RINKI

Pagdating nila sa binangonan ay sobrang lamig ng simoy ng hangin, paulan na noon ngunit hindi sila natinag sa pagpunta upang makapagpahinga. nakarating sila sa laot ngunit bumuhos ang napakalakas na ulan. silay nakiusap sa mga taong naglilibang at silay pinatuloy sa garahe, sa sobrang inis ng barkada sa lamig at hindi sila sinundo ng bangka ay naisip nila pagtila ng ulan ay umuwi na lang sila ng maynila ngunit hindi tumila ang ulam kaya napilitan silang maghanap at makiuasap ng matutuluga sn. silay pinagbigyan ngunit sa sobrang lamig ay hindi rin sila gaanong nakatulog. sumikat ang araw at dumating ang bangka, iban paraiso ang naabutan nila, may isang pamilya na sa kahit kahirapan ang humarap sa kanila ay makikita mong masaya at simple lang sila, may mga isda at alam mong malinins ang hangin nakita namin ang syudad sa kabilang dako at naisip namin na sobrang gulo sa syudad at kinailangan din naman namin lumayo. ayaw pa sana namin umalis ngunit aabutan na kami ng dilim. wahhahah <tapos na, hanggang sa muli> 

                                    Ngayon andito nanaman kami grabe ipnagdarasal ko na gabayan kami ng poong maykapal. Sa mura kong edad namulat ako sa kalagayan ng mama ko, kayo ba naranasan niyo na banag alagaan ang inyong ina kapag masama yung pakiramdam niya? Kaya niyo bang palitan yung diapers niya kapag hindi niya na kayang magpunta sa banyo upang umihi o dumumi? Kaya niyo bang Makita yung paghihirap niya? Ako si michelle dati naniniwala ako na simple lang akong babae eh, pero ngayon maaring hindi ako importante sa iba pero sobrang importante ko sa aking pamilya, sa aking ina, naranasan ko na lahat magpalit ng pampers na may dumi, tumakbo sa drugstore ng walang ayos ayos para iaagap yung gamot, maligo sa ospital magaral, magkaron at madami pang iba. Kilala na nga ako ng mga doctor,nurses, patients, relatives, janitors, guards, yung mga kahera at kahit ung ga crew sa time square, hahaha. Sa sobrang lagi. SA LAHAT NG ITO HINDI KO ALAM ANG GAGAWIN KUNG WALA YUNG PAMILYA KO , MGA KAIBIGAN , AT SIYEMPRE ANG PANGINOON. IPINAPAUBAYA KO ANG LAHAT SA ATING DIYOS LALO NA KAPAG DUMADATING TONG MGA KRISIS NA TO AT ALAM KONG HINDI NIYA KAMI PABABAYAAN. <ngayon lang nakapagblog ulit sana basahin niyo para makapagbigay ng leksyon sa ating mga kabataan na pangalagaan ang ating ina>

FIRST DAY?  i would never forget nung first day college ako wahaha panghapon ako nun, hindi ko alam kung saan ako pupunta. haha hindi ko aam kung saan ung cas 310 buti nakita ko yung classmate ko nung highschool na kasali sa uechorale hinatid niya ako then magulo maingay ako nga nga nung nandun na ako madali ako nakakuha ng mga bagong kaibigan tapos naghanap ng gwapo honesty may nakita dalawa sa likod napagkamalan pa naming bakla at magjowa wahahha then nakita ko siya yung singkit na mukhang foreigner na kala namin hindi marunong magtagalog at palaging may earphones sa tenga, tahimik sobra hindi pa namin maintindihan ung name niya pero eventually nakilala at naging kaibigan, masayang araw :) hindi ko yun makakalimutan ano kaya magiging epic first day ko arellano., kinakabahan na ako ng bongga pero alam ko naman na kung hindi man maayos ang mangyari may mga kaibigan ako sa unibersidad ng silangan na maasahan <3

pansinin mo na ako :) un ang pray ko kay papalord

wahahha loner ako sa p.e. nun tapos nakita ko sila erik raffy at jerrica. nung una hindi kami naguusap but kilala kasi ako ni erik kaya nejo kinukulit niya ako. sobrang naiilang ako sa presence nila kasi sobrang confidence nila and ako ung isa mga nerdy geek girl na super boring sa sulok lang nakaupo, then days past by naging okay naman kami, nagkakilala kami ni jerrica tapos nagulat ako kasi sabi niya "oi ikaw yung psyaweh na kausap ko sa fb. si rinki chuchu" ako naman flattered haha pero sabi ko ung grupo ko yung magaling hindi ako , then nag-offer siya ng sayaw. syempre bago edi sali naman ako tapos dun ko nakilala si aemee domeng anelle at shempre si ew. grabee feeling ko lalaumin nila ko sa mga aura nila jerrica pa lang waley na ako pero tinuruan nila ako they told me na wag kong gawin pangit yung sarili ko.  sila din nagopen sakin ng iba pang mga bagay bagay. binoost nila ung confidence ko at hanggang ngayon. :) madami kaming issueng pinagdaanan pero nalampasan namin rinki ang tinawag nila sakin mejo nga nga sa sayaw pero hinangaaan sa pagtatahi, nakadiscover ako ng hidden talent so isa ako sa mga inasahan nilang tumulong sa mga costumes. then dumami kami una si ROSE then phingzs tapos si deil, geilyan at timmy at shempre dadami pa kami :) kaso siguro ang lakbay ko sa kanila matatapos na ngayong sem bubuksan ko naman ung sarili ko sa iba pero walang hanggang pasasalamat at suporta pa din ang maasahan nila sakin mahal na mahal ko sila kaya kahit hindi ko na sila makakasama sumayaw ee okay lang alam kong kaya nila at palagi akong asa likod nila :)

for me no, parehas lang naman ang haba ng oras kahit anong gawin natin, feeling lang natin na mahaba ang oras kapag malungkot tayo kasi palagi nating dinadama try mong baliktarin palagi mong isipin yung masasaya edi mababawasan ung oras na malungkot ka :)

Mental illness: DON'T JOKE ABOUT SOMETHING THAT YOU DON'T UNDERSTAND

nakakatawa lang na kung kailan ako naging 18 saka ako may curfew, saka bawal sumama sa kaibigan, bawal lumabas ng kahit sa garahe lang pupunta, bawal makipag usap sa mga friends na opposite sex kahit bading.. wahahha