ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

içim kıyıldı demek, ona kıydım demektir. sözlerimi çiğnedim, ağrılarımı yuttum, onu harcadım demektir. lügatım der ki; bu böyledir. dön gel demek için değil dönüp geleyim diye vuran bir ağlamak bu. izlerimi silip sürünürken meydanda, seni değil kendimi binbir kere aldattığım şu âlemde, üstüme belâ tanımıyorum.

dizlerine kapanıp neye kime olduğunu bile kestiremediğim sebeplerden omurgamı çatlatan acıyı avuçlarına bırakmayı düşündürten çaresizliği boğazladım. mevcut kelimelerim sesime nasıl cesaret eder karşında? sesim kim allah aşkına. boncuk gibi tane taneyim koynunda, boncuklar gibi parça parça. beni al da topla istedim. hadsizim. karşında, tam karşında ama pişmanlığıma ama yangınıma ağlamak istedim. bunca yıl sonra yüzümden atamadığım teşneliği, bunca yıl sonra on sekizli yeni yetme gibi nasıl dolandı dilim damağıma.

sen.

doğum sancım.

böyle laflar etmemek için söz vermiş yemin etmiştim. inan, inandığın ne varsa onun adına; elimde değil. susmak için, durmak, kalmak için tüm yolları tükettim. seni başka türlü ifade etmek namümkün. inan. şimdi sevgimi dizginlemenin beyliğine kurulacak, bana ders vereceksin. şimdi bana aşktan, tutkudan, birinin olabilmek için soyunmaktan geçen çıkmaz sokaklarını anlatacaksın. şimdi sana aşkımı, senin olabilmek için çırılçıplak kalan neyim varsa ört diye yalvaracağım.

sen, gözü gönlüme ziyanım.

büyüdüm durduk yere, ne saçma.

yoktu hiç aklımda,

yoktu planımda.

ne ara uzadı saçlarım ne ara serpişti sinsice beyazlarım.

ne ara oldum görünür.

ben kimim ve sen neden abla diyorsun dünkü akranım?

önce yatağım büyüdü,

sonra odam,

kitaplarım ki onlarca sayfa.

sonra evimiz büyüdü anne bu ne mânâ.

ellerim öpülür oldu bayramda.

ellerim ki küçülürken tüm bunların ortasında

şu kadarcık yılda ne oldu da asırlara uzandı boyum.

bu ne hadsiz olgunluk.

tanrım koru ölümümü.

ölüm ki ne yakın yirmime.

gökte süzülen devasa mekanik parça.