hırslarım yüzünden o kadar çok yıpratıyormuşum ki kendimi önüm arkam sağım solum hep beni anlamayan insanlardan oluşuyormuş sanıyordum. artık bıraktım. kendimi de. etrafı da. sakın beni yanlış anlamayın. bu yılgın olmak değil kaldı ki yılgın olmak en sevmediğim şey. huzurlu bir beklenti, bekleyiş içindeyim.

Muhabbet etmeyi çok sevdiğin biriyle artık iki kelime bile edememek de gurbettir.

Tapmıyorum diyerek tapınmanın, değerleri hiçe saymanın nirvanasının, önemsenmek uğruna göze batmanın, aşırı aynılığın, gösteriş budalalığının, fiziksel algı manyaklığının, kabalığın, hayasızlığın, laçkalığın çağına, dillere pelesenk olmuş bu furya hastalığına hoş geldiniz.

Montaigne diyor ki: “Budalalıklar yazı kalıbına döküldü mü ciddilik kazanıyor, bir yerde duydum derseniz olmaz, bir yerde okudum diyeceksiniz.”

Uzun bir aradan sonra tekrar konuştuğunuz biriyle kaybetmediğiniz o samimiyeti size nasıl tarif edebilirim bilmiyorum ama gülümsüyorum

her şey çok anlamsızken siz birbirinize aşırı anlam yüklüyorsunuz

sanki böyle her şeyin yeni farkına varmışsın da çabalasan bile zamana yenik düşeceksin gibi

düşünme düşünme. seni düşünmeyen insanları düşünme. isteseler seni bulurlardı, istemediler. buna rağmen sen istedin ve gittin kapılarına, ertelendin. düşünme düşünme daha fazla düşünme.

Bir şeylere dargın olmaya o kadar çok üzülüyorum ki mesela gücümün sizin hesaplarınıza yetişmeye yetmeyeceğini anladığımda kendime bile darılıp üzülüyorum

bir bakışa bu kadar anlam yüklememeliydim bir bakışa bu kadar anlam yüklememeliydim bir bakışa bu kadar anlam yüklememeliydim

Bir şey vardı eksilen; oradan, buradan, şuradan ama daima eksilen bir şey

Bir insan sinirden kendini nasıl kahreder demeyin ömrüme tekabül edecek bir dönemecin içindeyim ve kahroldum

Kaderden hızlı koşamazsınız

İnsanları kırmaya o kadar alışıp bencilleşmişsiniz ki gözünüz dönmüş, hayatta bu şekilde nefes alıp var olduğunuza inanır olmuşsunuz işin en can alıcı kısmı ise sizin tek kaşınız dahi oynamazken benim aklımın tutuluyor olmasıymış