Soner

telefona bakıyorsun, cevap yok.

o da aynı telefona bakıyor, şarkı yazıyor.

🎵 soner — trip tahtası

#türkçerap #istanbul #müzik #boombap

İnsan, birini sevmeye görsün, koca evreni bir dilek hakkına sığdırıveriyor. Ben de öyle yapıyorum işte; ne zaman bir yıldız kayıp da karanlığın içine bıraksa kendini, gözlerimi kapatıp yine seni diliyorum. Sanki o yıldız, gökyüzünün sessizliğinden çıkıp senin sessizliğine, senin kalbine bir mektup taşıyormuş gibi.

Biliyorum, yıldızlar kayar ve söner. Ama içimdeki o çocuk, her gece gökyüzüne bakıp aynı nakaratı sayıklıyor: 'Bu kez olmazsa, bir sonrakinde belki...'

Hani olur ya... Bazı şeyler vardır içimizde, öyle düğümlenir ki boğazına... Ya da öyle bir haldesindir ki, dünyayı verseler tek kelime edemezsin. İşte tam o anlarda gelir aklıma bu cümle...

"ne kalem yazabildi halimizi ne de cümleler anladı bizi..."

Gerçekten de öyle değil mi? Denersin... Yazmayı denersin, konuşmayı denersin. Ama ne kalemin ucu yeter o ağırlığı taşımaya, ne de kurduğun cümleler içine sığan o fırtınayı anlatmaya. Kelimeler kifayetsiz kalır. Sanki senin hissettiğin bambaşka bir boyutta, dilin konuştuğu bambaşka bir boyutta... Asla kesişemiyorlar. O derin uçurum hep arada kalıyor.

Peki ne yapıyoruz o zaman? İçimizdeki o koca yükle, o anlaşılamayan halimizle?

İşte orası biraz... Bize ait, biraz tuhaf belki... Onları alıyoruz. O koca koca dertleri, o dipsiz kuyuları, o tarifsiz halleri... Ve küçültüyoruz. Sıkıştırıyoruz. Nereye mi?

"...ünlem şaşkın virgül eğri bir noktaya gizledik dertlerimizi..."

Düşünsene... Koca bir çığlık, bir ünlemin o şaşkınlığına sığınıyor. Yutkunamadığın gözyaşları, bir virgülün o eğri çizgisinde bir mola veriyor sanki. Ve en çok da... En çok da o 'noktaya' sığdırıyoruz her şeyi. Bitiriyoruz. Görünmez kılıyoruz. Susuyoruz.

Belki de bilinçsizce yapıyoruz bunu. Belki de ruhumuzun bulduğu bir kaçış yolu bu... O ağırlığı taşımak yerine, onu küçücük sembollere emanet etmek... O kelimelerin anlatamadığı derinliği, o sessiz harflerin arasına, o noktalı virgüllerin duraklarına gizlemek.

Evet... Bazı hallerimiz var. Ne kalem yazabilir, ne cümleler anlayabilir. Çünkü onlar sadece bize ait. Sadece o şaşkın ünlemlerde, o eğri virgüllerde ve en çok o sessiz noktalarda nefes alıp veren dertlerimiz var bizim. Ve onlar orada, kimsenin görmediği bir yerde, bizimle birlikte sessizce yaşıyorlar.