Sessizliğin Grameri

— İteni iterler. Bunu sakın unutma. Bu hayatın gerçeklerinden biridir. İtenler itilir.

¬ Eskiden gökyüzüne bakar, yıldızlar arasındaki yerimizi merak ederdik. Şimdi yere bakıp topraktaki yerimiz için endişeleniyoruz.

¬ Bazı insanlar, dünyanın alevler içinde kalışını seyretmek ister.

¬ Anlatman için peşinden koşarlar ama söylediğin anda gözlerinde bir hiç olursun, bir hiç. Sır hiç kimseyi etkilemez ama kullandığın hile her şeydir.

¬ Matrix bir sistemdir, Neo. Bu sistem bizim düşmanımız. Ama sistemin içindeyken ne görüyorsun? İş adamları, öğretmenler, avukatlar, marangozlar. Kurtarmaya çalıştığımız insanların zihinleri. Ama biz başarana kadar, bu insanlar da sistemin bir parçası ve bu da onları düşmanlarımız yapıyor..

— Sen hiçbir şey değilsin, küçük adam, hem de hiçbir şey. Bu uygarlığı kuran sen değilsin. Aklı başında efendilerden yalnızca birkaçı kurdu bu uygarlığı. Bir kurma işinin içine girdiğinde, neyi kurmakta olduğun konusunda hiçbir fikrin yoktur. Ayrıca, özgür de değilsin, küçük adam. Özgürlüğün ne olduğu konusunda hiçbir fikrin yok. Özgürlük içinde yaşamasını bilmezsin bile… Özgürlük konusunda terbiyesizlik ediyorsun, küçük adam ama özgürlüğü küstahlıkla karıştırmak - köleliğin özgün özelliklerindendir.

Dinle Küçük Adam

— İki insan, ömürlerinin bir ânında, tek bir lahza dahi olsa aynı şeyi hissederlerse, birbirlerini tümüyle anlayabilirler. İsterse biri tarihin başlangıcında, öbürü sonunda hüküm sürsün. Biri atom çağında, diğeri buzul devrinde yaşasın. Tümüyle.. Mümkündür...

— İnsan azıcık incelemeyi bildi mi, çoğu zaman, bir kümeste, bir köpek evinde, bir akvaryumda, bir tavşanlıkta ya da bir ahırda, kitaplardakinden, hatta, inanın bana, her şeyin az çok karışıp bozulduğu bir insan topluluğunda öğrenebileceklerinden çok daha fazlasını öğrenir.

André Gide

— Bize kanun yazmayın, bize hipotez, teori ve doktorin yaratmayın. Bunların hiçbirini kabul etmeyeceğiz. İstersek bunların hepsini kendimiz yaratırız. Ne mantık ne de başka bir şey istiyoruz. Bütün bunlar insana bağlıdır, onun aklının meyveleridir. Biz de insanız, biz de kitap yazabiliyoruz. Ama biz tekdüzelik istemiyoruz ve bugün dindar, yarın kuşkucu oluruz, öbür gün eğer istersek monarşist ya da devrimci oluruz. Evet, istediğimiz yaparız ve hiç kimse bizi başka türlü davranmaya zorlayamaz..!

“Acele edin ve defolup gidin. Oturumunuzu sonlandırmaya geldim. Meclisi yaptığınız her icraat ile kirletmenize ve şerefsizleştirmenize artık kalıcı bir son vermeye geldim. Siz ki fitneci, fesatçı, meclis üyeleri, siz ki iyi bir hükümet olmak dışındaki her şeysiniz! Kiralık sefil yaratıklar, zavallılar, ülkenizi en küçük şahsi çıkar adına satılığa çıkaranlar, birkaç kuruş için Tanrı’ya ihanet edenler, içinizde bir parça da olsun erdem kalmadı mı..? Bir parça vicdan da mı yok..? Atım kadar bile dindar değilsiniz! Altın sizin yeni Tanrınız olmuş! Satılığa çıkarmadığınız bir değer bile kalmadı. Ulusunuz adına iyi bir şey düşünemez misiniz? Sizi çıkarcı sürüsü, bulunduğunuz bu kutsal meclisi, varlığınızla kirletiyorsunuz..! Tanrının kutsadığı bu meclisi, ahlak yoksunu davranışlarınızla hırsızların ini haline çevirdiniz..! Halkın size verdiği yetkiyi kötüye kullandınız. Halkın umutsuz dertlerine çare olmalıydınız, kendiniz halka en büyük dert kaynağı oldunuz! Ama ülkeniz beni asırlardan beri temizlenmemiş bu ahırı temizlemeye çağırdı! Bu gücü de bana Tanrı verdi. Bu şeytan ocağını yönetmeye geldim. Vay halinize..! Şimdi derhal defolun..! Acele edin rüşvetin köleleri! Acele edin, gidin! Süslü saltanat eşyalarınızı alın ve defolup gidin..!

20 Nisan 1653 , Londra

‘’İnsan hiçbir zaman cesaratini yitirmemelidir, talihsizlikler en korkunç şekilde üstüne üşüşse bile, gökte ona uzanan bir yardım eli belirir.’’

— Böyle buyurdu Peder Jesper Morten geçen vaazında. Benim hava açıkken yürüme alışkanlığım vardır, ama hiç böyle bir şey görmedim. Fakat birkaç gün önce yürüyüş turlarımın birinde böylesi bir olay cereyan etti. Tam olarak bir el değildi, fakat gökyüzünde uzanmış bir kol gibiydi. Kafa yormaya başladım : Keşke Jesper Morten burada olsaydı diye geçti aklımdan, bahsettiği şeyin bu olup olmadığına karar verebilirdi. Orada düşüncelere dalmışken yoldan geçen biri seslendi. Göğü göstererek,’’ şu hortumu görüyormusunuz..?’’ dedi, ‘’Bu bölgede çok nadir olur, bazen koca evleri bile alıp götürür.’’ ‘’Tanrı bizi korusun ‘’ diye geçirdim içimden, ‘’bu hortum mu şimdi..?’’ sonra da var gücümle tabanları yağladım. Peder Jesper Morten benim yerimde olsa ne yapardı acaba..?

— Yetenek ve erdemin insanlara bir ilerleme kaydettirmediği herhangi bir ülkede, para ulusal bir tanrı olacaktır. Böyle bir ülkenin insanları ya paraya hükmedecekler ya da diğerlerini ona sahip olduklarına inandıracaklardır. Zenginlik en büyük erdem, yoksulluk ise en büyük ayıpları olacaktır.

Denis Diderot

— Zorluk ; eğitimlilerin, öğrendikleri şeylerin boş olduğu anlaşılmasın diye hokkabazlık yapmakta kullandıkları, insanın aptal yanının da ödeme olarak kabul etmeye dünden razı olduğu demir paradır.. (!)

Montaigne

— Siz iğrenç yasaların mahzun kurbanları, alaycı bir dünyanın yağmalayıp taciz ettiği, çalışıp didinmesinde fayda, istirahatinde ümit olmayan insanlar, metin olun, bitimsiz değil gözyaşlarınız. Babalar ıstırap içinde diktiğini, çocuklar keyif içinde biçecekler.

— Bilgi bizi geciktirir. Zaten ne sonu, ne de gayesi vardır. Mesele yapmak ve yaratmaktadır. Bilselerdi, bilselerdi.. Fakat bilselerdi bunu yapamazlardı. Bu heyecana, bu icada, bu kendiliğinden bulmaya erişemezlerdi. Bilgileri buna mani olurdu. Yaratmak, yaşamanın ta kendisidir.

Ahmet Hamdi Tanpınar