kadar şiirle

Veda ediyoruz.

@stnblmavi

"Güzel ruhlar güzel ruhları tanır. Kendiniz olmaya devam edin. Onlar sizi bulacaktır.”

Başlar birazdan gece mesaisi,

Denizlerin yakamozlarında.

Dinlenir balıklar,

Durulur sular,

Sessizliğin derinliklerinde.

Oturur sahilinde,

Bakar uzun uzun.

Maviliğin en karanlıktaki yansımasını seyreder.

Bilir;

Deniz, en karanlıkta bile

Maviliğini hiç kaybetmez.

Gece ne kadar koyulaşsa da,

Yakamoz bir umut gibi düşer suya.

Dalgalar konuşmaz,

Rüzgâr anlatmaz;

Yalnızca sessizlik taşır gecenin yükünü.

Ve o,

İçindeki fırtınaları

Usulca denize bırakır.

Çünkü bilir;

Her karanlığın içinde,

Maviliğini koruyan bir deniz vardır.

Sonra sabah olur...

Mavi beyaz sularında,

Ütülenmiş gibi dümdüz uzanır deniz.

Güneş ufuktan selam çakar,

Sıcaklığıyla usul usul ısıtır denizi.

Kıyıya hafiften vurur dalgalar,

Martılar "Günaydın" diye seslenir.

İnsanlar denizle kucaklaşır,

İki sevgilinin kavuşması gibi.

Deniz gökyüzüne bürünür,

Masmavi bir elbise giyinir.

Ve başlar günün en güzel vakti.

Yaşamak denilen şey;

Bir martının kanadında,

Bir dalganın kıyıya dokunuşunda,

Güneşin denizi uyandırdığı ilk anda saklıdır.

O an anlarsın;

Gece ne kadar uzun olursa olsun,

Sabah mutlaka denizin mavisinde doğar.

Ve hayat...

Bütün yorgunluğuna rağmen

Güzel şey...

Yaşamak.

Ekrem Yener / @stnblmavi

Sonra yeryüzüne yağmur,

Gökyüzüne mavi...

Ve en çok insana vefa yakışıyor,

Yüreğe sevda,

Gözlere haya...

Ve en çok yaşamak yakışıyor,

İnsanca, sevdaca, duruca.

Ahmet Telli

Öyle bir özlemek ki bu...

Asırlar sürmüş gibi.

Hiç tanımadığı bir his gibi.

Öyle bir beklemek ki bu...

Hiç kavuşmamış gibi.

Öyle içten bir dua ki bu...

Sanki hiç kabul olmamış gibi.

Öyle işte...

Denizin içinde yüreğini yıkasan,

Çıkmaz içinden bu umut denen şey.

Çünkü o; sevdayı, özlemi ve vuslatı saklar içinde.

Dalgalarında savrulursun,

Derinliklerinde inciler bulursun.

Yakamozlarında gülümsersin.

Üzerinden gemiler geçer,

Sen nice yolculuklara çıkarsın.

Kıyısında bekler, dinlenirsin.

Rıhtımında yürürsün,

Manzarasını seyredersin.

Deniz, insanın gözyaşı gibidir;

Yüreğinden geçenlerin hayata yansımasıdır.

Ekrem Yener / @stnblmavi

Bilmediğim bir şehrin özlemi var içimde,

Öyle içten, öyle zarif, öyle deryalar gibi derin.

Bilmediğim bir şehrin manzarası var zihnimde,

Sanki hep orada yaşamışım da unutmuşum,

Sanki bütün yollar sessizce oraya çıkarmış gibi.

Bilmediğim her şeyi öğreneceğim,

Çünkü bir şehrin daveti var yüreğimde.

Henüz varmadım, biliyorum;

Ama her gün biraz daha yaklaşıyor sesi.

Her gün biraz daha eksiliyor aramızdaki mesafe.

O şehrin ilk sokağında,

İlk nefes alışımda anlayacağım:

Beklemek de yolun bir parçasıymış.

Ve içimde büyüttüğüm umut,

Benden önce varmış olacak o şehre;

Ben gülümseyerek, "Sonunda geldim," diyeceğim.

Ekrem Yener / @stnblmavi

Mavilikler ormanında

Mavi bir çiçek açar;

Hiç solmayacak bir bahar gibi.

Sonsuzluk kadar uzun

Bir yaşam akar içinden.

Mavinin yüzlerce tonunda

Meyveler veren bir ağaçtır insan.

Huy, karakter, kalp ve bakış;

Her biri başka bir maviye açılır.

Belki de mavi,

İnsanın en derin hâlidir.

Ekrem Yener / @stnblmavi

8 Temmuz 2026

Bu deniz

Bu sahiliyle güzel.

Bu gökyüzü

Martısıyla...

Bu mavilikler ise

Gözlerdeki tebessümün

Sonsuz bir umuda dönüşmesiyle.

Bu deniz

Bu şehirden de güzel.

Bu şehir,

Denizinden aldığı ilhamla

Şiir gibi manzarasını

Yüreklere taşır.

Bu deniz

Adıyla da güzel,

Dalgalarıyla da,

Ruhu iyileştiren kucaklayışıyla da.

Bu deniz Ege;

Mavinin en çok yakıştığı deniz.

Akdeniz,

Sıcaklığıyla sarar insanı.

Marmara,

İki kıtanın

Birbiriyle kavuşmasıyla;

Martıların sesinde

Tarihine tanıklığıyla.

Karadeniz,

Hırçın dalgalarının

İçine sakladığı hüznüyle.

Ve Ege...

Hepsinden bir parça taşıyan,

Özgürlüğü ufkunda,

Huzuru kıyılarında,

Umudu mavisinde yaşatan deniz.

Ekrem Yener / @stnblmavi

Birdenbire olan hiçbir şey.

Bir sözle,

Bir cümleyle,

Bir şiirle başlar bazen her şey.

Adı tevafuktur bunun;

Alnımıza yazılan kaderin

Sessiz bir buluşmasıdır.

İki ruhun tanışması,

Uzakların yakınlaşması...

Mesafeler yalnızca düşüncedir;

Yollar, istenince mutlaka aşılır.

Yeter ki gönülden iste;

O zaman tesadüf sandığın her şey,

Tevafuk olup çıkar karşına.

Bir akşamüstü,

Bir gün batımı,

Bir güneşin vedası,

Bir şehrin yolu,

Bir insanın umudu.

Hepsi aynı sessizliğe çıkar;

ve o sessizlikte,

yarının ilk ışığı filizlenir.

Çünkü her gece,

içinde bir sabah taşır.

Gece,

kitap,

şiir,

müzik...

Bir süredir gecelerimin dili bu.

Saatler usulca geçiyor,

sayfalar çevriliyor,

dizeler kalbime dokunuyor,

ezgiler sessizliğe karışıyor.

Ve ben,

seher vaktine kadar

bu dinginliğin içinde

kendimi yeniden buluyorum.

@stnblmavi

bir şeyler karalıyor.

Geçip giden vapurlar,

martıların şarkısı...

Rüzgâr sayfalarını sessizce çeviriyor;

mürekkep bile dalgalara karışmak istiyor.

Uzakta bir şehir nefes alıp veriyor.

Kim bilir, kaç cümle yarım,

kaç suskunluk tamamlanmamış.

Bir martı yaklaşıp uzaklaşıyor;

sanki yazılmamış bir kelimeyi hatırlatır gibi fısıldıyor.

Ve deniz,

her şeyi dinliyor,

ama hiçbir şey söylemiyor.

Nergis çiçeği gibi,

Bitmeyen mevsimlerin ortasında açan,

Öyle narin, öyle şefkatli, öyle mis kokan,

Değerini bilenin yanında neşeye dönüşen

Renklerinin verdiği sarılış bile huzur gibi,

Tebessümün, yüzde açan çiçekler gibi

Nergis çiçeği gibi,

Elinde sahibini bekleyen bir umut,

Zamansız ve mekânsız hayallerin içinde yaşayan,

Bir bahçede, tek başına mutluluklar vadeden.

@stnblmavi