‎

keşke bu sevdadan payıma seni özlemek yerine sana sarılmak düşseydi.

vazgeç dedi annem, akıbetin o yârdan felâkettir. ben felâketi yuva bildim, gönlümü ateşe verdim, kendi ellerimle yıkıntıyı ördüm. ömrümü harâba çevirdim zaten, anne. diyemedim.

dilimden dökülecek tek bir kelimeye mâkûl gibi bakmıyor muydu o gözlerin? her hecemi, her susuşumu ezberlercesine. benim lügatım talan edildi, sen yoksan kelâm da yok, mana da yok. harflerim sürgünde, cümlelerim firari. gel. sol yanıma gel. orası yanık dökük, biraz harap, biraz yangın yeri. fakat sana yer ayırdım, bak hâlâ bomboş, hâlâ senin için bekliyor.

ne eksikse sen tamamla, son derece yorgunum. çok uykum var, öp beni.

seni, sana rağmen. benden eksilttiğin ne varsa bilerek.

sen uyu göğsümde. iki cihan yansa da olur.

o ve ben. hep harama meyil edercesine nazar ettik birbirimize. bir kez dudağım dudağına erseydi, felek yerinden oynar, gök hicapla susardı.

öpsem. diner mi sızın?

göğsüm sana yuva, bırak omzundaki yükleri cânımın içi. öpeceğim her yaranı.

ben seni helâl yoldan sevdim, sen harama meylettin. bana da yazıklar olsun. helâl bilip seni secdeye düşüren yüreğime.

yaradılışımda rahmet değil, sükût ve sızı var. sen beni ne yapasın.

yâr olacaktın. geldin, bıçak gibi kazındın benliğime.