Dört yıldır kalan tek kişi Y. O da gitmiş olur mu bir sonraki mektupta? “Artık ..’yı kaybetme” demek istemiyorum. Başaramıyorum çünkü.

16 Haziran. Ne demeliyim bilmiyorum. Mantığımı yoksaymaya başladığım gün demeliyim belki de. Bu denli hayatımın , zihnimin , kalbimin tam orta yerine yerleşeceğini ; her şeyi nasıl tek bir sözüyle darmaduman edebileceğini , nasıl suskunluğuyla bile birçok şeye deva olabileceğini tahmin etmiyordum. Kalbim ve mantığımın birçok kez savaştığı bir ay geçirdim. Mantığım neredeyse tüm savaşlarda galip gelirken tek bir gün mahvetti her şeyi ya da tam tersi. Bilmiyorum.

İçki şişelerinin uğrağı oldu yine evimiz. Dilenen özürler , inanılan yalanlar. Teşekkür ederim babacağım, şimdi daha çok nefret besliyorum sana karşı. 26 Nisan 2020. Benim için ilk kez endişelendiğin tarih. Sahi. Gözlerindeki ifadeye inanıyordum biliyor musun? Yıllardır kıvranıyorum. Neden görmüyorsun? Soruyorsun ya hep "Bana neden düşmanınmışım gibi bakıyorsun?" diye. Dile getiremiyorum. Yine ilk kelimesinde krizlerin eşiğine geleceğimi biliyorum. Yine, o an gerçekten kalbine dokunmuş gibi yapacağını biliyorum. Yine ertesi gün zihnini içkin ile uyuşturacağını biliyorum. Baba, o kadar ağır bir yüksün ki. Yarattığın benliğimin altında ezilip gidiyorum. Bakışların tenime değdiğinde, içimi kavuruyor acım. Bir şeyleri düzeltmeye çalışıyorsun ara sıra. Annem inanıyor sana biliyor musun? Bilse de birkaç saat sonra aynı kişi olacağını. Aptal aşık. Küçücükken akşamın olmamasını dilerdim. Akşam olmasın, elindeki içki poşetiyle evimize gelme. Sahi, sen hiç başka bir şeyle girdin mi kapımızdan? Seni düşünüyorum ara sıra. Endişe etme, kızmıyorum sana. Yalnızca tek bir soruyu düşünüyorum fakat bulamıyorum cevabını. Sen de biliyorsun bu soruyu? Ben odadan kaçtığımda annemin hep fısıldayarak sorduğu soruyu. Koridoru arşınlayacak gücü bulamadığımdan, kaçırmıyorum hiç hoş(!) sohbetinizi. Neden yalnızca bana böyle davranıyorsun baba? Neden gözlerin kardeşlerime se giyle bakarken bana kininin kusuyor?

Her neyse. Bir sene de her şey sanki daha da boktanlaştı.

Dünya'dan bahsetmişim. Dünya da silinip gitti. Ona yine katlanamadım. O çok güzeldi.Yeşil gözlerinin güzelliğini saklayan gür kirpikleri, bir çift gamzesi. Birkaç kez karşılaştık onunla. Çocuksu utangaçlığı hala onu terk etmemiş. Diğerlerinden tek farkı oydu sanırım.

Saye, birçok kez geri dönmek istedi. O çok katlanılmaz biri olmuş. Eleştirdiği insanlar gibi biri. Artık onu geri istemiyorum.

Yanlışlıkla aklıma biri düştü. Gerçekten yanlışlıkla. Kısacık süre sonra gideceğimi söylüyordu. Ya da beni kendisinin kaybedeceğini. Kaybettim mi bilmem ama öyle gözüküyor. Dürüst olmak gerekirse istemiyorum. Bu sefer ki diğerlerinden uzun sürdü. Umalım ki dönsün olur mu Tanrım?

Bu yıl hayatımdaki insan sayısı iki elimin parmak sayısını hayli aştı. Garip ama şikayetçi değilim. -Bir sonraki mektupta silinip gidecekler.-

Sarı'yla tanıştım. Tıpkı çizgi filmlerdeki prensler gibi. Minicik tombik, fazlasıyla duygusal. Onunla uyumayı çok seviyorum. -Lütfen onu kaybetme.- Onun ailesi gibi bir aileye sahip olmak isterdim.

Y. Ben istemeyene kadar daima yanımda olacak. -Onu hep sev.-

Sanırım A, o güzel dudaklarına yakışmayan şeyler kullanıyordu. Buna inanmak istemedim okuduğumda. Çirkin insanların ön yargısı olduğunu diledim. O fotoğraf ise yalnızca zihnimin hayal ürünü.(!) Toprağında beyaz karanfiller var bolca. Mezar taşında o güzel çehresinin fotoğrafı. Eylül çiçeğim. Sanırım artık bir şeyleri kabullendim. Senin artık geri dönmeyeceğin gibi. Her an zihnimde ve tenimdesin. Unutma A.

Tanrım, sana kızgınım. Ve da kırgınım. Benden diğer herkesi aldığın gibi onu da alacaksın sandım. Korktum. Fazlasıyla korktum. Ne olur alma onu benden. Yalnızca onu alma. Boğazıma bir yumru oturdu günlerdir. Ne olursa olsun o herkes değil.

Son bir dal,son yaş.

gövdemi söküyor şafak

ipliğim çözüldükçe