adın üç kere geçti saçma sapan bir filmde. yalnız olsam çok ağlardım ama annem bakıyordu. otoban dolusu gürültüyü sıkıştırıp beynime, anne dedim, hadi çay koy da içelim.

oğuz abi gözünden sakındığı, çok sevdiği elif ablayı kaybetti. attığı o çığlık bütün mahallede yankılandı. oğuz abinin o çığlığını duyan herkes anladı elif'ini kaybettiğini. o gün dükkanı kapatmadan, kimseye bakmadan direkt çıktı gitti oğuz abi. sonra aylarca gören olmadı. polisler aradı, ailesinin sormadığı kimse kalmadı. ama oğuz abiyi kimse bulamadı. on ay sonra birden çıktı geldi oğuz abi. dağ gibi duran adamdan eser kalmamış. oğuz abi kimseyle tek kelâm etmedi. dükkanını ve arabasını sattı. bütün parayı, çevresinde ne kadar ihtiyacı olan varsa onlara dağıttı. sonra kapattı kendini evine. nisanın dokuzuna kadar oğuz abiyi ne gören oldu ne duyan. dokuz nisanda çıktı evden. tıraşını olmuş, temiz kıyafetler giymiş. biz sandık ki oğuz abimiz eskisi gibi oldu, atlattı, artık daha iyi olacak. meğer hiç öyle değilmiş. oğuz abiyi o gün çiçekçide görmüşler. siyah gül ile papatya almış. daha sonra mezarlığa gitmiş, elif ablanın yanına. o gün gece yarısı dönmüş eve öyle söylediler. on nisan gecesi. saat sekiz buçuk gibi. silah sesi yankılandı mahallede. ertesi gün sabah haber duyuldu. oğuz abi sıkmış kafasına. bir elinde elif ablanın resmi. bir elinde silah. tek kurşunla bitirmiş her şeyi. arkasında sadece tek not bırakmış. "elif beni çok özlemiş anne."