Buz gibi bakan bir kadının, hıçkıra hıçkıra ağladığı günün ertesindeyim.

kendimi taşıyamıyormuş gibi hissediyorum.

asıl korkunç olan ne biliyor musun bazen bütün yaralarımı hak ettiğimi düşünüyorum.

Geceleri ağlar sabahları susarız..

gamsız pezevenk gibi davranmaktan yoruldum artık

Hayat insanı bazen öyle bir noktaya getirir ki, kimseye zararın olmamıştır ama sen ziyan olmuşsundur.

“Pencereleri kapatsan da dışarıdaki kötülüğün içeriye sızacak bir yol bulduğunu biliyorum ama yine de ışıklar söndürüp onlarla körebe oynayabilirsin, direksiyon başında sinirlendiğinde hızı artırabilirsin, dışarıya koşmaya başlayabilirsin ama öfkeni sindirmeyi öğrenemezsen kafanın içindeki o bir metrekarelik alanda felç geçirirsin. Yaralarını kapatmak yerine açıkta bırakırsan insanların ellerine kolayca mikrop kapmanı sağlayacak yegâne silahı vermiş olursun. Zehirli iğneyi. İğne asla zehre batırılmamıştır, onu tutan insanlar zehirlidirler. Sonra dikiş izi kalır. O iz geçmiyor.“  ~ ayvdi

“Çıplak kesiklerim yanar, yarası kabuk bağlar, kabuk yaraya sadık kalmaz ve her gece aynı yerden kanar.“ ~